ในชีวิตประจำวันของคนอีสาน การหาอาหารจากธรรมชาติมานำมาปรุงเป็นเมนูต่างๆ สะท้อนให้เห็นถึงความผูกพันลึกซึ้งกับสิ่งแวดล้อมและวิถีชนบท หนึ่งในวัตถุดิบสำคัญที่หลายคนอาจไม่คุ้นเคยคือ "เพกา" หรือที่คนบางพื้นที่เรียกว่า "ลูกเพกา" ซึ่งเป็นพืชที่ขึ้นตามธรรมชาติในป่าและทุ่งนา การสอยเพกานั้นไม่ใช่แค่การเก็บผลผลิตเพื่อกินเพียงอย่างเดียว แต่ยังเป็นช่วงเวลาของการใช้เวลาร่วมกันระหว่างคนในครอบครัว และสืบทอดความรู้เรื่องอาหารพื้นบ้านจากรุ่นสู่รุ่น ก้อยลิ้นฟ้าที่ทำจากเพกาเป็นตัวอย่างที่ดีของความเรียบง่ายที่ซ่อนคุณค่า ทั้งในเรื่องรสชาติและความทรงจำที่อยู่ในแต่ละคำ เมนูนี้มักจะถูกทำแบบสดๆ ปรุงรสด้วยเครื่องปรุงพื้นบ้านที่ไม่ซับซ้อน มีความเปรี้ยวจากมะนาว ความเผ็ดจากพริก และความหอมของสมุนไพรสด เสริมด้วยเนื้อสัตว์หรือหน่อไม้ตามชอบ คนที่ได้ลิ้มลองจะสัมผัสได้ถึงรสชาติขององค์ประกอบจากธรรมชาติอย่างแท้จริง นอกจากความอร่อยแล้ว การเลือกใช้เพกาในอาหารยังเป็นตัวแทนของความยั่งยืนและการใช้ทรัพยากรอย่างรู้คุณค่า โดยไม่ทำลายธรรมชาติ การกินก้อยลิ้นฟ้าจึงไม่ได้เป็นแค่กินเพื่อความอิ่ม แต่คือการเชื่อมโยงกับวิถีชีวิต อารมณ์ความรู้สึก และวัฒนธรรมของชุมชนอีสานที่ยังส่งต่อกันอย่างเข้มแข็ง ประสบการณ์ตรงจากการเข้าร่วมกิจกรรมไปสอยเพกาบนทุ่งนา ทำให้รู้ว่าการทำอาหารพื้นบ้านไม่ได้จำกัดแค่ในครัว แต่ยังเริ่มตั้งแต่ในธรรมชาติรอบตัวเรา ที่ต้องใช้ความรัก ความอดทน และความรู้ใจธรรมชาติจริงๆ ทุกครั้งที่ได้กินก้อยลิ้นฟ้าจากเพกา จึงรู้สึกเหมือนได้สัมผัสกับความทรงจำวัยเด็กและความอบอุ่นของวิถีชีวิตชนบทอย่างแท้จริง