จากประสบการณ์ส่วนตัวที่เคยศึกษาและติดตามนโยบายการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านดิจิทัลในประเทศไทย ผมมองว่าดาต้าเซ็นเตอร์เป็นหนึ่งในโครงการที่ถูกมองเป็นกุญแจสำคัญในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจดิจิทัลและดึงดูดเงินลงทุนจากต่างประเทศ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่หลายคนอาจไม่ทราบคือผลกระทบทางสิ่งแวดล้อมและสังคมที่ตามมาอย่างรุนแรง ดาต้าเซ็นเตอร์เป็นอุตสาหกรรมที่ต้องใช้พลังงานไฟฟ้าและน้ำดิบจำนวนมากสำหรับการระบายความร้อนตลอด 24 ชั่วโมง ในประเทศไทยที่การจัดการน้ำยังค่อนข้างเปราะบาง การที่มีโครงการใหญ่เหล่านี้ตั้งอยู่ในพื้นที่สำคัญหรือใกล้ชุมชน จึงทำให้เกิดปัญหาการขาดแคลนน้ำและไฟฟ้าในช่วงเวลาที่มีความต้องการสูง นอกจากนี้ การที่ไม่ได้มีการบังคับให้ออกรายงานผลกระทบสิ่งแวดล้อม (EIA) อย่างเข้มงวดหรือจัดโซนนิ่งพื้นที่ดิจิทัล ทำให้ชุมชนได้รับผลกระทบด้านสุขภาพอย่างจริงจัง เช่น ความเสี่ยงต่ออุปกรณ์เครื่องมือแพทย์และคุณภาพชีวิตภายในพื้นที่ ในระยะยาว รัฐบาลจำเป็นต้องวางมาตรการที่เข้มงวดขึ้น เช่น การกำหนดพื้นที่เฉพาะสำหรับการตั้งดาต้าเซ็นเตอร์ที่ต้องห่างไกลจากชุมชนและโรงพยาบาล การบังคับใช้เทคโนโลยีที่ประหยัดพลังงานและน้ำ การคิดค่าไฟและค่าน้ำแยกตามต้นทุนจริง เพื่อไม่ให้ภาระเหล่านี้ต้องถูกถ่ายโอนเป็นภาระต่อประชาชนทั่วไป นอกจากนี้ควรส่งเสริมให้มีการใช้วัตถุดิบและบริการภายในประเทศเพื่อลดการพึ่งพาเทคโนโลยีจากต่างชาติและสร้างงานในประเทศมากขึ้น แนวทางเหล่านี้จะช่วยให้ไทยสามารถพัฒนาเป็นฮับดิจิทัลได้อย่างสมดุลและยั่งยืน โดยไม่ละเลยผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและสุขภาพของประชาชนรอบพื้นที่ ซึ่งสุดท้ายก็จะนำไปสู่การสร้างคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นควบคู่กับการเติบโตทางเศรษฐกิจดิจิทัลอย่างแท้จริง