เรื่อง ก็แค่อยากให้ทุกคนรักหนูแดงบ้าง

อ่าน “ก็แค่อยากให้ทุกคนรักหนูแดงบ้าง” แล้วภาพในหัวคือเด็กที่วิ่งหนีทั้งน้ำตา ข้างหลังมีคนไล่ตามแล้วหัวเราะ—มันเป็นความเจ็บที่หลายคนเคยเจอจริง ๆ (ไม่ว่าจะที่โรงเรียน ในกลุ่มเพื่อน หรือแม้แต่ในโลกออนไลน์) สิ่งที่หนูแดงอยากได้มันเล็กมาก คือ “อยากมีเพื่อน” กับ “อยากถูกรัก” แต่พอถูกแกล้งซ้ำ ๆ เราจะเริ่มสงสัยว่าตัวเองผิดอะไร ทั้งที่จริงแล้วความผิดคือการรังแก ไม่ใช่ตัวเรา ถ้าวันนี้คุณรู้สึกเหมือนหนูแดง เราอยากชวนลองทำ 3 อย่างแบบค่อยเป็นค่อยไปนะ 1) แยกให้ออกว่า “คนที่รังแก” ไม่ใช่ “เพื่อน” หลายครั้งเราฝืนอยู่ในวงเดิมเพราะกลัวไม่มีใคร แต่คนที่ทำให้เราร้องไห้หรือถูกหัวเราะเยาะ ไม่ได้ให้ความปลอดภัยทางใจเลย การยอมถอยออกมาไม่ใช่แพ้ แต่คือการปกป้องตัวเอง 2) หา 1 คนที่ไว้ใจได้ แล้วบอกให้ชัด อาจเป็นเพื่อนห้องอื่น ครู ผู้ปกครอง หรือพี่ที่สนิท แค่มี “คนเดียว” ที่รับฟังโดยไม่ตัดสิน ก็ช่วยให้เราไม่โดดเดี่ยวเกินไป ลองเล่าแบบเป็นเหตุการณ์ เช่น “วันนี้มีเด็กผู้ชายสี่คนปั่นจักรยานไล่ตามแล้วหัวเราะเยาะ หนูวิ่งหนีและร้องไห้” การเล่าแบบนี้ทำให้คนช่วยเราได้ตรงจุด 3) ทำพื้นที่เล็ก ๆ ที่เรารู้สึกเป็นตัวเองได้ สำหรับบางคนคือการเขียนเรื่องสั้น/นิยาย การวาดรูป หรือเข้าคอมมูนิตี้ที่สนใจเหมือนกัน การมีพื้นที่ที่ไม่ต้องระแวง ช่วยเติมความมั่นใจกลับมา แล้วเราจะค่อย ๆ เจอเพื่อนที่ “ใจดี” มากกว่า “เสียงดัง” สิ่งที่อยากบอกหนูแดง (และคนอ่านทุกคน) คือ การอยากให้ทุกคนรักเราเป็นเรื่องธรรมดามาก แต่ในความจริงเราอาจไม่ต้องชนะใจ “ทุกคน” ก็ได้ ขอแค่เจอคนไม่กี่คนที่เห็นคุณค่าเราและไม่ทำร้ายกันก็พอแล้ว ถ้าคุณอยากเล่าต่อว่า “หนูแดง” ผ่านวันนั้นมายังไง หรืออยากให้ตอนถัดไปจบแบบฮีลใจ/เอาคืน/ได้เพื่อนใหม่ ลองเขียนเพิ่มได้เลยนะ เราเชื่อว่าเรื่องนี้ไปต่อได้อีก และคนที่เคยถูกรังแกจะรู้สึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียวจริง ๆ