ทำแบบนี้มันเกินไปไหมคะ

สวัสดีค่ะ เราขอไม่บอกชื่อนะคะและก็ขอแทนตัวเองว่าเรา คือ ตอนนี้เรากำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้น จริงๆโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนที่เราเพิ่งย้ายมา เพราะมันเป็นโรงเรียนที่มีแต่มัธยม ตอนแรกเราก็แอบกังวลว่าจะเข้ากับเพื่อนใหม่ได้ดีไหม แต่พอเราสอบเข้าและได้มาเจอเพื่อนใหม่ๆ ก็ทำให้เรารู้สึกสบายใจมากขึ้นเพราะเพื่อนทุกคนเป็นมิตรและใจดีมาก แต่พอผ่านมาหลังๆ ช่วงประมาณต้นเทอม 2 เราก็เรียนไปตามปกติ แต่เพื่อนที่เราอยู่กลุ่มเดียวกันก็เริ่มมีพฤติกรรมชอบด่า บางครั้งก็เริ่มทำหน้าตึงใส่เราโดยที่เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไม เราก็ไม่ได้คิดอะไร ตอนแรกคิดว่าเพื่อนคงเจอเรื่องไม่ดีหรือกำลังเครียดเรื่องที่ต้องตามแก้ 0 แต่หลังๆ เราก็เริ่มคิดว่ามันไม่ใช่แล้ว เพราะบางครั้งเราก็อยู่เฉยๆ เขาก็มาแกล้งเรา เรารู้ว่ามันเป็นการแกล้งตามประสาเพื่อน แต่การแกล้งมันก็เกินไปจริงๆ มันอาจจะไม่เกินไปสำหรับบางคน แต่มันเกินไปสำหรับเรามากเลยค่ะ ตอนแรกเขาก็แกล้งเราด้วยการหยิบโทรศัพท์มือถือของเราจากมือเราโดยไม่ขออนุญาต เราก็พยายามพูดดีๆ ว่าให้เอาคืนมา แต่เขาไม่ฟังแถมยังวิ่งหนีเพื่อไม่ให้เราเอาโทรศัพท์คืน เราก็เริ่มหงุดหงิดก็เลยตะโกนใส่เขาว่าให้เอาโทรศัพท์คืนมาเดี๋ยวนี้ เขาก็หัวเราะและพูดประมาณว่าแค่นี้ก็โกรธเหรอ พอเราได้ยินคำนั้น เราก็หงุดหงิดมากขึ้นแต่เรารู้ว่าทำอะไรไป มันก็ไม่มีผลดีหรอก เราก็เลยแค่เดินไปคว้าโทรศัพท์คืนมาจากมือเขา เราก็บอกเขาตามตรงว่าไม่ชอบ เขาก็เลิกทำเมื่อรู้ว่าเราไม่ชอบ ซึ่งมันก็ดูเหมือนจะดีแต่ไม่เลย พอเขาไม่ยุ่งกับโทรศัพท์ของเรา เขาก็มายุ่งกับเราแทน เขาชอบถามคำถามแปลกๆ เขาถามว่ารหัสโทรศัพท์ของเราคืออะไร เราก็ตอบปัดๆ แต่เขาก็ยิ่งถามมากขึ้น จนสุดท้ายเราก็ต้องตอบ แต่เราก็รู้ว่าเขาจะทำอะไรแน่นอน เราเลยเลือกที่จะเก็บโทรศัพท์ไว้กับตัวตลอดและไม่เคยมากใครนอกจากครูเลย และนอกจากเรื่องนี้แล้วยังมีเรื่องที่เขาชอบด่าเราเวลาเราลืมเอาสมุดหรือหนังสือมาเรียน เรายอมรับว่าเราลืมเอามาบ่อยแต่มันก็ไม่ควรด่ากันไม่ใช่เหรอ เรารู้ว่าเขาด่าเพื่อไม่เราลืมเอามาอีกแต่การด่าของเขามันทำให้เรารู้สึกแย่ตลอดเลย เราพยายามทำเป็นเล่น ทำเป็นไม่สนใจคำด่าของเขา แต่เรารู้สึกแย่มาก เราบอกพ่อแม่หรือครูไม่ได้เพราะเรากลัวว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่ เราไม่อยากให้พ่อแม่เหนื่อยมากเกินไป เราเลยเลือกที่จะเงียบและไม่พูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เราว่าวันนี้มันเกินไปจริงๆ ตอนนั้นเรามาเข้าแถวสายกว่าเวลาเดิมเล็กน้อย เราเลยต้องมาเข้าแถวเป็นคนสุดท้ายแต่ก่อนที่เขาจะปล่อยให้ไปพบครูที่ปรึกษา เพื่อนที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันที่มาสายกว่าเราก็วิ่งเข้ามาจากด้านหลังเรา เราไม่รู้ว่าเขาตั้งใจไหม แต่พอเขาวิ่งมา กระเป๋าของเขาก็กระแทกหัวของเราอย่างแรง เรารู้สึกเจ็บแต่ทำอะไรไม่ได้ เราได้แค่พูดว่ามันเกินไปแล้วนะ มันเจ็บนะแบบนี้อ่ะ แต่เขาแค่หัวเราะและขอโทษแบบไม่ใส่ใจเลย และนอกจากพฤติกรรมทั้งหมดนี้ก่อนหน้านี้เขาก็ชอบทำเหมือนเราไม่เข้าใจบทเรียนทั้งๆที่เราก็เข้าใจมันดีเพราะมันเป็นเรื่องง่าย เวลามีงานกลุ่มเราก็พยายามช่วยเท่าที่ทำได้แต่เขามักทำเหมือนเราไม่ได้ช่วยอะไรเลย เราอยากรู้ว่าเราควรทำยังไงดีค่ะ ทุกคนมาแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้นะคะ