เคยไหมครับที่ความรู้สึกบางอย่างเกิดจากเพียงแค่สบตากันแค่ไม่กี่วินาที แล้วประทับใจอยู่ในใจไปตลอด เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงตอนที่ได้สบตากับคนหนึ่งในมหาวิทยาลัย ถึงแม้ตอนนั้นผมจะเป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่มีชื่อเสียงและไม่เด่นอะไรเลย แต่ผมกลับรู้สึกได้ชัดเจนถึงความน่ารักและเป็นกันเองจากรอยยิ้มของเขา มันน่ารักจนผมแทบจะลืมหายใจ รู้ไหมครับว่าคนแบบนี้ไม่ได้เจอบ่อยๆ ในชีวิต ผมเองตอนนั้นก็ไม่กล้าเข้าหา ไม่กล้าพูดอะไร บางครั้งก็แค่จ้องมองเงียบๆ และเก็บความทรงจำดีๆ ไว้ในใจ แต่บางครั้งรักที่ไม่ได้แสดงออกก็น่าเจ็บปวดนะครับ ผมจำได้ว่าวันหนึ่งเห็นเขาโพสต์รูปคู่กับแฟนบนโซเชียล ผมหัวใจแทบสลายเพราะยังไม่ได้บอกความรู้สึกเลย แต่อีกไม่นานรูปนั้นก็ถูกลบไป และผมก็ได้เห็นว่าเขายังไม่ได้ตอบข้อความผม ซึ่งทำให้ผมสงสัยว่าอะไรเกิดขึ้น หลายคนบอกว่ารักแรกพบเป็นแค่ความรู้สึกชั่วคราว แต่สำหรับผม มันคือความทรงจำที่ลึกซึ้งและสอนให้รู้จักการรอคอยและยอมรับความเป็นจริงของความรัก บางทีรักไม่ได้จำเป็นต้องสมหวัง เพียงแค่ได้สัมผัสและเฝ้าดูเขาแบบเงียบๆ ก็ถือเป็นความสุขอย่างหนึ่งในชีวิตแล้ว ผมอยากบอกให้ทุกคนกล้าที่จะเปิดใจ ถ้าคุณได้สบตาใครสักคนแล้วรู้สึกว่ามันพิเศษ ก็อย่าปล่อยให้โอกาสนั้นหลุดลอยไป แม้จะกลัวว่าจะถูกปฏิเสธ หรือว่าไม่สมหวังก็ตาม เพราะความรักไม่ใช่เรื่องผิด และมันจะกลายเป็นบทเรียนล้ำค่าที่ทำให้เรากล้ารักและรักตัวเองมากขึ้นในวันข้างหน้า