จากประสบการณ์ส่วนตัวของผมที่เป็นคนอินโทรเวิร์ตเหมือนกัน ผมเข้าใจดีว่าการจะทักใครก่อนนั้นยากกว่าที่หลายคนคิดมาก เพราะในหัวของเรามักจะคิดวิเคราะห์สถานการณ์ไปล่วงหน้าหลายขั้นตอน เช่น ทักไปตอนนี้เขายุ่งไหม จะมีเรื่องคุยต่อได้ไหม หรือถ้าทักไปแล้วเกิดเดดแอร์เราจะทำอย่างไร นั่นทำให้มักลังเลจนเสียโอกาสไปแล้ว นอกจากนี้ คนอินโทรเวิร์ตให้ความสำคัญกับพื้นที่ส่วนตัวสูงมาก จึงไม่อยากไปรบกวนเวลาของคนอื่นโดยไม่จำเป็น ซึ่งทำให้การเริ่มต้นสนทนาโดยเฉพาะกับคนที่ไม่คุ้นเคยยิ่งเป็นเรื่องยาก เพราะต้องฝ่าฟันกับความกังวลและความละอายใจ ช่วงที่ผมพยายามฝึกทักคนอื่น ผมพบว่าการต้องมีบทสนทนาแบบ Small Talk ก็ยากมากสำหรับอินโทรเวิร์ต เพราะเป็นเรื่องที่รู้สึกว่า ‘ยาขม’ และบางครั้งก็กลัวว่าจะเกิดบรรยากาศคุยไม่ต่อเนื่อง หรือความเงียบที่น่าอึดอัด (dead air) พลังงานทางสังคมของเราก็มีจำกัดมาก การสังเกตสีหน้า การฟังถ้อยคำ และประมวลผลสิ่งที่คนอื่นสื่อสารออกมาแล้วตอบกลับอย่างเหมาะสม ถือว่าใช้พลังงานมหาศาลกับคนอินโทรเวิร์ต ดังนั้นบางครั้งเราจึงเลือกที่จะเซฟพลังงานไว้มากกว่าการเปิดรับคนใหม่ๆ จึงไม่แปลกที่หลายคนอินโทรเวิร์ตจะรอสัญญาณไฟเขียวจากอีกฝ่ายก่อน อาทิ การรอยิ้ม การสบตา หรือท่าทางที่แสดงถึงความเปิดรับ เพราะถ้าอีกฝ่ายแสดงท่าทางนิ่งๆ หรือยุ่งอยู่ จะตีความได้ว่าไม่ควรเข้าใกล้ในตอนนั้น ในฐานะคนอินโทรเวิร์ต ผมอยากบอกว่าจริงๆ แล้วเราอยากมีเพื่อน อยากพูดคุย แต่อุปสรรคทางจิตใจและความเกรงใจทำให้เราดูเหมือนไม่อยากมีปฏิสัมพันธ์ หากใครเข้าใจและค่อยๆ เป็นฝ่ายเริ่มก่อนบ้าง จะช่วยให้อินโทรเวิร์ตอย่างเราเปิดใจและสร้างความสัมพันธ์ได้มากขึ้น สุดท้ายแล้ว การเข้าใจธรรมชาติของอินโทรเวิร์ตแต่ละคนและให้พื้นที่กับพวกเขา เป็นกุญแจสำคัญที่ช่วยให้ทั้งสองฝ่ายสามารถสร้างมิตรภาพที่อบอุ่นและยั่งยืนได้อย่างแท้จริง