หลายคนอาจเคยได้ยินคำพูดที่ว่า "ทำเป็นหูหนวกตาบอดไปงั้นแหละ" ซึ่งคำพูดนี้สะท้อนถึงวิธีการใช้ชีวิตในรูปแบบที่คนบางคนเลือกที่จะปิดหูปิดตาจากสิ่งที่เจ็บปวด หรือน่าเบื่อ เพื่อที่จะอยู่กับตัวเองอย่างสงบมากขึ้น และลดความกังวลใจจากการพูดหรือเผชิญหน้ากับปัญหาที่อาจไม่มีทางแก้ไขได้ในทันที การทำเป็นหูหนวกตาบอดในที่นี้ไม่ได้หมายถึงการขาดความรู้สึกจริง ๆ แต่เป็นการตั้งใจหลีกเลี่ยงการรับรู้หรือปฏิเสธต่อสิ่งที่ไม่อยากรับรู้ เพราะบางครั้งการยอมรับหรือพูดออกมาไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้น แต่อาจทำให้เกิดความเครียดหรือความไม่สบายใจมากยิ่งขึ้น ในความเป็นจริง การเลือกที่จะเงียบและไม่แสดงออกไม่ได้หมายความว่าสิ่งเหล่านั้นไม่สำคัญ แต่คือการรักษาความสงบของตัวเองก่อน เพื่อที่จะมีพลังในการรับมือกับเรื่องราวต่าง ๆ ในเวลาที่เหมาะสมมากขึ้น นอกจากนี้ยังช่วยให้เราได้ทบทวนและประเมินความรู้สึกของตัวเองอย่างละเอียดและแท้จริง อย่างไรก็ตาม การปิดกั้นความรู้สึกบ่อยครั้งอาจนำไปสู่การสะสมอารมณ์ด้านลบที่ไม่สามารถระบายออกได้ ซึ่งส่งผลเสียต่อสุขภาพจิตใจในระยะยาว ดังนั้นการหาเวลาพูดคุย หรือปรึกษากับคนที่ไว้ใจได้จึงเป็นสิ่งจำเป็น เพื่อช่วยปลดปล่อยความอึดอัดภายในใจอย่างเหมาะสม การใช้วิธี "ทำเป็นหูหนวกตาบอด" เป็นหนึ่งในกลยุทธ์ทางจิตใจที่บางคนเลือกใช้เพื่อการอยู่รอดในสังคมและสถานการณ์ที่ซับซ้อน แต่มันควรเป็นเพียงทางเลือกในระยะสั้นหรือในสถานการณ์เฉพาะ ไม่ควรเป็นวิธีหลักในการจัดการกับปัญหาในชีวิต เราควรเรียนรู้ที่จะเผชิญและแก้ไขปัญหาอย่างมีสติและรับผิดชอบไปพร้อมกัน เพื่อสุขภาวะทางใจที่ดียิ่งขึ้นในระยะยาว ดังนั้น หากคุณรู้สึกเหมือนกับต้อง "ทำเป็นหูหนวกตาบอด" เพื่อความสบายใจ ลองมองหาวิธีพูดคุยหรือรับมือกับความรู้สึกเหล่านั้นในจุดที่เหมาะสม แล้วคุณอาจพบว่า การเปิดใจอย่างมีสติ จะช่วยให้เกิดความสงบและความสุขได้มากกว่าการปิดกั้นความรู้สึกในระยะยาว