ポンネン-ソーセージを詰めたフライドパンケーキボール

ถ้าใครเสิร์ชหา “ไส้กรอกพันแป้ง” แล้วนึกภาพไม่ออก บอกเลยว่ามันคือฟีลเดียวกับโป๊งเหน่งตามงานวัด/ตลาดนัดเลยค่ะ เป็นแป้งทอดลูกกลมๆ ตรงกลางเป็นไส้กรอก กัดไปจะเจอไส้เด้งๆ เค็มนิดๆ ตัดกับแป้งที่ออกหวานอ่อนๆ กินตอนร้อนคือดีมาก ทริคเล็กๆ เวลาเลือกซื้อ: ฉันจะชอบดูร้านที่ทอดเป็นรอบๆ น้ำมันไม่ดำ เพราะแป้งจะกรอบใส ไม่อมมัน และกลิ่นจะหอมกว่า ถ้าเจอร้านที่ลูกโป๊งเหน่งขนาดพอดีๆ (ไม่ใหญ่เกิน) มักจะสุกทั่วถึง ไส้กรอกข้างในร้อนเท่ากันทั้งชิ้น ตอนสั่ง ลองบอกร้านว่า “ขอกรอบนิดนึง” หรือ “ทอดเพิ่มอีกแป๊บ” ได้ค่ะ โดยเฉพาะถ้าร้านทอดไว้แล้ววางพัก ความกรอบจะลดลงเร็วมาก ถ้าได้ทอดใหม่ๆ จะกรอบนอกนุ่มในแบบสุดๆ เรื่องซอส/เครื่องจิ้มก็ทำให้ไส้กรอกพันแป้งอร่อยขึ้นเยอะ: ส่วนตัวชอบซอสมะเขือเทศผสมพริกศรีราชา หรือซอสพริกหวานๆ แบบที่ขายตามรถเข็น เพราะช่วยตัดเลี่ยน ถ้าใครชอบเข้มๆ ลองขอซอสเยอะหน่อยแล้วค่อยๆ บีบเป็นเส้นบนลูกโป๊งเหน่ง จะได้ทุกคำมีรส หลายคนสงสัยว่ามันต่างจาก “ไส้กรอกชุบแป้งทอด” ยังไง—ของแบบโป๊งเหน่งจะเป็นแป้งหนากว่าและพองเป็นลูกกลมๆ คล้ายแพนเค้กทอด ส่วนไส้กรอกชุบแป้งทอดทั่วไปแป้งจะเคลือบบางกว่าและออกเป็นทรงแท่งตามไส้กรอก ถ้าซื้อกลับบ้าน แนะนำให้แยกซอสใส่ถุงเล็กต่างหาก และกลับถึงบ้านให้เข้าเตาอบ/หม้อทอดลมร้อน 3–5 นาที จะช่วยคืนความกรอบได้ดีมาก (ดีกว่าเข้าไมโครเวฟที่ทำให้แป้งนิ่ม) สุดท้าย ถ้าเจอคำว่า “Asian Table” ในรูปหรือป้าย ก็เป็นอีกจุดช่วยจำได้ว่าโพสต์นี้พูดถึงเมนูแนวสตรีทฟู้ดไทยอย่างไส้กรอกพันแป้ง/โป๊งเหน่งนี่แหละ ใครได้ลองแล้วชอบแบบไหน—ไส้กรอกแน่นๆ หรือแป้งกรอบๆ—มาแชร์กันได้เลย