การให้อภัยไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ถ้าเราปรับมุมมองให้เหมือนกับการใช้กล้องถ่ายรูป คือมองเห็นปัญหาอย่างชัดเจน โฟกัสเฉพาะสิ่งที่สำคัญ แล้วปล่อยความคิดลบออกไป มันจะช่วยให้เรายิ้มสู้กับทุกสถานการณ์ได้จริงๆ ผมเคยเจอสถานการณ์ที่ทำให้รู้สึกท้อแท้และต้องเลือกว่าจะเก็บความโกรธไว้หรือให้อภัย ในตอนนั้นผมลองใช้วิธีนึกภาพปัญหาเหมือนภาพถ่าย ที่เราสามารถปรับโฟกัสและเลือกมุมมองได้ ซึ่งเมื่อผมเริ่มชูสองนิ้วและยิ้มสู้เหมือนในบทความ ก็รู้สึกว่าความหนักใจค่อยๆ เบาลง และมีพลังที่จะเดินหน้าต่อไป สัญลักษณ์การชูสองนิ้วนี้จึงกลายเป็นเครื่องเตือนใจให้ผมไม่เก็บความรู้สึกเสียใจหรือโกรธเอาไว้ แต่มองมันเป็นบทเรียนและก้าวผ่านไปอย่างมั่นใจ ทั้งนี้การให้อภัยอย่างแท้จริงจึงไม่ได้หมายถึงการลืมชั่วขณะ แต่เป็นการยอมรับและเติบโตจากประสบการณ์นั้นอย่างสงบและแข็งแกร่ง