ในชีวิตของหลายคนการมีคนพิเศษที่เราคิดถึงและอยากส่งสารถึงเสมอเป็นเรื่องธรรมดาที่สร้างความรู้สึกพิเศษ แม้ว่าบางครั้งการติดต่อหรือทักทายอาจจะไม่ได้รับการตอบกลับทันที หรือในบางคราวอาจรู้สึกเหมือนกับว่าไม่ถูกตอบสนอง แต่ความคิดถึงเหล่านั้นยังคงอยู่ในใจอย่างเหนียวแน่น จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมพบว่าการแสดงออกถึงความคิดถึงไม่จำเป็นต้องรอการตอบกลับเสมอไป เพราะการได้แสดงออกด้วยความจริงใจช่วยให้ความรู้สึกนั้นไม่ตันในใจและยังเปิดโอกาสให้เรากลับมาทบทวนความรู้สึกของตัวเองอีกด้วย เช่นเดียวกับแท็กที่ถูกใช้ในบทความนี้ เช่น #คิดฮอดอีหลีฮู้บ่ หรือ #อยากทักไปหาเขาแต่ว่าโตเก่าเขาบ่ทันอ่าน ที่สะท้อนความรู้สึกเจ็บปวดผสมความหวัง สิ่งที่ผมได้เรียนรู้คือ การรักษาความสัมพันธ์ ไม่ว่าจะเป็นการเป็นเพื่อนหรือคนรัก ต้องใช้ความอดทนและความเข้าใจระหว่างกัน บางครั้งการส่งข้อความหรือแชร์เรื่องราวความคิดถึงผ่านโซเชียลมีเดียก็อาจช่วยให้ผู้รับรู้สึกว่าเขายังมีความหมายในใจเราอยู่ แม้ว่าจะไม่สามารถพูดคุยกันได้อย่างเปิดเผยเสมอไป สำหรับใครที่กำลังรู้สึกเหมือนกัน อยากแนะนำให้ลองเปลี่ยนความคิดเหล่านั้นเป็นการดูแลตัวเองและให้เวลากับความรู้สึกของตัวเองก่อน การที่เรารักและคิดถึงใครซักคนอย่างแท้จริง แม้จะอยู่ในระยะห่างหรือสายตาไม่บ่อยครั้ง แต่ความรู้สึกนั้นยังคงมีคุณค่าและเป็นกำลังใจให้เราเดินหน้าต่อไป และอาจถึงเวลาที่เหมาะสมสำหรับการสื่อสารใหม่ในอนาคต