อารมณ์เก็บได้ แต่สีหน้า อาจจะยังน้าา55555😚

สำหรับคนที่เป็นคนเก็บสีหน้าไม่อยู่เหมือนกัน ผมอยากแชร์ว่าความจริงแล้วนั่นเป็นเรื่องธรรมชาติมาก เพราะบางครั้งเราสามารถเก็บความรู้สึกในใจได้ดี แต่หน้าตาออกมายังบอกเล่าอารมณ์ได้มากกว่าคำพูดมากมาย หลายครั้งที่ผมลองฝึกควบคุมสีหน้าในสถานการณ์ต่างๆ เช่น เวลาที่ต้องเผชิญกับความเครียดหรือความอาย แต่สุดท้ายมักจะหลุดรอยยิ้ม หรือแววตาที่บอกความรู้สึกออกมาแทน ตัวอย่างเช่นขณะเดินเล่นที่เทศบาลนครเชียงใหม่ ผมเจอผู้คนมากมายและมีช่วงเวลาที่ต้องเดาใจตัวเองตลอดว่า สีหน้าที่แสดงออกจะสื่อสารถูกหรือไม่ สิ่งที่ผมพบคือ ไม่ต้องเครียดเกินไปกับการเก็บสีหน้า ความเป็นธรรมชาติของสีหน้าและอารมณ์ที่แสดงออกมานั้นสร้างเสน่ห์และเชื่อมโยงกับคนรอบข้างได้ดีกว่าการพยายามปิดบังอย่างสุดแรง ถ้าคุณเป็นคนที่เก็บสีหน้าไม่อยู่ ลองใช้มันเป็นเครื่องมือสื่อสารทางอารมณ์ สร้างความสัมพันธ์ที่จริงใจมากขึ้นกับผู้คน และไม่ต้องกังวลว่าคนอื่นจะเข้าใจผิด เพราะความเปราะบางและจริงใจในสีหน้าของเราเอง ก็เป็นส่วนหนึ่งของมนุษย์ที่น่ารักที่สุดอย่างหนึ่งเช่นกัน