全国が覚えておかなければならないトラウマ的な事件。
「もう十分です。怖いです。」彼女の最後の要求。
プロム・ピラム地区での一晩。。。 終電に乗った少女は、その夜列車を降りることが、全国が「プロム・ピラム事件」を思い出さなければならないトラウマ的な事件の始まりになることを誰も知らなかった。
48年前の1977年7月27日、ピッサヌローク県プロムピラム地区でギャング殺人事件が発生しました。
被害者は女性で、彼女の名前はアクセントでした。彼女は地区の村人たちによって絞め殺され、その後、事件を隠すために列車の重なりに遺体を運ばれました。しかし、警察は犯人の影響を恐れて事件を起訴しなかったため、事件は事故として終わり、同じ地区の村人たちが報道機関に苦情を申し立て、メディアが調査を行い、広く知られるようになりました。その後、警察は調査を再開する必要がありました。
警察の捜査により、最大30人の加害者がいたことが明らかになりましたが、最終的に約10人が起訴され、処罰され、残りの人々は十分な証拠がなかったため釈放されました。事件は1977年7月末にブラフマ・ピラム地区で女性の遺体が発見されたことから始まりましたが、警察は調査を拒否し、事件は後に8月18日に事故として終結しました。1977年、地区の約20人の村人が報道陣に苦情を申し立て、事件は女性を引きずり殺し、遺体を列車に乗せて事件を偽装するためのものだと主張しましたが、警察は犯人が警察の子孫であり影響力のある人物であるため無視しました。
それにより、報道機関は調査を行い、より広い関心を引くことになりました。
Phitsanulok Provincial Policeの指揮官であるSomchai Chaiwesh警察大佐が事件に割り当てられました。被害者に関する詳細はあまりありませんでしたが、20歳くらいの女性で、黒、赤、身長155センチ、丸い顔、短い髪でした。事件当日、茶色のシャツと白いキャリコスカートを着た警察は、1977年9月9日に被害者の親族を発見しました。被害者の父親と母親は遺体を確認し、被害者が意識不明で妊娠していたことを証言し、UttaraditのDara Phishai地区で列車に乗って家を出ました。
次の調査によると、1977年7月27日の23時頃、被害者はチケットなしでバンダラ駅から37チェンマイ-バンコクの高速列車に乗り、プロムピラム駅で当局に追われました。彼が列車を降りたとき、被害者は空腹でよろめきました。なぜなら、300メートル先の結婚式で食事をすると言った2人の10代の男性に会うお金がなかったからで す。代わりに、彼らをトウモロコシ畑に連れて行き、2人の友人に1人ずつ助けを求めました。結婚式の人々が事件を知ったとき、彼らは私たちと2時間一緒になり、近所の村人が待ち伏せをしましたが、誰も被害者を助けませんでした。
被害者が絞め殺されるまで、男たちは被害者の遺体を運び、列車を線路に置いて事件を隠しました。具体的には、列車は性器を重ねてトレイルを破壊しました。チェンマイ-ピッサヌローク列車は、翌日の3時に頭が引き裂かれるまで被害者の遺体を重ねました。グループは、迷信を行うために、鉄道から20メートル離れた西に被害者の頭を運びました。儀式は、霊を綴るために行われました。
警察のSomchai Chaiwesh大佐によると、警察は30人の被告を逮捕し、最年少の被告は9歳で、最も多いのは65歳でした。捜査中、一部の被告は証人に口を閉じるよう脅迫し、抵抗すれば故人のように線路を塞ぐという脅迫状を発見しました。
しかし、タイ当局は7〜8人しか起訴して処罰することができず、残りの人々は証拠不十分のために釈放されなければならなかった。
他の2人の警察官は、被害者の指紋を印刷しないため、調査がより困難になっているため、欠陥のある職務処分を受けています。
この事件は、ブラフマ・ピラム地区の住民がこれまでに否定的に見られるようになり、2017年にパンガー県タグア郡ハンディョン郡のコーライノハウスで40人の男性が14歳の少女と一緒になった事件などとしばしば関連付けられています。
事件を聞いた時、ブラフマ・ピラム地区の住民の中には切ない人もいれば、チンチャの人もいれば、社会が忘れることを望む人もいました 。
ナタンドラは小説「ブラフマ・ピラップ」を書くために事件を起こしました。この小説は「罪深きブラフマ・ピラム」という映画になり、2003年に公開されましたが、公開前にブラフマ・ピラム地区の人々に反対され、「罪の夜ブラフマ・ピラム」という名前に変更されました。。。。。
過去の声、大きなケース。#ケース #過去からの声は大きい#事件の後戻り#伝説#ニュース
ถ้าใครเสิร์ช “คดีพรหมพิราม สรุป/เรื่องจริง” ส่วนใหญ่ต้องการภาพรวมที่ชัดๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ที่ไหน เมื่อไหร่ และคดีไปจบตรงไหน เราเลยลองเรียบเรียงเป็นไทม์ไลน์ให้อ่านง่าย (อ้างอิงจากข้อมูลที่เล่าต่อๆ กันในข่าวเก่าและบทความสรุปคดี) เพื่อช่วยให้จับประเด็นได้โดยไม่ต้องไล่อ่านหลายแหล่ง ไทม์ไลน์แบบย่อของคดีพรหมพิราม (ปี 2520) - คืนเกิดเหตุ หญิงสาวชื่อ “สำเนียง” โดยสารรถไฟขบวนดึก และถูกไล่ลงบริเวณสถานีพรหมพิราม (ประเด็นนี้ทำให้หลายคนค้นคำว่า “ข่าวพรหมพิราม/พรหมพิราม คดี” เพราะจุดเริ่มอยู่ที่ “รถไฟขบวนสุดท้าย”) - หลังลงจากรถไฟ มีการล่อลวง/พาออกจากพื้นที่สถานี ก่อนเกิดเหตุทำร้ายและล่วงละเมิดทางเพศเป็นเวลานาน - ผู้ก่อเหตุพยายาม “อำพรางคดี” ด้วยการนำร่างไปวางบนรางให้รถไฟทับ (ในภาพข่าวและพาดหัวเก่ามักพูดถึงการอำพรางด้วยรถไฟทับเพื่อทำลายหลักฐาน) - ช่วงแรกคดีถูกสรุปไปในทาง “อุบัติเหตุ” ทำให้เกิดคำถามใหญ่เรื่องการทำงานของเจ้าหน้าที่และอิทธิพลในพื้นที่ - ต่อมามีชาวบ้านบางส่วนร้องเรียนสื่อ จนสื่อเข้าไปขุดและตีแผ่ คดีจึงถูก “รื้อ” และสืบสวนใหม่อย่างจริงจัง ประเด็น “ผู้ต้องหา” ที่คนค้นหาบ่อย หลายคนพิมพ์หาแนว “คดีพรหมพิราม ผู้ต้องหา/คืนบาปพรหมพิราม ผู้ต้องหา” เพราะอยากรู้จำนวนและบทสรุปสุดท้าย จากเรื่องเล่าของคดีนี้มักระบุว่ามีผู้เกี่ยวข้องจำนวนมาก (เคยถูกกล่าวถึงระดับหลักสิบ) แต่สามารถดำเนินคดีได้จริงเพียงบางส่วน เนื่องจากหลักฐานและพยานในช่วงเวลานั้นไม่เอื้อต่อการเอาผิดทั้งหมด แถมยังมีการข่มขู่พยาน ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้คดีนี้ถูกพูดถึงในฐานะ “คดีสะเทือนขวัญ” มากกว่าคดีอาชญากรรมทั่วไป ทำไมคดีพรหมพิรามถึงถูกพูดถึงมาถึงทุกวันนี้ 1) เป็นภาพสะท้อน “วัฒนธรรมการเพิกเฉย” — ในคำบอกเล่ามักมีประโยคทำนองว่ามีคนเห็นเหตุการณ์ แต่ไม่มีใครช่วย นี่คือส่วนที่อ่านแล้วจุกที่สุด 2) ความน่ากลัวของการอำพราง — การใช้รถไฟทับบนรางกลายเป็นภาพจำของคดีนี้ และทำให้คนย้อนค้น “พรหมพิราม เรื่องจริง” ซ้ำๆ 3) บทเรียนเรื่องกระบวนการยุติธรรม — ตั้งแต่การเก็บพยานหลักฐาน การคุ้มครองพยาน ไปจนถึงแรงกดดันจากอิทธิพลท้องถิ่น เกร็ดที่หลายคนโยง: “คืนบาป พรหมพิราม” ถ้าคุณมาจากคำค้นสายหนัง/นิยาย (เช่น “คืนบาปพรหมพิราม”) เรื่องนี้เคยถูกนำไปเขียนเป็นนวนิยายและดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ จนเกิดเสียงคัดค้านในพื้นที่ เพราะคนท้องถิ่นจำนวนหนึ่งไม่อยากให้ชื่ออำเภอถูกผูกกับคดีไปตลอด สิ่งที่เราอยากชวนดูต่อ (ถ้าคุณกำลังอ่านเพื่อทำความเข้าใจคดี) - ดูหลายแหล่งแล้วเทียบกัน: ข่าวยุคหลังๆ, บทความสรุปคดี, และเอกสารพาดหัวหนังสือพิมพ์เก่า จะช่วยลดความสับสนเรื่องตัวเลขผู้ต้องหาและรายละเอียด - โฟกัส “บทเรียน” มากกว่าความหวือหวา: คดีนี้ทำให้เห็นชัดว่าการคุ้มครองผู้เสียหาย/พยาน และการทำงานโปร่งใส สำคัญแค่ไหน หวังว่าส่วนเสริมนี้จะช่วยให้คนที่เสิร์ชหาสรุปคดีพรหมพิรามได้ภาพรวมเร็วขึ้น และเข้าใจว่าทำไมชื่อ “สำเนียง” กับ “คดีพรหมพิราม” ถึงกลายเป็นเรื่องที่สังคมไทยยังพูดถึงไม่จบ