Dye Roy. Close the 61-year-old legend. "Sioui," the legendary killer.
Dye Roy closed a 61-year-old legend, "Sioui," a legendary killer named "cannibal."
The story of "Sioui," or Mr. Lioui Saeng, a Chinese man accused of being a "cannibal," has become one of Thailand's longest-spoken crimes.
Today those stories leave only historical records, case documents and hearsay that have been passed down from generation to generation, with no longer his body as a symbol of terror.
Over the past six decades, Sioui's memory has been labeled a brutal killer, but some facts reflect that many cases may still have questions that have never been answered. A small man, some 150 centimeters tall, from Shantou, China, is remembered by society as a murderer, whose evidence in some events cannot be confirmed to be related to him.
One of Sioui's last memories is a body that was previously preserved in the Museum of Forensic Medicine, Siriraj Hospital, which was commonly referred to as the "Sioui Museum" before being later removed from display.
Sioui entered Thailand after World War II when he was about 25 years old and settled in Lansakha District, Prabhakiri province. He engaged in general employment, tofu factories, cassava factories and coconut plantations, often working with Chinese in the same area.
The community in which he lived was such a small alley that it was later called "Sioui Alley." During his nearly 10 years of living in Tansalgae, Sioui was one ordinary laborer, before moving out of the area in late 1954.
In 1958, Sioui was arrested in Rayong Province while accused of trying to camouflage the body of an 8-year-old boy. Then, the murder of a child in several areas was linked to him, and Sioui was listed as the accused in a total of seven cases.
# The case was linked to Sioui
Several murders of girls in the slash (1954)
Some cases caught the accused, others failed to identify the perpetrator, Bangkok and Nakhon Pathom cases; there was no evidence to confirm that Sioui was directly involved, the last case at Rayong (1958) was the only case where evidence was found at the scene and led to Sioui's arrest.
After his detention, Sioui was questioned through an interpreter for failing to communicate in Thai and without a lawyer.
The police stated that he pleaded guilty to all seven cases.
The court handed down the sentence of execution, and Sioui was executed on September 16, 1959, at Bang Kok Prison. After the execution, no relatives showed the body receptor. His body was used for medical and criminological studies.
The story of Sioui is not just an ordinary homicide.
But it reflects important questions about past justice, confessions that may be pressured, and truths that may be swallowed up with the passage of time.
สำหรับผู้ที่สนใจเรื่องราวของซีอุย การได้รู้จักผ่านมุมมองของชุมชนและคนพื้นที่จะช่วยให้เราเข้าใจบริบทของคดีนี้ได้ดีขึ้น ในฐานะที่เคยอาศัยในพื้นที่ใกล้เคียงกับทับสะแก ฉันได้ยินเรื่องเล่าหลากหลายที่ถูกส่งต่อกันมารุ่นสู่รุ่น บางครั้งก็เหมือนเรื่องเล่าพื้นบ้านที่ผสมผสานกับความกลัวและความไม่แน่ใจ สิ่งที่น่าสนใจคือภาพลักษณ์ของซีอุยในฐานะ "มนุษย์กินคน" ซึ่งในความเป็นจริงอาจเป็นภาพลักษณ์ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อความหวาดกลัวและการควบคุมสังคมในยุคนั้น หลายคดีที่ถูกโยงถึงซีอุยมักขาดหลักฐานชัดเจนหรือมีความคลุมเครือ นอกจากนี้ การที่เขาไม่มีทนายความและต้องสื่อสารผ่านล่าม ทำให้กระบวนการยุติธรรมในเวลานั้นมีช่องว่างทางความยุติธรรมและความโปร่งใส อีกประเด็นที่น่าสนใจคือการนำร่างของเขาไปใช้ศึกษาทางการแพทย์ในพิพิธภัณฑ์นิติเวชศาสตร์ของโรงพยาบาลศิริราช ที่หลายคนเรียกขานกันว่า "พิพิธภัณฑ์ซีอุย" ซึ่งสะท้อนความแปลกและความลึกลับของเรื่องราวที่ยังถูกหยิบยกขึ้นมาเล่าในสังคมไทย อย่างไรก็ดี เรื่องราวนี้สอนให้เราระวังการตัดสินใจและการเชื่อในข้อมูลโดยไม่มีหลักฐานชัดเจน บางทีคนที่ถูกกล่าวหาอาจไม่ได้เป็นผู้กระทำผิดอย่างแท้จริง และประวัติศาสตร์เหล่านี้ก็เป็นบทเรียนให้เราสำรวจความยุติธรรมอย่างรอบด้านและยึดมั่นในสิทธิของทุกฝ่าย