ðĩðĻðģ Leacha - From Ancient Tea to Drink of Wisdom
In the history of Chinese tea drinking, there is one simple but wisdom-filled drink.
That is, "Lei Cha ()," also known as "San Seng Tang ()."
Which means "three fresh" - meaning fresh tea leaves, fresh ginger and raw rice, three staple materials that together form the drink of life.
Chao is not tea with leaves as we know them today.
Instead, it is ground tea combined with green beans, peanuts, fresh ginger, and raw rice. Add water and boil until it becomes fragrant thickened tea.
In each region of China, there will also be a specific recipe - some endemic with herbs, some endemic with peas or roasted rice, to adjust the flavor to suit people's climate and lifestyle.
âŊïļ From the tea of antiquity to the drink of wisdom.
In ancient times, leach was not just an ordinary drink.
But food, drink and medicine at the same time.
It has the properties to drive poison, quench thirst and relieve hunger, suitable for the lives of rural people who have to work hard in the sun.
Although we are now familiar with flower tea, milk tea or various flavors of iced tea.
But in the past, "Leia" was a tea drink for ordinary people -
A tea that reflects the simplicity and fertility of the land.
ð The Legend of Jie C - When Tea Used to Save the Life of an Army
The most commonly recounted legend about Lecha.
It is from Jie Zi District () in Guangdong Province.
It is said that in the early Northern Song Dynasty (around the 10th century AD),
General Phan Reinmei () was ordered to lead the army south to subdue the state of Nanhan. On the way, the army passed through the city of Jizi, heading for Guangzhou, when it arrived in Heu-husband.
A lot of soldiers are intoxicated - vomiting, diarrhea, sick all over the pile, critical situations that the captains don't know how to deal with.
Until local residents came in to suggest that
"Drinking poison will drive the poison out of the body."
So each soldier drank a large bowl of hot water.
And fell asleep all night the next morning, everyone was sweating full.
The body was light and comfortable and almost completely healed.
Since then, "Leisha" has been regarded as the tea that saved soldiers' lives.
And after the war ended, some of the army settled there.
This has caused the culture of drinking leacha to spread throughout northern Guangdong.
West of Hunan, and South of Jiangxi - The Land of Today's Hakka People
ðŦ Leisha: A Tea Cup of Friendship and Wisdom
He's not just a thirst-quenching drink.
Instead, it symbolizes simplicity, hospitality and community relationships.
At a banquet or welcoming guest, start by serving a chao.
Before the meal. To show warmth and sincerity.
A cup of tea... reflects both history, memory and the way people live.
Is a drink that connects people generation after generation with a taste of attachment. ð
ð# Chinese cultural documentary # Lea # Ancient tea # Hakka # HakkaCulture# ChineseTea # Tea drinking culture
āđāļŦāļĨāļĒāļāļē āļŦāļĢāļ·āļāļāļĩāđāļāļđāļāđāļĢāļĩāļĒāļāļāļĩāļāļāļ·āđāļāļŦāļāļķāđāļāļ§āđāļē āļāļēāļāđāļāļīāļāļāļąāļ (āļŠāļēāļĄāļŠāļ) āđāļāđāļāđāļāļĢāļ·āđāļāļāļāļ·āđāļĄāđāļāļĢāļēāļāļāļĩāđāļĄāļĩāļāļļāļāļāđāļēāļāļĒāđāļēāļāļĄāļēāļāđāļāļ§āļąāļāļāļāļĢāļĢāļĄāļāļēāļŦāļēāļĢāđāļĨāļ°āļŠāļļāļāļ āļēāļāļāļāļāļāļēāļ§āļāļĩāļ āđāļāļĒāđāļāļāļēāļ°āļāļēāļ§āļŪāļēāļāļāļē āđāļŦāļĨāļĒāļāļēāđāļĄāđāđāļāđāđāļāđāļāđāļāļĩāļĒāļāļāļēāđāļāļāđāļāļāļēāđāļŦāļĄāļ·āļāļāļāļĩāđāđāļĢāļēāļāļļāđāļāđāļāļĒ āđāļāđāđāļāđāļāđāļāļĢāļ·āđāļāļāļāļ·āđāļĄāļāļĩāđāļāļŠāļĄāļāļŠāļēāļāļĢāļ°āļŦāļ§āđāļēāļāđāļāļāļēāļŠāļ āļāļīāļāļŠāļ āđāļĨāļ°āļāđāļēāļ§āļāļīāļ āļāļĢāđāļāļĄāļāļąāļāļāļąāđāļ§āđāļāļĩāļĒāļ§āđāļĨāļ°āļāļąāđāļ§āļĨāļīāļŠāļāļāļĩāđāļāđāļēāļāļāļēāļĢāļāļāļĨāļ°āđāļāļĩāļĒāļāđāļĨāļ°āļāđāļĄāļāļāļāļĨāļēāļĒāđāļāđāļāļāļēāļāđāļ āļāļĩāđāļāđāļ§āļĒāđāļāļīāļĄāđāļāđāļĄāļĢāļŠāļāļēāļāļīāđāļĨāļ°āļāļļāļāļŠāļĄāļāļąāļāļīāļāļēāļāđāļ āļāļāļēāļāļēāļĢāļāļĩāđāļāļĩāļāđāļāļĢāđāļēāļāļāļēāļĒ āļ§āļąāļāļāļļāļāļīāļāļŦāļĨāļąāļāļāļĩāđāđāļāđāđāļāđāļŦāļĨāļĒāļāļēāļĨāđāļ§āļāđāļāđāđāļāđāļāļāļ·āļāđāļĨāļ°āļāļąāļāļāļ·āļāļāļĢāļĢāļĄāļāļēāļāļīāļāļĩāđāļāļļāļāļĄāđāļāļāđāļ§āļĒāļŠāļēāļĢāļāļēāļŦāļēāļĢ āļĢāļ§āļĄāļāļķāļāļŠāļēāļĢāļāđāļēāļāļāļāļļāļĄāļđāļĨāļāļīāļŠāļĢāļ°āļāļĩāđāļāđāļ§āļĒāđāļāļāļēāļĢāļāļąāļāļŠāļēāļĢāļāļīāļĐāđāļĨāļ°āļŠāđāļāđāļŠāļĢāļīāļĄāļŠāļļāļāļ āļēāļ āļĢāļ°āļāļāļĒāđāļāļĒāļāļēāļŦāļēāļĢāļĒāļąāļāđāļāđāļĢāļąāļāļāļēāļĢāļāļĢāļĢāđāļāļēāđāļĨāļ°āļāļĢāļ°āļāļļāđāļāđāļŦāđāļāļģāļāļēāļāļāļĩāļāļķāđāļ āđāļŦāļāļļāļāļĨāļāļĩāđāļāļģāđāļŦāđāđāļŦāļĨāļĒāļāļēāđāļāđāļāļāļĩāđāļāļīāļĒāļĄāđāļāļāļāļĩāļāļāļ·āļāļāļ§āļēāļĄāļŠāļēāļĄāļēāļĢāļāđāļāļāļēāļĢāđāļāđāđāļāđāļāļāļąāđāļāļāļēāļŦāļēāļĢ āđāļāļĢāļ·āđāļāļāļāļ·āđāļĄ āđāļĨāļ°āļĒāļēāđāļāļāļāļąāđāļāđāļāļīāļĄ āđāļāļĒāđāļāļāļēāļ°āđāļāļāļĩāļ§āļīāļāļāļāļāļāļāļĩāđāļāđāļāļāļāļģāļāļēāļāļŦāļāļąāļāļāļĨāļēāļāđāļāđāļ āļāļēāļĄāļāļģāļāļēāļāđāļĨāđāļēāļ§āđāļē āđāļŦāļĨāļĒāļāļēāđāļāļĒāļāđāļ§āļĒāļāļĩāļ§āļīāļāļāļŦāļēāļĢāđāļāļāļāļāļāļąāļāļāđāļāđāļŦāļāļ·āļāđāļĄāļ·āđāļāđāļāļāđāļĢāļāļĢāļ°āļāļēāļāļĢāļ°āļŦāļ§āđāļēāļāļāļēāļĢāđāļāļīāļāļāļąāļ āļāļēāļĢāļāļ·āđāļĄāđāļŦāļĨāļĒāļāļēāļāđāļ§āļĒāļāļ·āđāļāļāļđāļĢāđāļēāļāļāļēāļĒ āļāļąāļāļāļīāļĐāđāļĨāļ°āļāļģāđāļŦāđāļāļŦāļēāļĢāļŠāļēāļĄāļēāļĢāļāļāļ·āđāļāļāļąāļ§āđāļāđāļāļĒāđāļēāļāļĢāļ§āļāđāļĢāđāļ§ āđāļāđāļāđāļāļĢāļ·āđāļāļāļĒāļ·āļāļĒāļąāļāļāļķāļāļāļļāļāļāđāļēāļāļēāļāļŠāļļāļāļ āļēāļāđāļĨāļ°āļāļĢāļ°āļŠāļīāļāļāļīāļ āļēāļāļāļāļāđāļāļĢāļ·āđāļāļāļāļ·āđāļĄāļāļĩāđ āļāļĩāđāđāļĄāđāđāļāđāđāļāđāļāļ§āļēāļĄāļāļĢāđāļāļĒāđāļāđāļĒāļąāļāļŠāļ°āļāđāļāļāļāļķāļāļ āļđāļĄāļīāļāļąāļāļāļēāļāļĩāđāļŠāļ·āļāļāļāļāļĄāļēāļĒāļēāļ§āļāļēāļ āđāļāđāļāđāļĨāļ°āļ āļđāļĄāļīāļ āļēāļāļāļāļāļāļĩāļāļāļ°āļĄāļĩāļāļēāļĢāļāļąāļāļāļēāđāļĨāļ°āļāļĢāļąāļāļŠāļđāļāļĢāđāļŦāļĨāļĒāļāļēāļāļēāļĄāļ§āļąāļāļāļļāļāļīāļāļāđāļāļāļāļīāđāļāđāļĨāļ°āļŠāļ āļēāļāļ āļđāļĄāļīāļāļēāļāļēāļĻ āđāļāđāļ āļāļēāļĢāđāļāļīāļĄāļŠāļĄāļļāļāđāļāļĢāļŦāļĢāļ·āļāļāđāļēāļ§āļāļąāđāļ§āđāļāļ·āđāļāđāļāļīāđāļĄāļĢāļŠāļāļēāļāļīāđāļĨāļ°āļāļļāļāļŠāļĄāļāļąāļāļīāļāļēāļāļĒāļē āļāļāļāļāļēāļāļāļĩāđ āđāļŦāļĨāļĒāļāļēāļĒāļąāļāļĄāļĩāļāļāļāļēāļāļŠāļģāļāļąāļāđāļāļŠāļąāļāļāļĄ āđāļĄāļ·āđāļāļĄāļĩāļāļēāļĢāđāļŠāļīāļĢāđāļāđāļŦāļĨāļĒāļāļēāđāļāļāļēāļāđāļĨāļĩāđāļĒāļāļŦāļĢāļ·āļāļāđāļāļāļĢāļąāļāđāļāļ āļāļķāđāļāļāļ·āļāđāļāđāļāđāļāļĢāļ·āđāļāļāļŦāļĄāļēāļĒāļāļāļāļāļ§āļēāļĄāļāļāļāļļāđāļāđāļĨāļ°āļāļąāļāļĒāļēāļĻāļąāļĒāđāļĄāļāļĢāļĩ āđāļŦāļĨāļĒāļāļēāļāļķāļāđāļĄāđāđāļāđāđāļāđāđāļāļĢāļ·āđāļāļāļāļ·āđāļĄ āđāļāđāļāļ·āļāļŠāļąāļāļĨāļąāļāļĐāļāđāļāļāļāļāļ§āļēāļĄāļŠāļąāļĄāļāļąāļāļāđāđāļĨāļ°āļāļ§āļēāļĄāļāļđāļāļāļąāļāđāļāļāļļāļĄāļāļ āđāļāļĒāļļāļāļāļĩāđāļāļđāđāļāļāđāļŦāđāļāļ§āļēāļĄāļŠāļģāļāļąāļāļāļąāļāļāļēāļŦāļēāļĢāđāļĨāļ°āđāļāļĢāļ·āđāļāļāļāļ·āđāļĄāđāļāļ·āđāļāļŠāļļāļāļ āļēāļāļĄāļēāļāļāļķāđāļ āđāļŦāļĨāļĒāļāļēāļāđāđāļāđāļĢāļąāļāļāļ§āļēāļĄāļŠāļāđāļāđāļāļīāđāļĄāļāļķāđāļāļāļĩāļāļāļĢāļąāđāļāđāļāļāļēāļāļ°āļāļēāļŠāļļāļāļ āļēāļāļāļĩāđāđāļāđāļĄāđāļāļāđāļ§āļĒāļŠāļēāļĢāļāļēāļŦāļēāļĢāļāļēāļāļāļĢāļĢāļĄāļāļēāļāļī āđāļŦāļĄāļēāļ°āļŠāļģāļŦāļĢāļąāļāļāļđāđāļāļĩāđāļĢāļąāļāļŠāļļāļāļ āļēāļāđāļĨāļ°āļāđāļāļāļāļēāļĢāđāļāļĢāļ·āđāļāļāļāļ·āđāļĄāļāļĩāđāđāļĄāđāđāļāļĩāļĒāļāđāļāđāļāļąāļāļāļĢāļ°āļŦāļēāļĒ āđāļāđāļĒāļąāļāļāđāļ§āļĒāļāļđāđāļĨāļŠāļļāļāļ āļēāļāđāļāļĒāļĢāļ§āļĄ āļāđāļ§āļĒāļ āļđāļĄāļīāļāļąāļāļāļēāļāļāļāļāļēāļāļēāļāļāļāļĩāļāļāļāļāļąāļāļāļļāļāļąāļ āđāļŦāļĨāļĒāļāļēāđāļĄāđāđāļāļĩāļĒāļāļŠāļ°āļāđāļāļāļāļķāļāļ§āļąāļāļāļāļĢāļĢāļĄāļāļēāļĢāļāļ·āđāļĄāļāļēāđāļĨāļ°āđāļĢāļ·āđāļāļāļĢāļēāļ§āļāļĢāļ°āļ§āļąāļāļīāļĻāļēāļŠāļāļĢāđāļāļĩāđāļāđāļēāļāļķāđāļāđāļāđāļēāļāļąāđāļ āđāļāđāļĒāļąāļāđāļāđāļāļāļąāļ§āđāļāļāļāļāļāļāļēāļĢāļāļŠāļĄāļāļŠāļēāļāļĢāļ°āļŦāļ§āđāļēāļāļāļĢāļĢāļĄāļāļēāļāļīāđāļĨāļ°āļŠāļļāļāļ āļēāļāļāļĩāđāđāļŦāļĄāļēāļ°āļāļąāļāđāļĨāļāđāļŠāđāļāļĨāđāļāļāļāļāļāļĒāļļāļāđāļŦāļĄāđāļāļĩāđāđāļŠāđāđāļāļŠāļļāļāļ āļēāļāđāļĨāļ°āļāļ§āļēāļĄāđāļāđāļāļāļĢāļĢāļĄāļāļēāļāļīāļāļĒāđāļēāļāđāļāđāļāļĢāļīāļ



