เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2568 ศาลรัฐธรรมนูญได้พิจารณาคำร้องของนายเรืองไกร ลีกิจวัฒนะ ที่ยื่นคำร้องเกี่ยวกับการประชุมร่วมรัฐสภาและการลงมติเพื่อแก้ไขรัฐธรรมนูญ โดยมีข้อกล่าวหาว่าประธานรัฐสภาและสมาชิกสภามีการใช้สิทธิล้มล้างการปกครอง แต่ศาลรัฐธรรมนูญได้มีคำวินิจฉัยตีตกคำร้องดังกล่าว เนื่องจากเห็นว่าการดำเนินการแก้ไขรัฐธรรมนูญและการประชุมร่วมของรัฐสภาเป็นไปตามกรอบรัฐธรรมนูญ มาตรา 2568 ซึ่งเปิดโอกาสให้มีการแก้ไขรัฐธรรมนูญเพื่อพัฒนาประเทศได้อย่างเหมาะสม การตัดสินใจของศาลรัฐธรรมนูญครั้งนี้ เป็นการยืนยันว่าการดำเนินการของประธานรัฐสภาและสมาชิกรัฐสภาไม่เข้าข่ายการใช้สิทธิล้มล้างการปกครอง แต่เป็นการใช้สิทธิภายใต้บทบัญญัติของรัฐธรรมนูญอย่างถูกต้อง ซึ่งสิ่งนี้สำคัญต่อการรักษาความมั่นคงทางการเมือง และการเคารพกระบวนการประชาธิปไตยในประเทศไทย ในบริบทของการแก้ไขรัฐธรรมนูญ การประชุมร่วมรัฐสภาเป็นช่องทางหลักที่ทำให้สมาชิกสามารถเสนอมาตรการใหม่หรือปรับปรุงกฎหมายสูงสุดของประเทศเพื่อให้เหมาะสมกับสถานการณ์ปัจจุบัน และสร้างโอกาสในการแก้ไขปัญหาที่ประชาชนเผชิญอยู่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ สำหรับประชาชนทั่วไป การติดตามข่าวสารจากคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญครั้งนี้ช่วยให้เข้าใจถึงบทบาทและขอบเขตของการใช้สิทธิของ ส.ส.และประธานรัฐสภา รวมถึงความสำคัญของกระบวนการยุติธรรมในเชิงรัฐธรรมนูญ ที่ช่วยคุ้มครองระบบการปกครองของประเทศให้มั่นคงและยั่งยืน โดยเมื่อมีการแก้ไขรัฐธรรมนูญก็ยังต้องเคารพหลักการพื้นฐานของระบอบประชาธิปไตยและไม่ล่วงล้ำขอบเขตการใช้สิทธิที่จะสร้างความเสียหายต่อโครงสร้างทางการเมืองและสังคมหลักของชาติ ดังนั้น คำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญในกรณีนี้ถือเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญต่อการเมืองไทย และเปิดโอกาสให้มีการพูดคุยและวิจารณ์ในเชิงสร้างสรรค์ เพื่อให้การแก้ไขรัฐธรรมนูญเกิดขึ้นอย่างมีประสิทธิภาพและเป็นไปในทิศทางที่ประชาชนส่วนใหญ่มีส่วนร่วมและยอมรับได้