ทำไมถึงเป็นต่างด้าว V.1

“ผมเป็นคนพม่ามาจากประเทศพม่ารัฐกะเหรี่ยง หรือ Kayin Staที่มาอยู่ที่ประเทศไทยได้เพราะล่ามพามาทำงานที่โรงงานในประเทศไทยผมอยู่ที่ประเทศไทยนี้มา2-3ปีแล้วที่มาทำงานที่นี่เพราะที่ประเทศพม่าไม่มีงานให้ทำผมเลยตามพ่อกับแม่มาทำงานที่ประเทศไทยและส่งเงินกลับไปให้น้องที่ประเทศพม่า”

“ถ้าถามว่าผมรู้สึกยังไงกับคนไทยผมรู้สึกว่าคนไทยเป็นคนใจดีมากที่ผมมาทำงานที่นี่พี่ๆคนไทยที่นี่ให้การต้อนรับดูแลหาที่อยู่และหารถให้ผมขับมาทำงานอย่างดีจนตอนนี้ผมสามารถเก็บเงินซื้อรถมอเตอร์ไซค์ขับมาทำงานเองได้แล้ว”

“กิจกรรมที่ผมชอบทำในประเทศไทยคือการไปเดินตลาดนัดเพราะพ่อค้าแม่ค้าในตลาดนัดใจดีมากของกินในตลาดนัดก็อร่อยและราคาไม่แพงเวลาเลิกงานผมจะไปเดินตลาดนัดตลอด”

“มีคนเคยถามผมเหมือนกันว่ามาอยู่ที่ประเทศไทยนี่คิดถึงบ้านไหมผมตอบได้เลยว่าคิดถึงบ้านมากอยากกลับบ้านอยากกลับไปหาน้องตลอดแต่ถ้ากลับไปครอบครัวจะลำบากเพราะที่ประเทศพม่ารัฐที่ผมอยู่ไม่มีงานให้ทำผมเลยเลือกที่จะอยู่ทำงานที่โรงงานที่ผมทำอยู่ในประเทศไทยต่อไปและยังไม่มีกำหนดกลับประเทศพม่าเลยแต่ผมเลือกที่จะกลับบ้านในประเทศพม่าไปหาครอบครัวในช่วงวันหยุดยาวแทน”

สรุปข้อกฎหมายสรุป คือ พ่อแม่และตัวเขาเป็นพม่า เขามาทำงานในไทย 2-3 ปี ตอนเข้ามาประเทศไทยก็มีใบอนุญาตทำงานตามกฎหมายซึ่งบุคคลผู้ที่ถูกสัมภาษณ์นี้เป็นคนต่างด้าวตามกฎหมายไทย เพราะว่าคนต่างด้าว หมายถึง บุคคลธรรมดาที่ไม่มีสัญชาติไทยตามกฎหมาย ในกรณีนี้ผู้ถูกสัมภาษณ์มาจากรัฐกะเหรี่ยง ประเทศพม่า (เมียนมาร์) โดยได้เข้ามาอาศัยและทำงานในประเทศไทย เป็นเวลา 2 - 3 ปี แต่ไม่ได้มีสัญชาติไทยตามกฎหมายไทย (พ.ร.บ.สัญชาติ) ดังนั้นบุคคลดังกล่าวนี้จึงกลายเป็นคนต่างด้าวตามกฎหมายไทย แต่อยู่ในฐานะแรงงานข้ามชาติหรือคนต่างด้าวที่มีใบอนุญาตทำงานถูกต้องตามกฎหมายจากข้อเท็จจริงปรากฏว่า “รัฐเจ้าของตัวบุคคล” ที่แท้จริงของบุคคลผู้ที่ถูกสัมภาษณ์นี้ คือ ประเทศพม่า (เมียนมาร์) โดยพิจารณาตามหลักเกณฑ์ 2 ประการ ดังนี้

1) หลักสัญชาติ คือ ความผูกพันทางการเมืองระหว่างรัฐกับบุคคล (ประชากร) ซึ่งมีผลโดยตรงต่อสิทธิและหน้าที่ของบุคคลพลเมืองตามกฎหมายของแต่ละประเทศ ซึ่งหลักสัญชาตินั้นพิจารณาได้ 2 รูปแบบ คือ หลักบุคคล (สืบสายโลหิตจากบุพการีซึ่งมีสัญชาติของรัฐนั้นๆ) และหลักดินแดน (เกิดบนดินแดนของรัฐเจ้าของสัญชาติ) ทั้งนี้เมื่อพิจารณาจากข้อเท็จจริงก็ปรากฏว่าบิดามารดาของบุคคลที่ถูกสัมภาษณ์เป็นคนพม่า (เมียนมาร์) ทั้งหมด ประกอบกับบุคคลผู้นี้เกิดบนดินแดนของประเทศพม่า (เมียนมาร์) เช่นนี้ประเทศพม่า (เมียนมาร์) จึงมีสถานะเป็นรัฐเจ้าของตัวบุคคลตามหลักสัญชาติ2) หลักภูมิลำเนา คือ สถานที่อยู่แหล่งสำคัญของบุคคลพลเมืองทางกฎหมาย ซึ่งหลักภูมิลำเนานั้นพิจารณาได้ 2 รูปแบบ คือ หลักภูมิลำเนาตามกฎหมายมหาชน (สถานที่ที่รัฐรับรองตามเอกสารทางราชการหรือทะเบียนราษฎรเพื่อกำหนดสิทธิและหน้าที่ของบุคคลในฐานะพลเมืองของแต่ละประเทศ) และหลักภูมิลำเนาตามกฎหมายเอกชน (สถานที่ที่บุคคลนั้นมีถิ่นที่อยู่เป็นแหล่งสำคัญ ยึดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์เป็นสำคัญ)

2.1) หลักภูมิลำเนาตามกฎหมายมหาชน = เมื่อพิจารณาจากข้อเท็จจริงก็ปรากฏว่าบุคคลผู้ที่ถูกสัมภาษณ์นี้ไม่มีชื่อในทะเบียนราษฎรของประเทศไทยตามกฎหมาย (พ.ร.บ.การทะเบียนราษฎร) มีเพียงแต่ใบอนุญาตทำงานในประเทศไทยที่ถูกต้องตามกฎหมายเท่านั้น เช่นนี้จึงถือได้ว่าหลักภูมิลำเนาตามกฎหมายมหาชนของบุคคลผู้ที่ถูกสัมภาษณ์นี้ คือ ประเทศพม่า (เมียนมาร์)

2.2) หลักภูมิลำเนาตามกฎหมายเอกชน = เมื่อพิจารณาจากข้อเท็จจริงก็ปรากฏว่าบุคคลผู้ที่ถูกสัมภาษณ์นี้เข้ามาอาศัยและทำงานในประเทศไทย เป็นเวลา 2 - 3 ปีแล้ว ประกอบกับมีใบอนุญาตทำงานในประเทศไทยที่ถูกต้องตามกฎหมาย เช่นนี้จึงถือได้ว่าเขามีภูมิลำเนาตามกฎหมายเอกชนในประเทศไทย ซึ่งเป็นไปตามมาตรา 37 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ซึ่งบัญญัติไว้ว่า “ภูมิลำเนาของบุคคลธรรมดา ได้แก่ถิ่นอันบุคคลนั้นมีสถานที่อยู่เป็นแหล่งสำคัญ” ด้วยเหตุนี้จึงสรุปได้ว่าหลักภูมิลำเนาตามกฎหมายเอกชนของบุคคลผู้ที่ถูกสัมภาษณ์นี้ คือ ประเทศไทย