ครั้งนึงฉันเคย….อิจฉา 🪷

เมื่อฉันเคยรู้สึกอิจฉาคนที่หน้าสวยใสและไม่มีสิว เหมือนเป็นการเปรียบเทียบตัวเองที่นำมาซึ่งความทุกข์ใจมากมาย เพราะตอนนั้นสิวผุดขึ้นเต็มหน้าไม่หยุดเลย ความไม่รู้และไม่ยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้จิตใจหม่นหมองไปกับการเปรียบเทียบนี้ แต่เมื่อได้ศึกษาและทำความเข้าใจธรรมะมากขึ้น โดยเฉพาะเรื่องเหตุและปัจจัย ทำให้รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับแต่ละคนล้วนมีเหตุที่ซับซ้อนในชีวิต เราไม่อาจจะตัดสินใครจากแค่ภายนอกได้จริงๆ การฝึกฝนใจด้วยมุทิตาคือการยินดีกับความสุขและความสำเร็จของผู้อื่น เป็นการเปิดใจให้กว้างขึ้นและลดความอิจฉาริษยา ซึ่งเมื่อนำมาปฏิบัติจริงก็รู้สึกได้ว่าใจเรากลายเป็นเบาและสงบมากขึ้น สิวที่เคยทำให้เครียดก็ยังมีแต่มันไม่กลายเป็นอุปสรรคทางใจอีกต่อไป สำหรับใครที่เคยผ่านความรู้สึกแบบนี้เหมือนกัน อยากแนะนำให้ลองสังเกตตัวเองและตั้งคำถามว่าเรายึดติดกับอะไรอยู่ การเข้าใจธรรมชาติของจิตใจและฝึกฝนมุทิตาจะช่วยให้เรารักและยอมรับตัวเองได้มากขึ้น รวมถึงเห็นคุณค่าและยินดีกับความสุขของคนอื่นอย่างจริงใจ ชีวิตจะงดงามขึ้นมากกว่าที่เคยเป็น