จากที่ได้ติดตามเรื่องราวของ #บังเองจ้า แล้ว ผมว่านี่เป็นตัวอย่างที่ดีของการแสดงทัศนคติที่ไม่ซับซ้อนและเป็นกันเองในการช่วยเหลือผู้อื่น การช่วยเหลือแบบ 'ช่วยได้ก็ช่วย...แต่กูไม่ค่อยช่วย' อาจฟังดูขำ ๆ แต่จริง ๆ แล้วสะท้อนถึงความเป็นมนุษย์ที่มีขอบเขตของตัวเองและไม่ต้องการให้ใครมาผูกมัดมากเกินไป ในชีวิตประจำวัน เราทุกคนต่างมีช่วงเวลาที่อยากช่วย แต่บางทีก็มีเหตุผลส่วนตัวหรือภาระที่ทำให้ช่วยได้ไม่เต็มที่เหมือนกัน ผมเองเคยเจอสถานการณ์ที่ต้องเลือกช่วยเพื่อน แต่ด้วยเวลาที่จำกัดก็เลยช่วยได้แค่บางจุด เหมือนกับที่ #ผมไม่ดังคุณไม่รู้จักผมหรอก บอกว่าความสำเร็จและชื่อเสียงไม่ได้เป็นตัวชี้วัดความเป็นคนที่ดีหรือคนที่พร้อมช่วยเหลือเสมอไป ส่วน hashtag #ทุเรียนนาสาร ดูเหมือนจะเป็นสัญลักษณ์ของสถานที่หรือวัฒนธรรมท้องถิ่นที่ใช้อ้างอิงถึงเรื่องราวในชีวิตจริง ทำให้เนื้อหามีความใกล้ชิดและเข้ากับบริบทของคนในชุมชน ทำให้ผู้ติดตามรู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของวงสนทนา ลองมองว่าในโลกโซเชียลมิเดียเรามีพื้นที่ที่ให้คนแสดงตัวตนและทัศนคติแบบจริงใจแบบนี้มากขึ้น มันช่วยทำให้ความสัมพันธ์บนโลกออนไลน์มีความเป็นมนุษย์มากกว่าการแสดงภาพลักษณ์ที่เพอร์เฟคท์เกินไป และบางทีความช่วยเหลือเล็กน้อยหรือคำพูดขำ ๆ อย่างนี้ ก็อาจสร้างแรงบันดาลใจในการช่วยเหลือคนรอบข้างได้เช่นกัน