การเดินทางกลับบ้านแต่ละครั้งสำหรับหลายคน มักจะมีความรู้สึกผสมผสานระหว่างความสุข และความไม่อยากจากลา โดยเฉพาะเมื่อต้องกลับจากที่ไกล ๆ อย่างกรุงเทพฯ ไปยังจังหวัดบ้านเกิดเช่นสกลนคร ผมเองก็เคยมีประสบการณ์ตรงนี้ ที่ชัดเจนที่สุดคือความใส่ใจจากพ่อแม่ ซึ่งทำให้รู้สึกถึงความรักและความห่วงใยอย่างจริงใจ ทุกครั้งที่จะออกเดินทางกลับ กิจวัตรเล็ก ๆ น้อย ๆ ของครอบครัวกลับกลายเป็นภาพจำ เช่น พ่อแม่จะผูกแขนให้กับลูก ก่อนลากลับ เพื่อแสดงถึงการดูแลและอยากให้ลูกปลอดภัย การห่ออาหารที่ชอบไว้ในกล่องในกระเป๋า ถือเป็นสัญญาณของความเอาใจใส่ที่อยากให้กินดีอยู่ดีตลอดเส้นทาง นอกจากนี้พ่อแม่ยังสอบถามอย่างสม่ำเสมอว่าเติมน้ำมันรถพอหรือยัง เพื่อให้รู้ว่าลูกจะไม่มีปัญหาเรื่องรถระหว่างทาง ในระหว่างขับรถ กลุ่มคำเตือนที่พ่อแม่บอก เช่น "ขับรถดีๆ ง่วงก็ควรจอดพัก" เป็นเสมือนการคอยปกป้องให้ลูกเดินทางอย่างปลอดภัย ซึ่งได้ผลจริงๆ เพราะผมเองก็รับรู้ถึงความระมัดระวังเวลาขับขี่ ส่วนคำสั่ง "โทรบอกเมื่อถึงบ้าน" ก็คือความหวังดีที่อยากมั่นใจว่าลูกถึงที่ปลอดภัยและไร้ภัยอันตราย นอกจากเรื่องของความรักและการดูแลใจแล้ว ที่สกลนครยังขึ้นชื่อเรื่องอาหารอร่อย เช่น ปลาแดดเดียว ปลาส้ม หรือปลาร้าบอง ที่พ่อแม่มักเตรียมไว้ให้ลูกทาน รองรับความคิดถึงบ้านอีกด้วย ความรู้สึกของการได้รับของกินที่ทำเองจากคนที่รัก ทำให้การเดินทางครั้งนั้นอบอุ่นขึ้นมาก และมีรสชาติของบ้านเกิดในทุกคำ สุดท้าย การเดินทางกลับบ้านไม่ใช่แค่การย้ายสถานที่ แต่เป็นช่วงเวลาที่เชื่อมโยงความรักความผูกพันของครอบครัวให้แน่นแฟ้นขึ้น เสียงเรียกหาและการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ยังคงสร้างความทรงจำดี ๆ ที่จะอยู่ในใจแม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าใด