เคยมีคืนที่นั่งอยู่ในห้องแล้วรู้สึกเหมือนทุกอย่างรอบตัวขยับไปมาโดยที่ไม่ได้สัมผัสไหม? ผมเองก็เคยเจอกับประสบการณ์นี้มาก่อน ตอนที่พยายามจะจำทางเดินกลับไปยังเตียงนอน ซึ่งทำให้รู้สึกเหมือนกำลังหลงทางในพื้นที่เดิมๆ แต่บ้านก็ยังคงนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง จากเหตุการณ์นี้ ผมเริ่มตั้งคำถามกับความรู้สึกและสิ่งที่ตาเห็น บางครั้งความคิดและความกลัวก็สามารถสร้างภาพหลอนหรือความรู้สึกว่าของรอบตัวขยับได้เอง ผมจึงพยายามใช้วิธีตั้งสติและสำรวจทีละจุดอย่างละเอียด เช่น การมองหาว่าวัตถุใด ๆ นั้นจริง ๆ อยู่ที่ไหน และลองเดินช้าๆ จำรายละเอียดของแต่ละเฟอร์นิเจอร์ เพื่อช่วยให้สมองผ่อนคลายและลดความสับสน การบันทึกวันที่และเวลา หรือจดบันทึกสภาพแวดล้อมในช่วงเวลานั้น ก็ช่วยให้เรามองเหตุการณ์ได้ชัดเจนขึ้นและไม่รู้สึกว่ารอบตัวเรากำลังเปลี่ยนแปลงอย่างผิดปกติ สำหรับใครที่ประสบกับสถานการณ์แบบนี้ แนะนำให้ลองหาวิธีทำใจให้สงบและใช้การสำรวจรอบ ๆ ห้องอย่างเป็นระบบ นอกจากจะช่วยลดความหวาดกลัวแล้ว ยังทำให้ผ่านช่วงเวลานี้ไปได้อย่างปลอดภัยและเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น สุดท้าย ผมคิดว่าประสบการณ์เหล่านี้สอนให้เราเห็นคุณค่าของการมีสติรับรู้และไม่ตกใจจนเกินไป เพราะบางครั้งความรู้สึกเหล่านี้อาจเป็นแค่ส่วนหนึ่งของจิตใจและสมองที่ตอบสนองต่อความเครียดหรือสิ่งเร้ารอบตัวในรูปแบบที่เราไม่คาดคิดมาก่อน