ครั้งหนึ่งตอนที่ต้องไปทำธุระที่เทศบาล ฉันก็เดินทางไปผิดซอยเพียงหนึ่งซอย แต่ผลกลับทำให้ต้องวนรถอยู่ครึ่งชั่วโมง ซึ่งจากประสบการณ์ตรงนี้ รู้สึกเหมือนกับว่าการหาทางกลับที่ถูกต้องนั้นเปรียบเหมือนการต่อสู้ที่ไม่มีอาวุธจริง ๆ ที่มีแค่ใจและความพยายามเท่านั้น ในขณะที่รอเวลาที่จะหาทางกลับ ฉันได้เรียนรู้ว่าการมีใจเย็นๆ และไม่กดดันตัวเองมากเกินไปนั้นสำคัญมาก เพราะถ้าหากใจร้อนหรือกังวลมากไปอาจจะทำให้หลงทางหนักกว่าเดิม อีกทั้งเสียงหัวเราะก็เข้ามาช่วยปลดปล่อยความเครียดในช่วงเวลานั้นได้เยอะเลย ฉันจึงอยากแนะนำสำหรับคนที่กำลังเจอสถานการณ์แบบนี้ ลองมองว่ามันเป็นช่วงเวลาที่จะได้เรียนรู้เส้นทาง รวมถึงต้องเชื่อมั่นในตัวเองว่าถึงแม้ผิดพลาดแต่เราจะหาทางกลับมาได้แน่นอน และบางครั้งการหลงทางก็ทำให้เราได้เห็นอะไรใหม่ ๆ ที่ไม่เคยเจอมาก่อนด้วยเหมือนกัน สุดท้าย อย่าลืมว่าการเดินทางไม่ใช่แค่การไปถึงจุดหมายเท่านั้น แต่มันคือประสบการณ์และเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างทางนั่นเอง เพราะ "มีแต่ใจ'จะเอาอะไรไปสู้" กับเหตุการณ์เล็ก ๆ ที่ทำให้ชีวิตมีสีสันมากขึ้นอย่างนี้ล่ะที่ทำให้เรายิ้มได้แม้ในวันที่เหนื่อย