5 ธันวา

หลานทั้ง 2 คนพี่อายุ 7 ขวบ คนน้องอายุ 6 ขวบ เป็นลูกของลูกพี่ลูกน้องผม เด็กทั้ง 2 คนนี้ เป็นเด็กกำพร้าแม่ ตั้งแต่ยังเล็กๆเพราะพ่อแม่เลิกกัน เขาก็อยู่กับพ่อและย่า(ป้าของผม) ตั้งแต่นั้นมา จนอายุได้ 6 ขวบ พ่อของเขามีโรคประจำตัวที่เป็นโรคชักหมดสติไปเองบ่อย เคยหมดสติกลางร้านค้า เคยหมดสติกลาง ร.ร.ที่ลูกเรียน แต่ก็ไม่เป็นอะไร เพราะมีคนพบเห็นและได้ช่วยนำส่ง รพ.ปลอดภัยกลับมาใช้ชีวิตได้ปกติเหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา แต่อยู่มาวันหนึ่งช่วงเย็นใกล้ค่ำ พ่อของเด็กก็ได้ไปให้อาหารหมู และเป็ดที่ได้เลี้ยงไว้หลังบ้าน หลังจากให้อาหารหมูเสร็จแล้ว ก็ลงไปให้อาหารเป็ดให้เล้า แต่ขณะที่กำลังจะให้อาหารเป็ดพ่อของเขาก็มีอาการโรคลมชักกำเริบขึ้น ทำให้เขาหมดสติเหมือนกับที่ผ่านมา แต่รอบนี้ไม่เหมือนกับที่ผ่านมาเพราะครั้งนี้เขามีอาการที่บ้านของตัวเองและไม่มีใครพบเห็นเหมือนครั้งก่อนๆ แต่ที่โชคร้ายยิ่งกว่าคือที่ที่เขาเป็นลมล้มลงไปนั้นเป็นสระที่ให้เป็ดว่ายน้ำ และน้ำจากคอกหมูลงไปในสระนั้น หน้าของเขาจมลงไปในน้ำนั้นสำลักน้ำนั้นเข้าไปในปอด ลูกสาวก็นึกเอะใจว่าทำไมวันนี้พ่อไปให้อาหารหมูกับเป็ดนานจัง เลยเดินไปดู แล้วพบเห็นพ่อของเขาหมดสติอยู่ ลูกเขาเลยไปตามให้คนมาช่วย และพอคนมาช่วยมาถึงก็ไม่ทันแล้ว เขาได้จากไปก่อนแล้ว. หลังจากที่หลานเสียพ่อไปอีกคน พวกเขาก็อยู่กับย่ากัน 3 คน จนมาถึง ช่วงวันที่ 5 ธันวาคมที่ผ่านมา เป็นวันพ่อและ ร.ร.ของเด็กๆก็หยุด เรียนติดต่อกัน 3 วัน ตรงกับช่วงที่ผมลาพักจากที่ทำงานกลับไปอยู่บ้านพอดี เด็กๆรู้ว่าผมอยู่บ้าน ได้ขอให้ย่าเขามาส่งอยากมาเล่นบ้านผม และมาอยู่กับผมที่เป็นน้าของพวกเขา ผมก็ได้ทำกิจกรรมร่วมกัน ทำบ่อเลี้ยงปลา ทำโรงเห็ด พาไปเล่น พาไปซื้อขนม และขับรถเล่น เติมเต็มในสิ่งที่เขาขาดหายไปเป็นพ่อจำเป็นให้พวกเขาได้ไม่รู้สึกขาดหาย เดียวน้าจะคอยซัพพอร์ต ให้ทั้งคู่เติบโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ที่มีประสิทธิภาพและเป็นคนดีของสังคม🥰