เขมปะเปี๊ยกรีวี้ว | 1 ปีกับชีวิตที่ผมอยู่ในอเมริกา

ถ้าใครกำลังสนใจเรื่อง “อเมริกา” ในมุมชีวิตจริงแบบเด็กแลกเปลี่ยน เราว่าเล่มนี้ช่วยตั้งภาพได้ดีมาก เพราะมันไม่ใช่ความฝันแบบไฮสคูลในหนังที่ทุกอย่างสวยงามไปหมด แต่เป็นการเอาตัวรอดกับเรื่องเล็กๆ รายวัน ที่พอเอามารวมกันแล้วหนักเอาการ ทั้งภาษา วัฒนธรรม มารยาทในบ้านโฮสต์ และความเหงาที่หลายคนไม่ค่อยพูดถึง สิ่งที่เราได้จากหนังสือ (และอยากเสริมให้คนอ่านได้เตรียมใจ) คือ “อเมริกา” ใหญ่มาก และแต่ละเมืองต่างกันสุดๆ อย่างในเรื่องปลายทางคือ Ephrata ซึ่งฟีลจะไม่ใช่เมืองท่องเที่ยวหรือเมืองใหญ่ ถ้าใครเคยคิดว่าไปอเมริกาต้องได้ใช้ชีวิตแบบนิวยอร์ก/แอลเอ ตลอดเวลา อาจต้องปรับมุมมองนิดนึง เมืองเล็กๆ จะเงียบกว่า เดินทางยากกว่า และกิจกรรมก็จะวนอยู่กับโรงเรียน ชุมชน และบ้านโฮสต์เป็นหลัก อีกอย่างที่อ่านแล้วรู้สึกอินคือเรื่อง “การปรับตัว” ไม่ได้แปลว่าเราต้องเปลี่ยนตัวเองจนหมด แต่คือการหาจุดบาลานซ์ เช่น เรื่องการสื่อสาร คนอเมริกันส่วนมากชอบพูดตรงๆ และคาดหวังให้เราพูดความต้องการของตัวเองให้ชัด ถ้าเราเกรงใจแบบคนไทยมากๆ อาจกลายเป็นเขาไม่รู้ว่าเราต้องการอะไร แล้วความอึดอัดจะสะสม เราว่าเทคนิคที่ใช้ได้จริงคือซ้อมประโยคง่ายๆ ไว้เลย เช่น “I’m not comfortable with that.” หรือ “Can you explain that again?” แค่นี้ก็ช่วยให้ชีวิตรอดขึ้นเยอะ ส่วนเรื่องความต่างทางวัฒนธรรมที่อยากเสริมจากประสบการณ์คนรอบตัวคือ เรื่องกฎในบ้าน (house rules) และเวลา (punctuality) บางบ้านซีเรียสเรื่องเวลาและความเป็นส่วนตัวมาก เช่น เข้าห้องใครต้องเคาะก่อน เก็บครัวให้เรียบร้อยหลังใช้ หรือกำหนดเวลาอาบน้ำ/ซักผ้า ถ้าปรับได้ตั้งแต่แรกจะลดดราม่าได้มาก ท้ายสุด ถ้าคุณกำลังหาเล่มที่เล่า “1 ปีกับชีวิตที่ผมอยู่ในอเมริกา” แบบมีทั้งมุมขำๆ (ความคิดในหัวเยอะมากจริง) และมุมที่ทำให้เราเห็นว่าเด็กไทยคนหนึ่งต้องโตขึ้นยังไงในต่างแดน เล่มนี้เป็นอีกเล่มที่อ่านเพลิน และเหมาะกับคนที่อยากรู้ชีวิตอเมริกาแบบไม่แต่งฝันเกินจริง