บางช่วงของชีวิต ต่อให้เราเป็นคริสเตียนแล้ว “ความกลัว” กับ “ความกังวล” ก็ยังมาได้อยู่ดี โดยเฉพาะตอนที่อนาคตไม่ชัด งานไม่มั่นคง สุขภาพคนที่รักน่าเป็นห่วง หรือมีเรื่องที่เราควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกมันเหมือนถูกขังอยู่หลัง “ลูกกรง” มองออกไปเห็นแสงสว่าง แต่ใจยังไม่กล้าก้าวไป สิ่งที่ช่วยเราได้มากคือยอมรับกับตัวเองก่อนว่า “ฉันกำลังกลัว” ไม่ต้องรีบทำเป็นเข้มแข็ง เพราะการกดไว้ทำให้ยิ่งอึดอัด เราลองบอกพระเจ้าตรง ๆ ในคำอธิษฐานแบบภาษาคนธรรมดาเลยว่า กลัวอะไร กังวลเรื่องไหน และเหนื่อยแค่ไหน แปลกมากที่แค่ซื่อสัตย์กับความรู้สึก ใจก็เริ่มเบาลง อีกอย่างที่เราได้เรียนรู้คือ ความกลัวมักดังขึ้นตอนเราพยายาม “ควบคุมทุกอย่างเอง” พอทำไม่ได้ก็ยิ่งตื่นตระหนก วนลูปคิดซ้ำ ๆ บางครั้งก็ถึงขั้นกังวลเรื้อรัง หรือกลัวแบบอธิบายไม่ได้ เราเลยค่อย ๆ ฝึกวางใจใหม่ว่า พระเจ้าทรงอยู่ด้วยจริง ๆ ไม่ใช่แค่คำสวย ๆ ในภาพหรือโพสต์ แต่เป็นคำสัญญาในชีวิตจริง “อย่ากลัวเลย เพราะเราอยู่กับเจ้า” เป็นประโยคที่เราชอบท่องเบา ๆ ตอนใจสั่น เหมือนมีคนจับมือพาเดินไปหาแสง ถ้าคืนไหนคิดมากจนหลับยาก เราจะทำ 3 ขั้นตอนง่าย ๆ 1) หยุดและหายใจลึก ๆ 10 ครั้ง ตั้งสติว่า ตอนนี้เราปลอดภัย 2) เขียนสิ่งที่กลัวออกมา 3 ข้อ แล้วเขียนต่อว่า “วันนี้ฉันทำอะไรได้ 1 อย่าง” (เช่น โทรหาคนในครอบครัว นัดพบหมอ วางแผนการเงิน) 3) อ่านข้อพระคัมภีร์สั้น ๆ ที่เตือนใจ เช่น โรม 8:15 ที่บอกว่าเราไม่ได้รับ “จิตแห่งความเป็นทาสที่ทำให้กลับไปกลัว” แต่เป็นบุตรของพระเจ้า แล้วอธิษฐานฝากสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ไว้กับพระองค์ สุดท้าย เราพบว่าเป้าหมายไม่ใช่ทำให้ “ไม่กลัวเลย” แต่คือไม่ต้อง “ติดอยู่ในความกลัว” ความกลัวอาจเตือนให้เราระวังและปกป้องตัวเองอย่างเหมาะสมได้ แต่ไม่ควรพาเราไปไกลจากความสงบและความหวัง ถ้าวันนี้คุณกำลังกลัวอยู่ ขอให้จำไว้ว่า คุณไม่ได้เดินคนเดียว พระเจ้าทรงอยู่ด้วย และทีละก้าว เราจะเดินออกไปสู่แสงสว่างได้จริง ๆ