การใช้ชีวิตในเชียงรายในฐานะคนหนุ่มสาวที่ต้องเผชิญกับความเหงาเป็นเรื่องที่หลายคนอาจเข้าใจได้ดี ผมเองเคยประสบกับช่วงเวลาที่รู้สึกโดดเดี่ยวแม้จะอยู่ท่ามกลางผู้คนจำนวนมาก การเก็บความรู้สึกและแชร์เรื่องราวผ่านโซเชียลมีเดียช่วยให้เรารู้สึกไม่เหงาจนเกินไป ในมุมของคนที่โตขึ้นในเชียงราย การได้สัมผัสกับธรรมชาติและวัฒนธรรมท้องถิ่นช่วยบำบัดใจในหลายๆ วัน บางครั้งแค่เดินเที่ยวรอบเมืองหรือแวะคาเฟ่เล็กๆ ก็สามารถเติมพลังให้แก่ตัวเองได้อย่างไม่น่าเชื่อ นอกจากนี้การร่วมกิจกรรมของกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่มีใจรักในสิ่งเดียวกันยังช่วยให้มีเพื่อนรู้ใจที่พร้อมแบ่งปันความรู้สึกและประสบการณ์ชีวิต การเข้าใจและยอมรับความเหงาเป็นสิ่งสำคัญที่จะช่วยให้เราเติบโตอย่างมั่นคงในวัย 23 ปี บางครั้งการตั้งคำถามกับตัวเองและเรียนรู้ที่จะรักตัวเองก็เป็นหนทางหนึ่งที่ทำให้ความเหงากลายเป็นแรงขับเคลื่อนชีวิตที่ดีขึ้น มากกว่าจะเป็นอุปสรรค ขอเชิญทุกคนที่รู้สึกเหมือนกันลองแบ่งปันเรื่องราว ความคิด และสิ่งที่ทำให้เราก้าวผ่านความเหงาในแต่ละวันไปด้วยกัน