ในฐานะคนที่รักและห่วงใยสัตว์ป่า เรื่องราวของสีดอหูพับทำให้เราต้องตั้งคำถามถึงความรับผิดชอบของมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อมและสัตว์ป่าในอุทยานแห่งชาติภูเวียง ความเจ็บปวดและการสูญเสียของช้างป่านั้นไม่ใช่แค่หมายเลขหรือข่าวผ่านๆ แต่เป็นการเตือนสติถึงวิถีชีวิตของสัตว์ที่ถูกกระทำโดยไร้จิตใจจากมนุษย์ ผมเคยไปเยือนอุทยานแห่งชาติภูเวียงและได้เห็นช้างป่าที่ยังคงเดินเตร่ในพื้นที่ แต่ก็รู้สึกได้ถึงอันตรายและความเปราะบางของพวกมัน ทำให้คิดถึงช้างสีดอหูพับที่ตอนยังมีชีวิตนั้นเต็มไปด้วยความสง่างามและภาคภูมิใจ แต่กลับต้องมาปิดตายด้วยน้ำมือของมนุษย์ที่ไม่คิดถึงความรู้สึกของสัตว์เหล่านี้ การลงเกรียงหรือทำร้ายสัตว์ป่าที่ไม่สมควร นอกจากจะเป็นการทำลายระบบนิเวศแล้ว ยังเป็นการขัดขวางความสมดุลและความงดงามตามธรรมชาติที่ควรจะได้รับการปกป้อง ความรู้สึกของผมขณะติดตามกรณีนี้จึงเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความโมโหต่อมนุษย์ไร้จิตใจ จึงอยากเชิญชวนทุกคนให้ตระหนักและหันมาใส่ใจในการอนุรักษ์สัตว์ป่าและธรรมชาติ เพราะทุกชีวิตมีค่า ไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ เราทุกคนมีส่วนช่วยให้โลกนี้อยู่ร่วมกันอย่างสมดุลและยั่งยืน