หลายคนเสิร์ชชื่อ “มะเดี่ยว The Take Hormone / ม๊าเดี่ยว / มะเดี่ยว ม้าลาย” แล้วอาจกำลังอยากรู้ว่าเขาพูดอะไรไว้กันแน่ เราดูแล้วสิ่งที่สะดุดใจที่สุดคือประโยคประมาณว่า “หลงทาง หาตัวเองไม่เจอ” มันเป็นความรู้สึกที่ฟังดูเรียบ ๆ แต่แทงใจมาก เพราะบางช่วงของชีวิตเราเองก็เคยอยู่ในโหมดนั้นเหมือนกัน—ตื่นมาแล้วไม่แน่ใจว่าเรากำลังทำไปเพื่ออะไร หรือจริง ๆ แล้วเราอยากเป็นแบบไหน สิ่งที่เราตีความจากที่มะเดี่ยวเล่า คือความ “ขมขื่น” ไม่ได้แปลว่าชีวิตพังเสมอไป แต่อาจเป็นช่วงที่ใจเราวุ่นมาก มีเสียงรอบตัวเยอะ จนเสียงของตัวเองเงียบไป พอหลงทางนาน ๆ เราจะเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองหนักขึ้น และยิ่งกดดันก็ยิ่งหาตัวเองไม่เจอ ถ้าใครกำลังอยู่จุดนี้ เราขอแชร์วิธีที่เราเคยใช้ (และคิดว่าเข้ากับสิ่งที่คลิปพยายามสื่อ) แบบทำได้จริงทีละนิด: 1) ลดเป้าหมายให้เล็กลงก่อน แทนที่จะถามว่า “ฉันเกิดมาเพื่ออะไร” ให้เริ่มจาก “วันนี้อยากให้ตัวเองสบายขึ้น 1% ยังไง” เช่น นอนให้พอ ออกไปเดิน 10 นาที หรือเคลียร์โต๊ะทำงานให้โล่ง 2) จด 3 อย่างที่ชอบ/ไม่ชอบแบบไม่ต้องมีเหตุผล การ “หาตัวเอง” บางทีไม่ต้องเริ่มจากความฝันใหญ่ เริ่มจากรสนิยมเล็ก ๆ ก็ได้ เช่น ชอบทำงานคนเดียว ไม่ชอบแข่งขัน ชอบคุยกับคนแบบลึก ๆ 3) ทดลองเป็นเวอร์ชันใหม่แบบช่วงสั้น ๆ ลองทำกิจกรรม/งานอดิเรก 2 สัปดาห์แล้วประเมิน ไม่ต้องตัดสินว่าต้องใช่ตลอดชีวิต วิธีนี้ช่วยให้เรากลับมารู้สึกว่าคุมพวงมาลัยได้ 4) ระวังการเทียบชีวิตกับคนอื่น ช่วงหลงทาง ถ้าเสพโซเชียลหนัก ๆ จะยิ่งรู้สึกว่าเราช้า เราไม่เก่ง เราไม่ชัดเจน ลองกำหนดเวลาเล่น หรือคัดฟีดที่ทำให้ใจเบาขึ้น สุดท้ายที่อยากบอกคือ การหลงทางไม่ได้แปลว่าเรา “ไม่มีตัวตน” แต่อาจเป็นสัญญาณว่าชีวิตกำลังจะพาเราไปอีกบทหนึ่ง ถ้าคุณกำลังหาตัวเองไม่เจออยู่ตอนนี้ ขอให้ใจดีกับตัวเองมาก ๆ และค่อย ๆ กลับมาฟังเสียงตัวเองทีละนิดเหมือนที่มะเดี่ยวเล่าไว้