ผีเสื้อย้อมศพ
“ถ้าสตัฟฟ์มนุษย์ไว้ตอนที่งดงามที่สุดได้ก็คงจะดีไม่น้อย บางครั้งสิ่งที่ซ่อนไว้กับสิ่งล้ำค่าก็เป็นคนละด้านของสิ่งเดียวกันก็ได้”
ผีเสื้อย้อมศพ
เขียนโดย : มินาโตะ คานาเอะ
สำนักพิมพ์ : สำนักพิมพ์ ไดฟุกุ
คำเตือน : หนังสือเล่มนี้กล่าวถึงความรุนแรง การสตัฟฟ์มนุษย์ ความวิปริตและจิตใจอันบิดเบี้ยวของตัวละคร
เป็นเรื่องราวของนักวิจัยชีววิทยาที่ชื่อว่า “ซากากิ ชิโร่” ซึ่งเขามีความสนใจเกี่ยวกับแมลง ผีเสื้อและการสตัฟฟ์สิ่งต่างๆมากมายมาตั้งแต่เด็ก จนกระทั่งผ่านไปหลายปี เขาดันไปพลั่งมือฆ่าเด็กวัยรุ่นหกคนเพื่อนำไปสตัฟฟ์เป็นงานศิลปะอย่างประณีต ซึ่งความโหดร้ายก็คือหนึ่งคนที่เขาฆ่านั้น กลายเป็นลูกชายของเขาเอง
เป็นหนังสือแนวระทึกขวัญ ดราม่า จิตวิทยา และออกแนวสืบสวนนิดหน่อย มีการกล่าวถึงความเป็นศิลปะ ความงามในรูปแบบต่างๆ ต้องบอกว่าเล่มนี้จะพาเราไปสำรวจจิตใจอันดำมืดของมนุษย์ ว่ามีความบิดเบี้ยวมากแค่ไหน และความงามรูปแบบไหนที่มนุษย์ส่วนใหญ่มักให้คุณค่า
และเล่มนี้ถือเป็นผลงานชิ้นเอกของ “มินาโตะ คานาเอะ” ที่จะพาคนอ่านจมดิ่งไปกับความน่ากลัวจนแทบเย็นถึงไขกระดูกเ ลย ซึ่งเล่มนี้เล่าถึงการสตัฟฟ์มนุษย์ ความหมกมุ่นในบางอย่างจนเกินไปหรือพฤติกรรมบางอย่างของตัวละคร
พฤติกรรมหรือการแสดงออกบางอย่างเราแทบไม่เข้าใจเลย ซึ่งมันมีเยอะมากไม่จำเป็นต้องเข้าใจทั้งหมด เพราะค่อนข้างซับซ้อนพอสมควร แต่อ่านจบแล้วค่อยๆมานั่งตกตะกอนว่าสิ่งนี้คืออะไรมากกว่า บอกเลยว่าทำงานกับอารมณ์คนอ่านได้อย่างดี
และเล่มนี้จะค่อยๆเปิดมุมมองของตัวละครไปเรื่อยๆ มันเล่าแบบสโลว์เบิร์นมาก แต่เชื่อเถอะถ้าอ่านจบนั่งกุมหัวแน่นอน เพราะมันหักมุมหลายตลบเลยแหละ ถ้าใครไม่ชอบงานที่เริ่มเล่าช้าๆอาจจะยังไม่ถูกใจ สำหรับเราคือชอบเลย และเป็นเล่มแรกของเดือนด้วย ส่วนภาษาในเล่มก็อ่านง่าย
โดยรวม คือเล่มนี้เต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลายมาก ทั้งความน่ากลัว ความระทึกขวัญ ดราม่า และเล่นกับจิตใจคนอ่านแทบตาย สำหรับเราคือค่อนข้างอ่านแล้วรู้สึกมีอะไรเต็มไปหมดอะ ไม่แน่ใจว่าหลายคนจะชอบมั้ย แต่แนะนำให้ลองอ่านนะคะ เราว่านี่แหละเล่มเดอะเบสของเดือน
ถ้าใครกำลังหา “ผีเสื้อย้อมศพ” ว่าเป็นแนวไหน อ่านยากไหม และเหมาะกับใคร เราขอสรุปจากประสบการณ์อ่านแบบไม่สปอยล์จุดหักมุมให้ค่ะ (เพราะเรื่องนี้สนุกตรงความค่อยๆ เปิดไพ่ทีละใบ) ภาพรวมของเล่มนี้คือระทึกขวัญจิตวิทยาที่มีกลิ่นอายสืบสวนอยู่เบาๆ แต่หัวใจจริงๆ คือการพาเราเข้าไปสำรวจ “ความหมกมุ่น” และคำถามเรื่อง “ความงาม” ว่าบางครั้งสิ่งที่ถูกเรียกว่างดงามอาจซ่อนด้านมืดไว้ได้มากแค่ไหน ตัวเรื่องเดินแบบสโลว์เบิร์นตามที่หลายคนพูดจริง ช่วงแรกจะเหมือนค่อยๆ ปูพื้นความคิดของตัวละครและแรงผลักดัน แต่พอเริ่มติดแล้วจะวางไม่ค่อยลง เพราะทุกบทเหมือนตั้งใจโยนเศษเสี้ยวข้อมูลมาให้เราต่อจิ๊กซอว์เอง โทนหนังสือค่อนข้างหนักและอึดอัดเป็นระยะๆ โดยเฉพาะประเด็น “การสตัฟฟ์มนุษย์” และความรุนแรง (แนะนำให้เช็กทริกเกอร์ตัวเองก่อนอ่าน) แต่สิ่งที่ทำให้เล่มนี้ไม่ใช่แค่ความช็อก คือมันเล่าเรื่องจิตใจที่บิดเบี้ยวได้ละเอียด และทำให้เราเผลอตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำไมบางอย่างถึง “ดูเหมือนศิลปะ” ได้ ทั้งที่ความจริงน่ากลัวมาก สไตล์การเล่าจะค่อยๆ เปิดมุมมองของตัวละครไปเรื่อยๆ ทำให้ความรู้สึกเราแกว่งตาม—บางจุดเหมือนเข้าใจ แต่บางจุดก็ไม่อยากเข้าใจเลย ซึ่งเป็นเสน่ห์ของนิยายจิตวิทยาแบบนี้ อ่านจบแล้วมันไม่ใช่แค่จบปุ๊บวางปั๊บ แต่จะอยากย้อนคิด ย้อนทบทวนคำพูด/การกระทำหลายฉากว่ามันหมายถึงอะไร สำหรับคนที่สงสัยว่า “อ่านง่ายไหม” เราว่าภาษาอ่านลื่น ไม่ได้ยากเชิงศัพท์ แต่หนักเชิงอารมณ์มากกว่า เหมาะกับคนที่ชอบนิยายระทึกขวัญดราม่า เน้นจิตวิทยา ชอบบรรยากาศค่อยๆ ไต่ระดับ และชอบตอนจบที่ทำให้ต้องกุมหัว ส่วนคนที่ชอบเรื่องเดินเร็ว แอ็กชันจัด หรือไม่ถนัดเล่าช้าๆ อาจต้องเผื่อใจช่วงต้นนิดนึง อีกอย่างที่เราชอบคือองค์ประกอบรอบเล่ม—ชื่อญี่ปุ่น “人間標本” กับธีม “ผีเสื้อ” มันชวนให้ตีความเรื่องความเปราะบาง/ความสวยงามที่ถูกทำให้คงอยู่แบบผิดวิธี ใครได้เล่มที่มีที่คั่นลายผีเสื้อก็ยิ่งเข้าธีมไปอีก สรุป: ถ้าคุณกำลังหานิยายที่ทั้งระทึกขวัญ ดราม่า และเล่นกับจิตใจคนอ่านแบบจริงจัง “ผีเสื้อย้อมศพ (人間標本)” เป็นเล่มที่อ่านแล้วหนาวๆ ในใจ แต่จบแล้วคุ้มกับการตกตะกอนมากค่ะ
👍🥰รีวิวหนังสือที่สะสมหน่อยครับ