ถ้าคุณกำลังอยู่ในโหมด “สีดำเศร้า” (อารมณ์หม่น ๆ เหมือนมีเมฆดำคลุมใจ) เราว่าหนึ่งในสิ่งที่ช่วยได้คือการ “ยอมรับความเหงาแบบไม่ผลักไส” ซึ่งหนังสืออย่าง “คุณโมโมโกะกับวันที่ต้องอยู่คนเดียว” ทำหน้าที่นี้ได้ดีมาก มันไม่ได้มาบอกให้เราต้องเข้มแข็งหรือคิดบวกตลอดเวลา แต่ค่อย ๆ พาเราไปสำรวจว่า ความเงียบในบ้าน ความว่างหลังคนสำคัญจากไป หรือวันที่ลูก ๆ แยกย้าย มันทำให้ใจเรางอจนหักได้จริง ๆ และบางครั้ง “ปลอบยังไงก็ช่วยอะไรไม่ได้” ตอนอ่าน เราแอบชอบที่หนังสือทำให้เห็นว่า “การอยู่คนเดียว” ไม่ได้เท่ากับ “โดดเดี่ยว” เสมอไป เหงามันเป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์ แค่เราแต่ละคนรับมือไม่เหมือนกัน บางคนหา “งานอดิเรก” ให้มือได้ทำ (พับผ้า จัดบ้าน ปลูกต้นไม้ วาดรูป) บางคนเลือก “คุยกับตัวเอง” เพื่อจัดระเบียบความคิด ฟังดูแปลกแต่ได้ผลมาก โดยเฉพาะคืนที่บ้านเงียบเกินไปจนเสียงในหัวดังขึ้นมาเอง ส่วนตัวเราเวลาเศร้าหนัก ๆ จะใช้วิธีเล็ก ๆ ที่ทำได้ทันที 3 อย่างนี้ (ไม่ต้องเก่ง ไม่ต้องพร้อม แค่ทำพอไหวก็พอ) 1) ตั้งเวลา 10 นาทีให้ตัวเอง “ทำอะไรสักอย่าง” เช่น ชงชาร้อนแล้วนั่งอยู่กับมันจริง ๆ ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องเลื่อนมือถือ การมีพิธีกรรมเล็ก ๆ ช่วยให้ใจกลับมาอยู่กับปัจจุบัน 2) เขียนบันทึกสั้น ๆ แบบไม่ต้องสวยงาม: วันนี้รู้สึกอะไร กลัวอะไร เหงาตรงไหน การเขียนช่วยลดความอื้ออึงในหัว เหมือนเราย้ายความคิดออกจากใจมาไว้บนกระดาษ 3) หา “ความชอบที่แท้” สักเรื่อง ไม่ต้องเป็นประโยชน์ ไม่ต้องสร้างรายได้ แค่ทำแล้วรู้สึกมีชีวิต เช่น อ่านนิยายแปลญี่ปุ่น ฟังเพลงเดิมซ้ำ ๆ หรือเดินดูร้านหนังสือ ความชอบเล็ก ๆ นี่แหละที่ค่อย ๆ เติมช่องว่างที่หายไป สุดท้ายอยากบอกว่า ถ้าวันนี้คุณกำลังสีดำเศร้าอยู่จริง ๆ การอ่านเล่มนี้อาจไม่ทำให้ทุกอย่างหายทันที แต่ช่วย “ตั้งชื่อ” ให้ความรู้สึกได้ และพอเราตั้งชื่อมันได้ เรามักจะอยู่กับมันได้ดีขึ้นอีกนิด อย่างน้อยก็ทำให้เชื่อว่า อิสระของการอยู่คนเดียวมีอยู่จริง และเราค่อย ๆ เรียนรู้มันได้ทีละหน้า