ริวเซย์ซามะ

ถ้าใครเสิร์ชคำว่า “เรียว ริวเซย์” แล้วเจอชื่อ “ริวเซย์ซามะ” แต่ยังลังเลว่าจะเริ่มอ่านดีไหม ขอเล่าประสบการณ์อ่านแบบคนชอบนิยายวายโทนเข้มๆ ให้ฟังก่อนนะคะ สิ่งแรกที่รู้สึกได้ตั้งแต่เปิดหน้าแรกคือ “บรรยากาศ” มาเต็มมาก เปิดด้วยฉากบนรถแท็กซี่ที่ชวนระแวงสุดๆ คนขับมีความผิดปกติบางอย่างที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้โดยสารที่นั่งอยู่ตรงนั้นจริงๆ อารมณ์จะออกแนวสยองขวัญ/ระทึกขวัญมากกว่านิยายหวานๆ ทำให้ตอนเริ่มอ่านเราเผลอกำมือถือแน่นโดยไม่รู้ตัวเลย สำหรับคนที่ตามคีย์เวิร์ด “เรียว ริวเซย์” จุดที่อ่านแล้วน่าจะถูกใจคือคาแรกเตอร์ที่มีความลึกลับและชวนสงสัย ความสัมพันธ์ไม่ได้ปูมานิ่มๆ แต่ค่อยๆ สร้างแรงดึงดูดผ่านสถานการณ์กดดันและความไม่ปลอดภัย (โดยเฉพาะฉากแท็กซี่นี่แหละที่เป็นตัวตั้งอารมณ์ทั้งเรื่อง) ทำให้เราอยากรู้ต่อว่าแท้จริงแล้วแต่ละคนคิดอะไร ซ่อนอะไร และใครกันแน่ที่ควร “ไว้ใจ” แนวทางการอ่านให้สนุกขึ้น (จากที่เราลองแล้วเวิร์ก): - อ่านช่วงกลางคืนหรือช่วงที่เงียบๆ จะอินกับโทนสยองขวัญมากขึ้น แต่ถ้ากลัวง่าย แนะนำอ่านตอนมีคนอยู่ใกล้ๆ - อย่าอ่านแบบรีบข้าม เพราะรายละเอียดเล็กๆ ในฉากและบทบรรยายช่วยเพิ่มความหลอนและความลุ้นได้ดี - ถ้าไม่ชอบสปอยล์ แนะนำให้เริ่มจากตอนเปิดเรื่องก่อน แล้วค่อยตัดสินใจ เพราะเปิดมาดึงเข้าบรรยากาศเร็วมาก โดยรวม “ริวเซย์ซามะ” เหมาะกับสายที่อยากได้นิยายวายที่ไม่ได้เดินทางด้วยความหวานอย่างเดียว แต่มีความระทึก มีความน่ากลัวแทรก และมีปมให้ตามต่อ ใครที่กำลังหาว่า “เรียว/ริวเซย์” จากเรื่องนี้เป็นฟีลไหน ลองอ่านบทเปิดเรื่องฉากแท็กซี่ก่อน แล้วคุณจะเข้าใจเลยว่าทำไมถึงวางไม่ลงค่ะ