Before it was a snare.

ก่อนที่นิยาย "บ่วงกุสุมาลย์" จะถูกเขียนขึ้น ผู้เขียนได้มีโอกาสเรียนรู้และซึมซับศิลปะการรำไทย ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญในการทำความเข้าใจวัฒนธรรมและอารมณ์ของตัวละครในเรื่องนี้ ความพยายามในการดัดนิ้วให้สามารถร้องและรำได้อย่างมีชีวิตชีวา แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจอย่างสูงในการนำเสนอภาพลักษณ์ที่สมจริง การได้ชมการแสดงโขนที่ศาลาเฉลิมกรุง ยังช่วยเปิดมุมมองใหม่ ๆ ให้กับผู้เขียนเกี่ยวกับศิลปะการละครไทย โทนสีประณีตและการเคลื่อนไหวอย่างประณีตของนักแสดงกลายเป็นแรงบันดาลใจ ในการสร้างฉากและลักษณะตัวละครที่มีชีวิตชีวาและน่าดึงดูดในนิยาย เรื่องราวของบานนายเอกที่มาพร้อมกับคณะละครสะท้อนให้เห็นความผูกพันระหว่างศิลปะพื้นบ้านกับการเล่าเรื่อง สำหรับผู้อ่านที่ชื่นชอบนิยายแนว Boy Love หรือสนใจในวัฒนธรรมไทย การอ่านบ่วงกุสุมาลย์จึงไม่เพียงแต่ได้รับความบันเทิงเท่านั้น แต่ยังเป็นการสัมผัสกับความงดงามและลึกซึ้งของศิลปะการแสดงไทยที่มีประวัติยาวนาน รวมถึงเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเกี่ยวกับการเรียนรำและประสบการณ์ตรงจากผู้เขียนที่แชร์ไว้ ถือเป็นการเติมเต็มความรู้และเพิ่มมิติให้กับการอ่านงานเขียนไทยในยุคปัจจุบันอย่างแท้จริง