ก่อนจะมีคำว่า ‘ฉัน’ ตอนเปิดจักรวาล

เมื่อเคยคิดถึงความหมายของคำว่า ‘ตัวฉัน’ หรือ ‘ฉัน’ หลายครั้งมันอาจจะถูกจำกัดอยู่แค่ตัวตนหรืออัตตาที่เรายึดถือ แต่บทความนี้ทำให้ผมตระหนักว่า ก่อนที่เราจะเข้าใจคำนี้ ความรับรู้ดิบๆ หรือการมีสภาวะเหมือนเด็กแรกเกิด เป็นจุดเริ่มต้นของการตื่นรู้ที่แท้จริง ในประสบการณ์ส่วนตัว การเรียนรู้พุทธธรรมและปรัชญาของสัทธรรมปุณฑริกสูตร ทำให้เห็นว่าการตื่นของจิตนั้นเป็นกระบวนการที่ละเอียดอ่อนและค่อยเป็นค่อยไป ไม่ใช่เรื่องของชั้นที่ถูกหรือผิดในชีวิต แต่เป็นการเปิดใจยอมรับว่าทุกช่วงของชีวิตเป็นบทเรียนและมีคุณค่า คำว่า ‘พุทธะ’ ที่หลายคนมองในแง่ของบุคคลในอดีต กลับมีความหมายลึกซึ้งกว่าที่คิด มันคือการตื่นที่เกิดขึ้นในจิตใจของเราที่คอยสอนตัวเองมาตลอดชีวิต เป็นเหมือนการเปิดจักรวาลแห่งภายในซึ่งเต็มไปด้วยการรับรู้และความจริงที่ซ่อนเร้น โดยส่วนตัว ผมมักจินตนาการถึงภาพ ‘อาม่า–ต้า’ ที่เป็นตัวแทนของปัญญาและการนำทางจิตใจ คล้ายกับการเดินทางของจิตวิญญาณที่ต้องเริ่มจากความว่างเปล่า ไม่มีดี ไม่มีชั่ว จนกระทั่งเราเรียนรู้ที่จะรักและยอมรับตัวเองในทุกมิติ นี่คือสิ่งที่ทำให้การเดินทางตามพุทธธรรมไม่ใช่การต่อสู้กับตนเอง แต่เป็นการเข้าใจและการเติมเต็มความสมบูรณ์ในตัวมนุษย์อย่างแท้จริง ไม่มีชั้นไหนผิด ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะตื่นรู้และดำเนินชีวิตด้วยใจที่สงบและเปิดกว้าง ทั้งนี้ยังช่วยให้เราเห็นว่าพุทธะไม่ใช่เรื่องของอดีตเพียงอย่างเดียว แต่เป็นประสบการณ์ที่เกิดขึ้นได้ทุกขณะในชีวิตประจำวัน