ไม่ใช่ทุกข์ความสงบจะพาไปพ้น

จากประสบการณ์ส่วนตัวที่ได้ทดลองปฏิบัติธรรมและศึกษาพระธรรมคำสอนโดยเฉพาะสัทธรรมปุณฑริกสูตร ทำให้ผมได้เรียนรู้ว่าความสงบในใจนั้นไม่ใช่เป้าหมายสูงสุดแต่เป็นเพียงขั้นตอนหนึ่งในกระบวนการตื่นรู้ การนิ่งสงบที่แท้จริงต้องมาพร้อมกับสติและปัญญาที่หล่อหลอมให้เรายังรู้ตัวอยู่เสมอ ไม่ใช่ปล่อยให้อารมณ์หรือจิตเฉยชาไปโดยไม่รับรู้อะไรเลย จำได้ว่าครั้งหนึ่งตอนนั่งสมาธิ ผมรู้สึกสงบลงอย่างมากจนแทบจะลืมตัว แต่พอเริ่มเดินกลับมาใช้ชีวิตประจำวันกลับพบว่าความสงบที่มีนั้นคือความเฉยชา ไม่ได้ทำให้ใจเข้าใจความเป็นจริงหรือพ้นจากทุกข์แต่อย่างใด จึงเริ่มตั้งคำถามและศึกษาวิธีการฝึกฝนใจให้ยังสามารถ "ยังดูอยู่" เหมือนที่ลุงบุญได้กล่าวไว้ ความหมายของนิพพานที่แท้จริงคือ "รู้จนไม่หลงอีก" ไม่ใช่แค่นิ่งหรือว่างเปล่าเพียงชั่วคราว นั่นหมายความว่าการเดินทางทางใจเพื่อพ้นทุกข์ต้องมีความตั้งใจจริงในการฝึกสติที่ชัดเจน และเข้าใจธรรมชาติของจิตใจอย่างลึกซึ้ง ผมเองก็พบว่าการเชื่อมโยงคำสอนนี้กับคำว่า "Nam myoho renge kyo" ซึ่งเป็นคำสวดมนต์ในโซคา ช่วยส่งเสริมให้จิตใจไม่หลงทางและยังมีพลังในการตื่นรู้มากขึ้น สรุปแล้ว ความสงบไม่ได้หมายความว่าเราพ้นทุกข์โดยอัตโนมัติ แต่เป็นสัญญาณหนึ่งที่บอกว่าเรามาถูกทางในการพัฒนาใจให้เกิดความรู้แจ้งที่แท้จริง ดังนั้นในการดำเนินชีวิตและปฏิบัติธรรม เราควรฝึกฝนการยังดูอยู่และรู้ตัว เพื่อให้ความสงบนั้นกลายเป็นปัญญาและนิพพานที่แท้จริง ไม่ใช่แค่ความเฉยชาอย่างที่หลายคนเข้าใจผิด