Afraid to forget to live
The day is still breathing but not living.
Some days we worry about tomorrow so much that we forget that today still exists.
We think in case we go far, afraid of missing, afraid of losing.
Until not daring to do anything seriously
But actually, it's not too difficult.
It is that we allow fear to lead us.
Try to stop and ask yourself
Have we really lived today?
หลายครั้งที่ผมเองก็เคยตกอยู่ในสภาวะกลัวจนไม่กล้าลงมือทำอะไร ท่ามกลางความกังวลเรื่องอนาคตและผลที่จะตามมา ผมพบว่าการที่ใช้ชีวิตอยู่กับความกลัวมากเกินไปนั้นทำให้เราเสียโอกาสในการสร้างความทรงจำดีๆ และความสุขในแต่ละวัน ช่วงเวลาที่ดีอาจมีค่าเพียงเสี้ยววินาที แต่ถ้าเรามัวแต่กลัวว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น มันก็เหมือนกับว่าเราไม่เคยได้สัมผัสกับชีวิตของวันนี้เลยจริงๆ ผมลองเปลี่ยนความคิดโดยเริ่มจากสิ่งเล็กๆ เช่น การเดินเล่นในสวนหลังบ้าน หรือลองทำอะไรที่ชอบโดยไม่คำนึงถึงคำว่าผิดพลาด เมื่อทำแบบนี้บ่อยๆ ความกลัวค่อยๆ ลดลง และรู้สึกว่าได้ใช้ชีวิตจริงๆ ไม่ใช่แค่ความกลัวในเรื่องใหญ่ๆ แต่บางครั้งความกลัวจากความคิดเล็กๆ ที่คอยกวนใจให้เราคิดมากเกินไป ก็สามารถทำให้เราหยุดนิ่งและไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าได้เหมือนกัน ผมมองว่าการถามตัวเองว่า "วันนี้เราได้ใช้ชีวิตจริงๆ หรือเปล่า?" เป็นคำถามที่สำคัญมาก เพราะมันช่วยทำให้เราตื่นรู้และใส่ใจชีวิตในปัจจุบันมากขึ้น บางทีแค่เรายอมปล่อยวางความกลัวและความคิดมาก ก็สามารถเติมเต็มวันที่ผ่านไปให้มีความหมายได้อย่างแท้จริง ลองทำใจให้สงบ หายใจลึกๆ และพาตัวเองออกจากกรอบความกลัวเหล่านั้น บางทีการกล้าที่จะใช้ชีวิตอย่างกล้าหาญในวันนี้ อาจเป็นจุดเริ่มต้นสู่ชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุขและความสำเร็จที่คุณตามหา
