ไม่มีใครสนใจเราขนาดนั้น จริงไหม?
ว่าด้วยเรื่อง “ไม่มีใครสนใจเราขนาดนั้น”
ประโยคดังกล่าวเป็นความจริงหรือเปล่า ถ้าถามเรา
คำตอบคือ ไม่จริง เสมอไป…
จากประสบการณ์ที่โตมาแบบที่ไม่ค่อยสนสายตาชาวบ้าน โฟกัสแค่ตัวเอง หลายครั้งพอได้มารับรู้ว่าการใช้ชีวิตประจำวันของเรา ไปเตะตาใครสักคนจนทำให้เขาต้องนำไปเล่าต่อ หรือที่เชิงลบใช้คำว่า “นินทา” ก็แอบว้าวอยู่เหมือนกัน เพราะเราไม่ได ้คิดว่าจะมีใครมาสนใจ บางเรื่องที่ได้ยินฟีดแบคกลับมา ก็เป็นอะไรที่เล็กน้อยมากจนไม่คิดว่าจะมีใครทันสังเกต แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกไม่ปลอดภัย หรือกังวลสายตาคนอื่น ยังใช้ชีวิตแบบเดิมอยู่ดี
เพราะเราก็ไม่ได้สนใจคนอื่นขนาดนั้นเหมือนกัน
สิ่งที่อยากจะแชร์เกี่ยวกับประโยคนี้ คือ บางทีการที่เราพยายามคิดว่าไม่มีใครสนใจเราขนาดนั้น อาจไม่ได้ช่วยให้เรากล้าคิด กล้าทำตามใจอยากได้อย่างยั่งยืนเท่าไร เพราะถ้าวันนึงเกิดได้รู้ว่าหลายคนต่างก็ให้ความสนใจในสิ่งที่เราทำ ยิ่งกับสถานการณ์ที่เราไม่รู้ตัว ก็อาจจะทำให้รู้สึกระแวง กังวล หรือยิ่งขาดความมั่นใจเลยได้
แต่ถ้าลองเปลี่ยนจุดโฟกัส
จากที่มองแค่ว่า จะมีหรือไม่มีใครสนใจ มาเป็น
ถ้ามีหรือไม่มีคนสนใจ แล้วมันจะยังไงต่อ
ก็น่าจะช่วยให้เราใช้ชีวิตได้ง่ายขึ้น… ไหมนะ?
ยิ่งกับใครที่เคยรู้สึกว่าต้องล้มเลิกความตั้งใจของตัวเอง เพราะอายสายตาคนอื่น หรือกลัวว่าถ้าล้มแล้วจะมีคนรอซ้ำ ความผิดพลาดของเรายิ่งใหญ่กว่าใครทั้งหมด รู้สึกว่าในทุกย่างก้าวของชีวิตช่างมีเดิมพันที่สูงเสียเหลือเกิน
ก็อยากให้ได้ลองคิดถึงตัวเองเยอะ ๆ เปลี่ยนจุดโฟกัสจากที่อยู่กับความรู้สึกคนอื่น คิดว่าคนอื่นจะมองอย่างไร จะคิดกับเราแบบไหน จะวิพากษ์วิจารณ์อะไร แล้วหันกลับมาโฟกัสที่ตัวเองและความตั้งใจแรกเริ่ม ว่าเราอยากทำสิ่งนั้นเพื่ออะไร เพื่อตัวเองหรือเพื่อใคร แล้วถ้าได้ทำ/ไม่ทำสิ่งนั้น เราจะได้ประโยชน์จากมันอย่างไรบ้าง หรือถ้าต้องเสี่ยง มันคุ้มที่จะทำแล้วหรือยัง ชั่งน้ำหนักการตัดสินใจโดยใช้มาตรวัดที่มาจากตัวเองอย่างแท้จริง เพราะคนที่จะมีส่วนได้ส่วนเสียจากการกระทำของเรามากที่สุด ก็คือ ตัวเราเองเพียงคนเดียว
สุดท้ายก็อยากจะบอกว่า คนที่สนใจเรื่องของเรามันจะมีอยู่เสมอ ทั้งที่เรารับรู้ได้และไม่ได้ แต่ก็ใช่ว่าเขาจะให้ความสนใจกับเราไปตลอด มันอาจเป็นเพียงแค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้ยืนยาวเท่ากับความสนใจที่เราควรจะมีให้กับตัวเอง เพราะฉะนั้น อยากให้ทุกคนให้ความสำคัญกับเป้าหมายของตัวเอง ใส่ใจความรู้สึกของตัวเองให้มาก ๆ และก็หวังว่าทุกคนจะสามารถก้าวต่อไปได้อย่างมีความมั่นใจ ❤️
หลายคนคงเคยผ่านช่วงเวลาที่รู้สึกเหมือนไม่มีใครสนใจเราเลยจริง ๆ และบางครั้งก็คิดว่าเรื่องราวของเราเป็นเพียงเล็กน้อยจนไม่น่าสำคัญต่อคนอื่น แต่จากประสบการณ์ส่วนตัว ฉันได้เรียนรู้ว่าความจริงไม่เป็นเช่นนั้นเสมอไป เคยมีครั้งหนึ่งที่ฉันเผลอพูดหรือทำอะไรบางอย่างในชีวิตประจำวันที่ดูเหมือนไม่มีใครสังเกต แต่กลับมีคนพูดถึงหรือวิจารณ์ในทางที่ทั้งบวกและลบ ตอนแรกฉันรู้สึกตกใจและกังวลมาก แต่พอได้คิดทบทวนใหม่ จึงเข้าใจว่าคนเราย่อมสนใจสิ่งรอบตัวในระดับหนึ่ง และสิ่งสำคัญคือเราไม่จำเป็นต้องปล่อยให้คำวิจารณ์เหล่านั้นมากระทบต่อใจเราเกินจำเป็น ฉันเริ่มฝึกให้มีทัศนคติที่เปลี่ยนไป คือไม่ยึดติดกับสายตาคนอื่นมากเกินไป แต่กลับมาให้ความสำคัญกับจุดมุ่งหมายและความตั้งใจของตัวเอง เปิดโอกาสให้ตัวเองได้ทำในสิ่งที่อยากทำโดยไม่กลัวผิดหวังหรือถูกตัดสิน เมื่อผมเริ่มมองว่าความสนใจของคนอื่นนั้นเป็นเพียงแค่ช่วงเวลาหนึ่ง และไม่ใช่สิ่งที่จะนิยมหรืออยู่ถาวร ความกังวลใจต่าง ๆ ก็ลดน้อยลง อีกทั้ง การรู้ว่ามีคนให้ความสนใจในทางใดทางหนึ่งแม้เราจะไม่ทันสังเกตก็น่าจะเป็นเรื่องดีที่ช่วยกระตุ้นให้เราพัฒนาตัวเองมากขึ้น ไม่ใช่การย้ำเตือนถึงความล้มเหลวหรือความผิดพลาด ฉันอยากแนะให้ทุกคนลองฝึกปรับเปลี่ยนวิธีคิดเหมือนกันนะคะ เริ่มจากการถามตัวเองว่าความตั้งใจของเราในแต่ละเรื่องคืออะไร และมันยิ่งใหญ่พอที่จะทำให้เราเดินต่อไหม แม้ใครจะสนใจมากหรือน้อยก็ตาม ท้ายที่สุดแล้ว คนที่จริงจังกับชีวิตเรามากที่สุดก็คือตัวเราเอง อย่าให้ความกลัวหรือความกังวลจากสายตาคนอื่นมาหยุดยั้งความฝันหรือเป้าหมายของเราได้ เพราะทุกย่างก้าวคือบทเรียนราคาแพงที่เราควรภาคภูมิใจ และอยากให้ทุกคนมั่นใจและรักตัวเองให้มาก ๆ ค่ะ ❤️