# This cartridge of hers review

ถ้าใครกำลังหารีวิว “ตลับนี้ของเธอ (Back to the Cassette)” แบบคนอ่านจริง บอกเลยว่าเล่มนี้เหมาะกับสายวินเทจ/สลิ่มเพลงเก่า 90s มาก ๆ ฟีลมันเหมือนเราได้ย้อนกลับไปยุคที่การติดต่อกันไม่ได้เร็วเหมือนทุกวันนี้ ความคิดถึงเลยหนักแน่นกว่าเดิม หลายฉากอ่านแล้วรู้สึกเลยว่า “รักกัน” ในเวลาที่ทุกอย่างยาก มันยิ่งทำให้ความทรงจำชัดขึ้นตามประโยคที่ชอบมาก ๆ ว่า เพราะทุกอย่างมันยาก มันจึงน่าจดจำ จุดที่เราชอบคือการดำเนินเรื่องที่ไม่เนือย อ่านเพลิน ๆ แต่ยังเก็บอารมณ์ละเอียด โดยเฉพาะธีม “ความอดทน” เวลาเราคิดถึงใครสักคนแต่ทำอะไรไม่ได้มากนัก ต้องรอ ต้องเก็บไว้ในใจ มันทำให้ความสัมพันธ์ดูจริงและเจ็บนิด ๆ แบบละมุน ๆ พออ่านคู่กับบรรยากาศเทปคาสเซ็ตยิ่งอิน เหมือนเพลงหนึ่งเพลงพาเรากลับไปหาใครสักคนได้ อีกอย่างที่ทำให้เราจำเล่มนี้คือรายละเอียดเล็ก ๆ ที่เหมือนจดโน้ตไว้ในความทรงจำ เช่นประโยค “พี่เซ็ตรักเธอนะ” ที่โผล่มาแล้วทำเอาใจหวิวมาก มันเป็นคำพูดสั้น ๆ แต่หนักแน่น เหมือนเป็นหลักฐานว่าความรู้สึกมันเคยเกิดขึ้นจริง ต่อให้เวลาผ่านไปแค่ไหนก็ตาม หลายคนเสิร์ชมาเพราะคำว่า “เลือกรักเธอ เนื้อเพลง” เราเข้าใจเลยว่าทำไม—อารมณ์ของเรื่องมันพาให้นึกถึงเพลงเก่า ๆ ง่ายมาก แต่ส่วนตัวเราแนะนำว่าให้ลอง “เปิดเพลงที่เราผูกกับความทรงจำ” ฟังไปด้วยตอนอ่าน จะยิ่งได้ฟีล back to the cassette แบบสุด ๆ (ไม่จำเป็นต้องเป็นเพลงเดียวกันก็ได้) แล้วจะรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนในยุคนั้นจริง ๆ ส่วนตอนจบต้องบอกตรง ๆ ว่าเป็น “จบปลายเปิด” ที่ทำให้คนอ่านมีพื้นที่ไปต่อในหัวตัวเอง อ่านจบแล้วเราไม่ได้รู้สึกค้างแบบหงุดหงิดนะ แต่เป็นค้างแบบ…นั่งเหม่อ แล้วเผลอคิดว่า ถ้าเป็นเรา เราจะเลือกทำยังไง ตัวละครจะเดินไปทางไหนต่อ มันเป็นปลายเปิดที่กระตุ้นให้กลับไปทบทวนทั้งเล่มอีกรอบ สรุป: ถ้าชอบนิยายวายที่ไม่เน้นหวือหวา แต่เน้นความรู้สึกลึก ๆ กลิ่นอายเทปคาสเซ็ต/เพลงยุค 90s และธีมคิดถึงที่ต้องอดทน “ตลับนี้ของเธอ” น่าจะถูกใจมากค่ะ