เรื่องเล่าผีกระหัง
ผีกระหัง เป็นผีพื้นบ้านไทยที่มีชื่อเสียงมากในภาคกลาง โดยลักษณะตามความเชื่อดั้งเดิมคือ
• เป็น ผีผู้ชาย ที่มีวิชาอาคมหรือเล่นของผิดทาง จนวิชากลับเข้าตัว
• เวลากลายร่าง จะมีลำตัวเป็นคน แต่หัวและไหล่จะมีปีกใบพายหรือกาบกล้วย และจะมีหม้อดินหรือภาชนะผูกอยู่ที่เอวหรือคอ ใช้บินไปตามหมู่บ้าน
• ผีกระหังมักออกหากินในเวลากลางคืน โดยเฉพาะไปขโมยของสด เนื้อสัตว์ หรือของคา วในครัวเรือน
• เชื่อว่าบินได้เพราะใช้เวทมนตร์ และชอบกินของสกปรก หรือเศษอาหารเน่า
• เวลากลับร่างคน มักจะมีอาการซูบผอม อ่อนแรง ตาโหล
ตำนานเล่าว่า ถ้าถอดเครื่องประกอบ (เช่น ปีกกาบกล้วย หรือหม้อ) แล้วเอาไปซ่อน ผีกระหังจะไม่สามารถกลับร่างเดิมได้ และจะตายในที่สุด
เรื่องเล่าผีกระหัง – “หม้อดินกลางทุ่ง”
เมื่อราว 60 ปีก่อน หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในจังหวัดสุพรรณบุรี มีชายชื่อ ลุงเพียร ขึ้นชื่อว่าเป็นคนมีวิชา แต่ชอบใช้วิชาในทางผิด วันหนึ่งเขาไปแอบเรียนมนตร์เรียกผีกระหังจากตำราต้องห้ามของหมอผีเฒ่าในหมู่บ้าน ข้อแม้คือ ห้ามใช้กินของสกปรกและของที่ขโมยมา แต่ลุงเพียรกลับละเมิด
คืนนั้น ชาวบ้านเริ่มได้ยินเสียง “ฟึ่บ…ฟึ่บ…” เหมือนปีกใหญ่ตบอากาศ และมีเงาดำบินผ่านหล ังคา ทุกบ้านที่แขวนหมูตากแห้งหรือไก่ย่างไว้ กลับหายเกลี้ยง เหลือเพียงคราบมันเปื้อนดิน
หลายคืนต่อมา เด็กชายคนหนึ่งที่เฝ้าคอกควายกลางทุ่ง เห็นเงาดำร่างคนแต่มีปีกกาบกล้วย ผูกหม้อดินไว้ที่คอ บินวนรอบคอกควาย ก่อนจะก้มหน้าลงดูดเลือดจากซากไก่ที่ตายอยู่ข้างรั้ว เด็กคนนั้นวิ่งกลับบ้านไปบอกผู้ใหญ่
ชาวบ้านจึงวางแผนดักจับ คืนถัดมา พวกเขาซุ่มอยู่ใกล้ยุ้งข้าว พอเสียงปีกดังขึ้น ก็กรูกันออกมา พร้อมเอาเชือกดึงหม้อดินออกจากคอร่างนั้นได้ทันที ร่างผีกระหังตกลงกระแทกพื้น ดิ้นทุรนทุราย ก่อนจะกลับร่างเป็นลุงเพียรนอนหอบ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
รุ่งเช้า ลุงเพียรเสียชีวิตโดยไม่มีใครแตะต้อง ศพมีรอยปีกกาบกล้วยติดอยู่บนไหล่ทั้งสองข้างเหมือนเนื้อเน่า ชาวบ้านฝังเขาไว้ท้ายหมู่บ ้าน… และตั้งแต่นั้นมา ยามค่ำที่ลมพัดแรง ก็ยังมีคนได้ยินเสียงปีกแหวกอากาศอยู่แว่ว ๆ กลางทุ่ง
ผีกระหัง ถือเป็นหนึ่งในผีเมืองที่ถูกพูดถึงอย่างกว้างขวางในหลายพื้นที่ของไทย โดยเฉพาะในภาคกลางที่วิถีชีวิตและความเชื่อเกี่ยวกับสิ่งลี้ลับยังถูกรักษาไว้ในวัฒนธรรมอย่างเหนียวแน่น จากข้อมูลในตำนานและเรื่องเล่า ผีกระหังไม่ใช่เพียงผีที่มีหน้าตาน่ากลัวเท่านั้น แต่ยังเป็นตัวแทนของการเล่นของผิดทางและผลกรรมที่ตามมา เหมือนที่เล่าถึงลุงเพียรผู้ใช้วิชาอาคมผิดทางจนต้องกลายเป็นผีกระหังที่บินกลางคืน พร้อมลักษณะเด่นอย่างปีกกาบกล้วยและหม้อดินผูกที่เอว ในประสบการณ์ของผู้คนในหมู่บ้านสุพรรณบุรี มีการยืนยันว่าเสียงปีกและเงาดำในคืนลมแรงเป็นสิ่งที่สะท้อนถึงความเชื่อเรื่องผีกระหังอย่างแท้จริง เรื่องเล่าเหล่านี้ช่วยให้เราได้เข้าใจว่าในสังคมไทย ความเชื่อเรื่องผีผูกพันอย่างไรกับความหวาดกลัวและคำสอนเกี่ยวกับการใช้วิชาอาคม การที่ผีกระหังชอบกินของเน่าและของคาว รวมถึงการที่สามารถบินได้นั้นไม่ได้เป็นเพียงความเชื่อเท่านั้น แต่ยังสะท้อนให้เห็นถึงวิธีคิดของคนโบราณที่มักจะเชื่อมโยงธรรมชาติกับความลี้ลับอย่างลึกซึ้ง สำหรับผู้ที่สนใจเรื่องลึกลับนี้ การรับชมภาพวาดผีกระหังที่แสดงภาพกลางแสงจันทร์เต็มดวง พร้อมหม้อดินที่ผูกอยู่และชุดปีกกาบกล้วย ช่วยเพิ่มความรู้สึกถึงความสมจริงและความน่าสนใจของตำนานนี้มากขึ้น ผีกระหังจึงไม่ได้เป็นแค่เรื่องสยองขวัญทั่วไป แต่ยังเป็นเครื่องบอกเล่าถึงเชิงวัฒนธรรมและจิตวิญญาณของคนไทยที่เกี่ยวข้องกับการเคารพและหวาดกลัวในสิ่งที่มองไม่เห็น อย่างไรก็ตาม การเรียนรู้และไตร่ตรองด้วยความเคารพในความเชื่อเหล่านี้ จะช่วยให้เราเข้าใจประวัติความเป็นมาของสังคมไทยได้ดียิ่งขึ้น
