ไม่มีอะไรบนโลกนี้ที่เป็นของเรา พ่อแม่ก็ไม่ใช่ของเรา คนรักก็ไม่ใช่ของเรา แมวก็ไม่ใช่ของเรา แม้แต่ 'มะเร็งก็ไม่ใช่ของเรา' พอได้ยินแบบนี้แล้ว ใจเบาสบายขึ้นเยอะเลยเนอะ :)

สวัสดีค่ะ โบนะคะ นักศึกษาคณะมะเร็งศาสตร์ สาขามะเร็งปอด ชั้นปีที่ 6 [Aka.ผู้ป่วยมะเร็งปอดระยะที่ 4 ที่อยู่กับโรคมา 5 ปีครึ่งแล้วค่ะ]

ช่วงนี้มีเพื่อนร่วมโรคหลายคนทักมาบ่นกับโบว่า 'ท้อ ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังสู้อยู่กับอะไร และต้องสู้ไปถึงเมื่อไหร่' เมื่อก่อนโบก็เคยบ่นแบบนี้บ่อยๆ ค่ะ แต่พอโบเรียนรู้ที่จะอยู่กับมะเหงก [ชื่อเล่นน้องมะเร็งโบเองค่ะ555] มาเป็นระยะเวลานึง โบก็เปลี่ยนความคิดจากที่ 'เราต้องสู้กับเขาไปถึงเมื่อไหร่?' มาเป็น 'แล้วทำไมเราต้องสู้กับเขาด้วยวะ?' เราแค่กำลังเดินทางกับมะเหงกไปเรื่อยๆก็ได้ พอคิดได้แบบนี้ก็ไม่จำเป็นต้องมีแพ้หรือมีชนะ โบแค่คิดว่าเราต่างวิน-วิน ต่างเรียนรู้ซึ่งกันและกัน มะเร็งก็อยากมีชีวิต ฉันก็อยากมีชีวิต ถ้าเธอจะอยู่กับฉันก็อยู่ไป ขอแค่อย่าเบียดเบียนกันมากเกินไปก็พอ ถ้าวันนึงมะเหงกอยากจะไปจากเรา นั่นก็ถือเป็นโบนัส!

โบมีโอกาสได้ไปคอร์สภาวนาและศิลปะบำบัด เพื่อการรับมือกับมะเร็งอย่างสันติ กับพี่ออยและ Art for Cancer by Ireal มาเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ได้เรียนรู้อะไรจากคอร์สนี้เยอะมากๆ มีอยู่วันนึงหลังจากที่ได้ทำวัตรเย็น พระอาจารย์อ๊อดพาพวกเราเดินเข้าไปในป่าช้า ในเวลาค่ำ บอกเลยว่าตอนแรกโบกลัวมาก จินตนาการอะไรไม่รู้ไหลเข้ามาในหัวเราเยอะแยะไปหมดเลย นี่คือการเผชิญหน้ากับความเงียบที่สุด เสียงในความคิดเราเลยดังมากๆ ระหว่างที่เดินไปจะเจออะไรมั้ย ผีจะโผล่มารึเปล่า5555 แต่ความจริง โบไม่เจออะไรเลยค่ะ ได้ยินแต่เสียงในความคิดตัวเองที่ดังมากๆ นั่นแหละ ความคิดที่เกิดขึ้นมา แล้วก็ดับไป แล้วเจ้าความคิดใหม่ก็โผล่ขึ้นมาอีก แล้วก็ดับไปอีก เกิด-ดับๆ อยู่แบบนี้วนไปเรื่อยๆ

พระอาจารย์อ๊อดได้พาพวกเราไปหยุดยืนอยู่ที่เตาเผาศพ ก่อนจะให้พวกเราเดินเข้าเตาเผาทีละคนๆ โบจินตนาการตัวเองนอนอยู่ที่เตาเผา และคิดว่าจะมีใครมางานศพเราบ้างนะ เมื่อก่อนโบกลัวความตายมากๆ แต่พอได้เดินผ่านเตาเผาจริงๆ โบกลับรู้สึกโล่งใจแบบบอกไม่ถูก อ่อ มันแค่นี้เองหรอชีวิต

พอได้มีโอกาสจินตนาการถึงจุดจบของชีวิตตัวเอง มันเลยยิ่งทำให้เราไม่อยากเสียเวลาในชีวิตนี้ไปโดยเปล่าประโยชน์เลยแม้แต่วินาทีเดียว

ยิ่งการเสียเวลาไปกับอดีตที่ผ่านมาแล้วและแก้ไขไม่ได้ รวมถึงการจินตนาการและกังวลไปถึงอนาคตที่ยังไม่มาถึง และไม่มีวันล่วงรู้ว่าจะมาถึงรึเปล่า มันทำให้เราเสียเวลาณ.ปัจจุบันไปโดยสิ้นเปลืองมากๆ เลยค่ะ

'อ่ออ บนโลกนี้ ไม่มีอะไรที่เป็นของเราเลยนี่หน่า พ่อแม่ก็ไม่ใช่ของเรา คนรักก็ไม่ใช่ของเรา แมวก็ไม่ใช่ของเรา ทรัพย์สินอะไรทุกอย่างไม่มีอะไรเป็นของเราเลยซักอย่าง รวมถึงมะเร็งก็ไม่ใช่ของเรา'

'ชีวิตนี้เราเอาอะไรไปไม่ได้เลย'

เออ จริงที่สุดเลย ได้รู้แบบนี้แล้วสบายใจขึ้นเยอะเลยเนอะ ไม่ต้องยึด ไม่ต้องถือมันเอาไว้แล้วนะเพื่อนร่วมโรค ;)

สุดท้าย ชีวิตเราก็คงเหลือไว้แค่เพียงความทรงจำ แล้วเราจะเสียเวลากลัวความตายกันไปทำไมนะ สู้เอาเวลาคิดมาก คิดกังวลเหล่านั้นมาใช้เวลาในปัจจุบัณขณะ ให้มีความสุขมากกว่าความทุกข์ดีกว่า

เราไม่ได้กำลังสู้กับมะเร็ง เราแค่กำลังใช้ชีวิตของเรา และบังเอิ๊ญญญ มีมะเร็งอาศัยอยู่ในร่างกายนี้ด้วย แค่นั้นเอง :)

พอรู้ว่าทุกคนมีเวลาของตัวเอง เราจะยิ่งอยากใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่ามากที่สุด

ในทางโลก เราก็รักษากันต่อไป แต่ในทางใจ...เราไม่จำเป็นต้องแบกมะเร็งเอาไว้ตลอดเวลาก็ได้นี่หน่า

โบเป็นกำลังใจให้เพื่อนร่วมคณะทุกคนเลยนะคะ 🤍

#มะเร็ง #มะเร็งตัวร้าย #มะเร็งปอดระยะสุดท้าย #กําลังใจในทุกวัน #พลังบวก