หลายคนคงเคยผ่านประสบการณ์ที่ทำงานหนักจนรู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง และบางครั้งก็เกิดความรู้สึกสงสารตัวเองขึ้นมาเหมือนกัน ผมเองก็เคยมีช่วงเวลานั้น ที่ต้องทำงานทั้งวันทั้งคืนจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน ความรู้สึกท้อแท้และเหนื่อยล้าจนเงียบ ไม่กล้าแสดงออกให้ใครเห็น แต่ในใจลึกๆ ก็พยายามบอกกับตัวเองว่า "กูไหว" และต้องผ่านมันไปให้ได้ สิ่งที่ช่วยผมได้มากคือการยิ้มสู้และมีความหวังในวันข้างหน้า ถึงแม้บางครั้งเหงื่อจะปนกับน้ำตา แต่ก็ถือเป็นแรงผลักดันให้เราสู้ต่อไปได้อย่างไม่ย่อท้อ ผมเชื่อว่าทุกคนที่เห็นความพยายามนี้ จะเข้าใจในความเหน็ดเหนื่อยและความเก่งกล้าของเรา แม้ว่าบางครั้งจะไม่มีใครพูดออกมาตรงๆ ก็ตาม สำหรับใครที่กำลังรู้สึกเหมือนผม อยากให้จำไว้ว่าความรู้สึกเหนื่อยล้าและสงสารตัวเองเป็นสิ่งที่ธรรมดา แต่การสู้และไม่ยอมแพ้จะทำให้เราก้าวผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้ ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังต่อสู้แบบไม่ยอมแพ้เหมือนกันครับ