The Trader's Pendulum

อยากประสบความสำเร็จต้องเทรดแบบทำธุรกิจ เลิกเทรดแบบทำงานอดิเรก

แปลจากบท The technical trader's trap

หนังสือ The Trader's Pendulum

เล่มนี้มีเนื้อหาน่าสนใจนะ บทนี้เป็นเหมือนสรุปเนื้อหาของทั้งเล่ม ชวนให้อยากค้นต่อ

ผู้เขียนคือคุณ Jody Samuels ยกตัวอย่างเทรดเดอร์ 2 คนอันเป็นตัวแทนของสองกลุ่มนักเทรดที่เรียกว่า Technical Junkie กับ Entrepreneurial trader

Fred เป็นวิศวกรเงินเดือนสูงที่เบื่องาน จึงกระโดดเข้ามาเล่นหุ้นเพราะประทับใจในสตอรี่ความสำเร็จของการเป็นเทรดเดอร์ ที่เพื่อนเล่าให้ฟัง จึงเข้าตลาดด้วยความหวัง

หนึ่งปีผ่านไป ในการเป็นเทรดเดอร์ เขายังคงอยู่ในกระบวนการมองหาสูตรลับสำเร็จรูป(secret strategy) จากเหล่ากูรูที่การันตีว่าเรียนแล้วรวยแน่ เขาเรียนและเรียน เพื่อหาสูตรลัด แต่กระทั่งวันนี้เขาก็ยังไม่มีกำไรจากการเทรด ขาดทุนเป็นประจำ ทั้งๆที่เขาจะทำตามสูตรเหล่านั้น เวลานี้เขารู้สึกว่าคิดผิดเพราะไม่อาจทำเงินได้พอที่จะเลี้ยงชีพจากการเทรด

ตัวแทนของอีกกลุ่มคือ Stacey ที่เริ่มต้นอาชีพเทรดอย่างช้าๆแต่มั่นคง เธอใช้เวลาเป็นเดือนเพื่อก่อสร้างระบบและทดสอบเพื่อพิสูจน์กลยุทธ์ ที่เธอคิดว่ามันจะสะดวกสบายในบั้นปลายที่สุด แม้ว่าการเลือกและทดสอบกลยุทธของเธอจะใช้เวลานานและเจ็บปวด และผลของการพยายามแบบนี้เองทำให้เธอมีรายได้ที่มั่นคงที่สนับสนุนชีวิตของเธอและครอบครัว

ในเวลาเดียวกัน อิสระของอาชีพเทรดเดอร์มีให้ มันอนุญาติให้เธอเป็นแม่บ้าน (stay at home mother) ถ้าทุกอย่างลงตัวเธอคงไม่ต้องตัดสินใจกลับไปทำงานหาเงินเมื่อลูกโตขึ้น ในระยะนี้ของอาชีพเทรดเดอร์ มันให้ความยืดหยุ่น, การประตุ้นทางปัญญา และให้ผลตอบแทนที่ดี

ไม่มีความต่างที่เป็นนัยยะระหว่าง Fred กับ Stacey ในรูปแบบของ ความฉลาด, ระดับการศึกษา ประสบการณ์ในอดีต และทักษะส่วนตัว

พวกเขาต่างเป็นมืออาชีพ (ในมุมของสายงาน) และพวกเขายังหนุ่มสาว มีปัญญา กระตือรือล้น และกระหายความสำเร็จ

แต่ความต่างก็คือการปฏิบัติการเทรด (the way they treat trading)

Fred เป็นเหมือนเทรดเดอร์จำนวนมาก ที่ติดกับ Technical trader's trap เขาเหล่านี้ เป็นเทรดเดอร์แบบทำงานอดิเรก (hobbyist trader) หรือ Technical Junkie ที่แม้ว่าเขาจะอยู่ในตลาดนานมาก รู้เทคนิคเคล็ดลับมากมาย ร่ำเรียนเทคคอร์ส นับไม่ถ้วน ซื้อขายหุ้นรายวันเยอะแยะ

แต่พวกเขาก็ยังไม่ใช่มืออาชีพในทางการเทรด เพราะขาดมุมมองทางธุรกิจในด้านการเทรด

ส่วน Stacey กลายเป็นคนส่วนน้อยของเทรดเดอร์ที่ซึ่งมองการเทรดเป็นธุรกิจอย่างจริงจัง และพิถีพิถัน เธอเป็นพวก Entrepreneurial trader ที่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร ยึดมั่นในธุรกิจ วางแผนในการเทรด และเทรดอย่างมีแผน และรับผิดชอบในอาชีพการเทรด ซึ่งนักลงทุนที่ประสบความสำเร็จส่วนใหญ่อยู่ในกลุ่มนี้อย่างไม่ต้องสงสัย (ดูรูปแรก อันแสดงถึงความต่างทั้งหมด)

เทรดเดอร์ผู้ที่ติดอยู่ในกับดักอย่าง Fred จะไม่เข้าใจว่าการเทรดนั้นต้องทำแบบเดียวกับการทำธุรกิจจริงๆ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ทุกข์ร้อนในการวางแผนธุรกิจเพื่อการเทรด พวกเขาแค่เปลี่ยนระบบไปเรื่อยๆเผื่อจะเจอที่ใช่สักอัน เขาไม่เคยหาสักแบบที่เหมาะกับนิสัยและสิ่งที่ชอบ ไม่มีสักอย่างที่เป็นระบบ

จึงทำให้เขาผิดพลาดจากการใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผลในการเทรด พวกเขาใช้ใจในการตัดสินสิ่งที่สำคัญในการเข้าซื้อ, cut loss, และจัดการเงินทุน

เทรดเดอร์เหล่านี้ไม่สนใจที่จะเกาะติดโค้ชที่ให้คำปรึกษาหรือเสนอการช่วยรับผิดชอบ(external accountability) ความอิสระที่อาชีพนักเล่นหุ้นมี(คือไม่ fix เวลาเข้างาน, ไม่มีกำหนดชั่วโมง และไม่มีเป้าหมายรายวัน) อันส่งเสริมให้พวกเขาขาดวินัย ความเป็นอิสระนี้เองก็ทำให้บางคนทำงานมากเกินไปเพราะว่าไม่ได้ออกแบบชีวิตการทำงานให้เป็นกิจจะ หนำซ้ำการทำงานมากชั่วโมงก็ดันไม่ยังให้ผลกำไรเพิ่มขึ้นเลย เพราะส่วนใหญ่หมดเวลาไปกับกิจกรรมที่ไร้ประโยชน์

แต่ Entrepreneurial trader เข้าถึงเกมการเทรดแตกต่างออกไป พวกเขาปฏิบัติต่อการเทรดแบบเดียวกับการทำธุรกิจ ที่ต้องอาศัยการวางแผน-ดำเนินงานและจัดการที่ดี พวกเขาเป็นเจ้าของธุรกิจจริงๆและใช้ความคิดริเริ่มเพื่อให้ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมได้หมด เริ่มตั้งแต่การออกแบบแผนธุรกิจที่แจงรายละเอียดที่สำคัญอันจะส่งเสริมธุรกิจ รวมถึง เป้าหมายระยะสั้น-ระยะยาว, เทคติกที่ถนัด และยุทธวิธีอันจะพาไปให้ถึงเป้าหมายและแผนจัดการทรัพยากร(เวลาและเงิน)

Entrepreneurial trader ไม่ใช่นักวางแผนแต่อย่างเดียวแต่พวกเขายังติดตามการดำเนินงานของตัวเองด้วย มักจะมีระบบที่บงการ input, กระบวนการ และผลที่คาดหวังอย่างแม่นยำที่สุดเท่าที่จะทำได้ นี่แหละที่ทำให้พวกเขาได้รับผลสำเร็จ เมื่อเขาเอาระบบไปใส่ในงาน-เขาจะทำอย่างมีวินัยสูงสุด โดยไม่ให้อารมณ์เข้ามาเกี่ยวข้องได้เลย

นอกเหนืออื่นใด Entrepreneurial trader เข้าใจความต้องการที่จะรักษาสมดุลในการใช้ชีวิตและการทำงาน รวมถึงรักษาสุขภาพตัวเองให้ดีอยู่เสมอ

2/23 แก้ไขเป็น

จากประสบการณ์ของผมเองในวงการเทรดหุ้น ผมเห็นได้ชัดว่าการยึดการเทรดเป็นธุรกิจจริงๆ ช่วยให้เราอยู่รอดและเติบโตได้ในตลาดที่ผันผวนมากกว่าการเทรดแบบงานอดิเรกมาก นักเทรดหลายคนมักจะตกหลุมพรางของการตามหาสูตรลับหรือเทคนิคเจ๋งๆ โดยหวังว่าจะทำกำไรอย่างรวดเร็ว แต่ท้ายที่สุดก็ต้องผิดหวังเพราะไม่ได้มีระบบรองรับการบริหารความเสี่ยงหรือเงินทุนที่ดีพอ ในขณะที่กลุ่ม Entrepreneurial Trader นั้นใช้เวลาในการวางแผนระบบเทรดอย่างพิถีพิถัน ทดสอบ กลั่นกรอง และปรับปรุงแผนอย่างเป็นขั้นตอน ซึ่งช่วยลดความเสี่ยงและเพิ่มโอกาสในการทำกำไรอย่างมั่นคง ในด้านการจัดการตนเอง เทรดเดอร์แบบนี้จะรู้จักรักษาสุขภาพกายและใจ เพราะเข้าใจว่าเทรดที่ดีจำเป็นต้องมีสมาธิและความพร้อมทั้งทางร่างกายและจิตใจ นอกจากนี้การมีระบบที่ชัดเจนในการติดตามผลการเทรดช่วยให้ปรับกลยุทธ์ได้อย่างมีประสิทธิภาพและไม่ปล่อยให้อารมณ์มากำหนดการตัดสินใจ การเปิดใจยอมรับการช่วยเหลือจากโค้ชหรือที่ปรึกษาก็เป็นอีกหนึ่งกุญแจสำคัญ เพราะจะช่วยเพิ่มแรงผลักดันและรับผิดชอบต่อเป้าหมายที่ตั้งไว้ การสร้างวินัยนี้เป็นสิ่งที่นักเทรดแบบ Technical Junkie มักขาด เนื่องจากอิสระในการเทรดอาจกลายเป็นกับดักที่ทำให้ขาดการควบคุมและวางแผน สุดท้ายนี้ ผมอยากแนะนำให้ผู้ที่สนใจการเทรดหุ้นลองมองภาพกว้างและเปลี่ยนมุมมองจากผู้เล่นมือสมัครเป็นผู้ประกอบการธุรกิจจริงจัง เพราะความมุ่งมั่นและการจัดการอย่างมืออาชีพจะเป็นตัวช่วยให้ก้าวผ่านความท้าทายและสร้างความสำเร็จในตลาดทุนได้ยาวนานและมั่นคงมากขึ้น