หลายคนชอบถามเราว่า “ถ้าสามีเป็นนักบิน แล้วเรานั่งเครื่องบินที่เขาขับเองจะรู้สึกยังไง?” เอาจริงมันทั้งฟินและกังวลแบบขำๆ ในเวลาเดียวกันค่ะ ฟินตรงที่รู้สึกเหมือนได้อยู่ใกล้ๆ คนของเรา (ถึงจะอยู่คนละส่วนของเครื่อง) แต่กังวลเพราะพอเป็นคนที่เรารัก เราจะเผลอคิดเยอะกว่าเดิม เช่นเวลาเครื่องสั่นนิดเดียวก็แอบคิดในหัวว่า “คุณพี่ห้ามขับเครื่องบิน” ทั้งที่จริงๆ เป็นเรื่องปกติของการบินมากๆ สิ่งที่ต่างจากการนั่งไฟลท์ทั่วไปคือ เราจะอินกับทุกขั้นตอนมากขึ้น ตั้งแต่ประกาศของกัปตัน การแท็กซี่บนรันเวย์ ไปจนถึงตอนเทกออฟกับแลนดิ้ง เพราะเรารู้ว่าอีกฝั่งหนึ่งเขากำลังทำงานจริงจังอยู่ พอเครื่องขึ้นแล้วค่อยโล่งใจหน่อย แต่ก็ยังมีความขำๆ เวลาเห็นเครื่องลำอื่นใกล้ๆ หรือมีจังหวะเหมือนจะ “แซง” กันในอากาศ (ซึ่งในความจริงเขามีระยะห่างและการควบคุมการจราจรทางอากาศชัดเจนมาก) เราก็จะเผลอคิดเล่นๆ ว่า “แซงสามีหนูนะคะ” แบบหวงขำๆ นั่นแหละ ถ้าใครเป็นแฟน/ภรรยานักบินแล้วรู้สึกใจเต้นง่าย เรามีทริคเล็กๆ ที่ช่วยให้ชิลขึ้น: 1) ทำความเข้าใจว่าอาการเครื่องสั่น (turbulence) เจอได้บ่อย และนักบินเจอเป็นประจำ ยิ่งรู้พื้นฐานยิ่งลดความคิดฟุ้ง 2) เลือกที่นั่งที่เราสบายใจ บางคนชอบนั่งปีกเพราะรู้สึกนิ่ง บางคนชอบด้านหน้าเพราะเงียบกว่า ลองสังเกตตัวเองค่ะ 3) หาอะไรทำระหว่างบิน เช่นฟังเพลง ดูซีรีส์ โหลดพอดแคสต์ หรือทำลิสต์สิ่งที่จะเล่าให้เขาฟังหลังลงจอด จะช่วยไม่ให้โฟกัสกับทุกเสียงของเครื่อง 4) แยก “โหมดคนรัก” กับ “โหมดทำงาน” ออกจากกัน เวลาสามีขึ้นไฟลท์ เราจะไม่ส่งข้อความรัวๆ หรือถามจุกจิก เพราะเขาต้องโฟกัสเต็มที่ สุดท้าย อยากบอกว่าโมเมนต์นั่งเครื่องบินที่สามีเป็นคนขับมันน่ารักในแบบของมันนะคะ ถึงเราจะมีเสียงในหัว 55555 แต่พอลงจอดอย่างนุ่มๆ ก็ภูมิใจมาก และกลับไปเล่าเรื่องขำๆ กันต่อได้ยาวเลย