จากที่เคยเป็นคนที่ผลัดวันประกันพรุ่งมาก่อน ผมเข้าใจดีว่าคนที่ทำแบบนี้ไม่ได้เกียจคร้านทั้งหมด บางทีเป็นเพราะความกลัวว่าจะทำงานออกมาไม่ดีพอ หรืออยากให้งานสมบูรณ์แบบจนไม่กล้าลงมือทำเลย สิ่งที่ผมได้เรียนรู้คือการตั้งเป้าหมายย่อยๆ เพื่อให้รู้สึกว่าการเริ่มทำงานนั้นไม่ใช่เรื่องยากเกินไป เช่น ถ้าเราคิดงานใหญ่ๆ อาจทำให้ล้มเลิกไปเลย แต่ถ้าแบ่งเป็นส่วนเล็กๆ และให้เวลากับตัวเองได้ลองผิดลองถูกบ้าง จะช่วยลดความกดดันและเพิ่มโอกาสสำเร็จ บางวันก็ต้องยอมรับว่าการพักบ้างเป็นเรื่องสำคัญ เพราะถ้าเราฝืนทำในวันที่เหนื่อยหรือไม่พร้อม อาจทำให้เกิดความผิดพลาดซ้ำซ้อน ซึ่งตรงกันข้ามกับความต้องการผลลัพธ์ที่ดีของเราเอง สุดท้ายการเข้าใจตัวเองและเรียนรู้วิธีทำงานให้เหมาะสมกับสไตล์ของเราเป็นกุญแจสำคัญในการจัดการกับนิสัยผลัดวันประกันพรุ่งให้ดีขึ้น โดยไม่ต้องกดดันตัวเองจนเกินไปและสามารถใช้ชีวิตให้ง่ายขึ้นในแบบของตัวเองได้