อยากให้ทุกคนได้เห็นกับตาเนื้อ ว่าศิลปะชั้นครูมันสุดจริง ๆ 🖼️

หลายคนที่เสิร์ชคำว่า “ประเทือง เอมเจริญ” น่าจะกำลังหาว่าเป็นใคร เกี่ยวข้องกับวงการศิลปะไทยยังไง และมีผลงาน/ร่องรอยงานให้ตามไปดูที่ไหนบ้าง เราเองก็เป็นสายชอบดูงานศิลป์แบบเห็นของจริงมากกว่าดูรูปในเน็ต เพราะรายละเอียด “ฝีแปรง/ผิวสี/มิติของงาน” มันให้ความรู้สึกคนละแบบเลย ทริคที่เราใช้เวลาอยากทำความรู้จักศิลปิน (รวมถึงประเทือง เอมเจริญ) คือเริ่มจาก 3 อย่างนี้: 1) อ่านป้ายกำกับผลงานให้ครบ—ชื่อชิ้นงาน ปีที่สร้าง เทคนิค วัสดุ และบริบทการสร้างงาน 2) ดู “ภาษาของงาน” เช่นโทนสี จังหวะเส้น พื้นผิว ความนิ่ง/ความเคลื่อนไหว แล้วลองถามตัวเองว่างานพาเราไปคิดถึงอะไร 3) อ่านคำบรรยาย/ข้อความจากศิษย์หรือผู้เกี่ยวข้อง เพราะตรงนี้จะช่วยต่อภาพว่าแนวคิดและตัวตนของศิลปินเป็นแบบไหน นิทรรศการที่หอสมุดสาขาวังท่าพระ (สำนักหอสมุดกลาง มหาวิทยาลัยศิลปากร) อย่าง “133 ปี รอยศิลป์ ร้อยศิษย์” เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมากสำหรับคนที่กำลังตามหา “รอยศิลป์” ของศิลปินชั้นครูหลายท่านในที่เดียว จุดที่เราชอบคือไม่ได้มีแค่งานให้ดู แต่ยังมีเรื่องเล่า/ความรู้สึกจาก “ลูกศิษย์” ที่มีต่ออาจารย์ศิลป์ด้วย ทำให้การดูงานไม่ใช่แค่ดูความสวยงาม แต่ได้เห็นสายสัมพันธ์และการส่งต่อองค์ความรู้ในวงการศิลปะไทย ถ้าคุณตั้งใจไปเพื่อหาข้อมูลประเทือง เอมเจริญ แนะนำให้เตรียมโน้ตในมือถือไว้จดชื่อผลงานและเทคนิคที่เจอ (จดไว้ก่อนค่อยกลับไปค้นต่อ) แล้วถ่ายภาพป้ายกำกับเท่าที่สถานที่อนุญาต พอกลับบ้านค่อยไล่ค้นประวัติ/ผลงานเพิ่มเติมจากคำสำคัญเหล่านี้ จะต่อยอดได้เร็วมาก สุดท้าย ถ้าอยาก “ดูให้เห็นกับตาเนื้อ” จริง ๆ เราว่าการไปดูงานในพื้นที่อย่างวังท่าพระช่วยปรับมู้ดการดูงานได้ดี เพราะบรรยากาศมันพาให้เราอยู่กับรายละเอียดได้นานขึ้น ใครที่กำลังตามรอยศิลป์ของศิลปินไทย โดยเฉพาะชื่อที่กำลังค้นหาอย่างประเทือง เอมเจริญ ลองเริ่มจากนิทรรศการนี้ แล้วค่อยต่อยอดไปพิพิธภัณฑ์/แกลเลอรีอื่น ๆ ตามแนวงานที่คุณชอบได้เลย