เคยรู้สึกไหมครับว่าบางครั้งเราเลือกที่จะไม่มองอะไรบางอย่างเพื่อปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวด แต่ในขณะเดียวกันหัวใจเรากลับรับรู้ได้ทุกความรู้สึก ไม่ว่าจะเป็นความสุขหรือความเศร้า แม้แต่การพยายามไม่ฟังหรือหลีกเลี่ยงเรื่องราวบางอย่างก็ไม่สามารถปิดกั้นความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจได้จริงๆ สำหรับผม การเขียนแบ่งปันความรู้สึกในรูปแบบของสตอรี่หรือข้อความสั้นๆ ถือเป็นช่องทางที่ดีมากในการปลดปล่อยความรู้สึกและเข้าใจตัวเองมากขึ้น เพราะมันช่วยให้เราได้วางความคิดและรู้ว่าตัวเองกำลังเจอกับอะไร บางทีการยอมรับว่ารู้สึกอย่างไรและยอมให้ใจได้รู้สึกจริงๆ นั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของการเยียวยา คำคมที่ว่า "เราสามารถปิดตาเพื่อไม่ให้มองเห็นในสิ่งที่ไม่อยากเห็นได้ แต่ไม่อาจปิดกั้นหัวใจของตัวเองไม่ให้รู้สึกในสิ่งที่รู้สึกได้" เป็นการเตือนใจว่าแม้เราจะหลีกหนีจากความจริงภายนอกได้ แต่วิญญาณและหัวใจของเรายังคงสัมผัสและรู้สึกกับสิ่งเหล่านั้นเสมอ ทำให้เราเรียนรู้และเติบโตจากประสบการณ์เหล่านั้นได้ ขอบคุณที่ให้พื้นที่นี้เป็นที่แบ่งปันและสะท้อนความรู้สึกไปพร้อมกันครับ