Automatically translated.View original post

"Say wait a minute!"

That day... was just a normal day.

The day we were in a hurry

The house is overgrown. The work is stale. The rice hasn't been done yet.

The child came to see

With a drawing in hand.

"Mom, look."

But we answered that

"Wait, I'm busy."

He still stands and waits.

Still smiling as before

And then ask again.

And this time... we raise the sound

"Say wait a minute!"

You are quiet.

Gradually walk back.

With that paper in hand.

Evening... We just have time to open it.

It's a picture of mother and child.

Hold hands

And he wrote that

"I love you."

...

No one said that.

Some of our words

Will become what we want to go back in time to solve.

It's no big deal.

Just one drawing.

Just one sentence.

But for you...

It could be "his whole world."

Since that day,

We are not mothers who never accidentally again.

But we started "stopping" faster.

Turn to look at the child more quickly

And hug him more often.

Because we have no idea

Which day will be the day he stops taking pictures to see?

Stop calling us to hear his little things.

.

.

.

# Brightercubs # Human mother # Raising children # Baby mother # RealMomLife

4/24 Edited to

... Read moreเรื่องราวในบทความนี้สะท้อนถึงความสำคัญของช่วงเวลาที่เราควรหยุดเพียงชั่วครู่แม้ในวันที่ยุ่งที่สุด เพื่อให้ลูกได้รู้สึกถึงความรักและความใส่ใจอย่างแท้จริง ในฐานะคนเป็นแม่ ฉันเคยพบกับช่วงเวลาที่รู้สึกว่าต้องจัดการงานบ้าน งานที่คั่งค้าง หรือเตรียมอาหาร แต่มีลูกตัวน้อยมาหยุดฉันไว้ด้วยรูปวาดหรือคำถามใกล้ตัว ที่บางครั้งฉันก็เผลอตอบไปอย่างไม่ตั้งใจด้วยประโยคง่ายๆ อย่าง "เดี๋ยวก่อน" หรือ "แม่ยุ่งอยู่" แต่ไม่คาดคิดว่า คำพูดเหล่านั้นอาจซึมลึกถึงใจของลูกและทำให้เขารู้สึกว่าถูกปฏิเสธ จากประสบการณ์ตรง ฉันพบว่าการลุกขึ้นมาหยุดมองลูก และให้เวลาสั้นๆ เพื่อชมนิ้ววาดหรือความคิดเล็กๆ ของเขา นอกจากจะช่วยเติมเต็มความรักและความมั่นคงทางใจให้ลูกได้แล้ว ยังช่วยให้เรารู้จักการดูแลใจตัวเองและคนที่เรารักมากขึ้นด้วย อีกทั้งคำว่า "เดี๋ยวก่อน" หากใช้บ่อยหรือในช่วงเวลาที่เด็กต้องการความใส่ใจ อาจกลายเป็นสิ่งที่เด็กจดจำและส่งผลต่อความรู้สึกความปลอดภัยและความสัมพันธ์กับแม่ได้ ดังนั้นฉันอยากแนะนำให้แม่ๆ ลองจัดลำดับความสำคัญในแต่ละวันใหม่ และให้เวลากับลูกมากขึ้น เพื่อไม่พลาดช่วงเวลาที่สำคัญกับคนที่รัก แม้เป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก็ตาม อย่าละเลยสิ่งเล็กๆ ที่ลูกตั้งใจจะแบ่งปัน เพราะสำหรับเขาแล้ว นั่นคือ “ทั้งโลก” ที่ลูกอยากจะส่งต่อความรัก ผ่านผลงานหรือคำพูดที่ทำให้แม่รู้สึกอบอุ่นและมีความหมาย การใส่ใจลูกไม่ใช่เพียงแค่การตอบสนองใจทันทีเท่านั้น แต่เป็นการสร้างความผูกพัน ความอบอุ่น และความเข้าใจ ที่จะยั่งยืนไปตลอดชีวิตของทั้งแม่และลูก