ในฐานะคนที่หลงใหลการอ่านและเขียนนิยาย ผมรู้สึกว่าการมีไอดอลหรือแรงบันดาลใจจากนักเขียนที่ชื่นชอบนั้นสำคัญมาก อย่างพงศกรเองก็ได้รับอิทธิพลจากจินตวีร์ วิวัธน์ ซึ่งเป็นนักเขียนที่สร้างผลงานในแนวลึกลับและเหนือจริงอย่างน่าประทับใจ จินตวีร์ไม่ได้เป็นเพียงแค่นักเขียนที่เก่งเท่านั้น แต่ยังเป็นต้นแบบที่ทำให้พงศกรอยากลุกขึ้นมาเขียนหนังสือในช่วงเวลาที่เป็นเด็ก ผมเคยได้อ่านนวนิยายของจินตวีร์ลงตอนในนิตยสารต่างๆ เช่น วังไวกูณฑ์ และติดตามงานเขียนพวกนี้อย่างสม่ำเสมอ การที่พงศกรเล่าว่าเขาเคยส่งจดหมายไปหาจินตวีร์ในช่วงที่นักเขียนท่านนี้ป่วยหนัก แสดงให้เห็นถึงความผูกพันและความเคารพลึกซึ้ง ไม่ต่างกับคนอ่านที่รักและเห็นคุณค่าของงานเขียนที่ไปแตะใจทุกคน ไม่ว่าความลึกลับหรือความเหนือจริงในนิยายจะสะท้อนอะไร การมีไอดอลแบบนี้ก็ช่วยจุดประกายความฝันและแรงบันดาลใจให้ติดตัวไปตลอด ผมคิดว่าความรู้สึกแบบนี้คือสิ่งที่นักเขียนและนักอ่านทุกคนมีร่วมกัน คือการค้นหาใครสักคนที่เป็นแบบอย่างและช่วยผลักดันให้เราอยากสร้างสรรค์ผลงานของตัวเอง แม้ว่าสุดท้ายผลงานเหล่านั้นจะไม่เหมือนกับต้นแบบเป๊ะๆ แต่แรงบันดาลใจและจุดเริ่มต้นจากการมีนักเขียนไอดอลสักคน ถือเป็นเรื่องที่มีคุณค่ามากๆ สำหรับชีวิตนักอ่านและนักเขียนอย่างแท้จริง