หลายคนถามกันบ่อยว่า “สิ่งศักดิ์สิทธิ์คืออะไร” สำหรับเรา มันไม่จำเป็นต้องแปลว่าเห็นผี เห็นเทพ หรือมีปาฏิหาริย์แบบในหนังเสมอไปนะ แต่เป็น “ความรู้สึก” บางอย่างที่ทำให้เรานิ่งลง เคารพขึ้น หรือเชื่อมโยงกับบางสิ่งที่มองไม่เห็นได้ ส่วนตัวเราเคยเป็นสายไม่เชื่อเลย แบบไม่เชื่อก็ไม่ลบหลู่ แต่คิดว่าเป็นเรื่องจิตวิทยา/ความบังเอิญมากกว่า จนวันหนึ่งไปเดินเล่นแถว One Bangkok แล้วแวะดู “น้ำพุ” ที่คนพูดกันว่าเป็นเหมือนจุดรวมพลังงาน (บางคนถึงกับบอกว่าแหล่งรวมพลังงานเริ่ดๆ) ตอนแรกก็ขำๆ ในหัวคือ “จริงงงหรอ?” แต่พอไปยืนใกล้ๆ สักพัก กลับรู้สึกแปลกดี—ไม่ใช่กลัวนะ เป็นความรู้สึกสงบๆ โล่งๆ เหมือนใจนิ่งลงเอง สิ่งที่เราลองทำ (แบบมูเตลูเบาๆ ไม่งมงาย) คือ 1) ตั้งเจตนาให้ชัด: ไม่ต้องขอใหญ่โต แค่ขอให้ใจนิ่ง งานราบรื่น หรือขอแรงฮึดในช่วงเหนื่อยๆ 2) ไม่ลบหลู่: ต่อให้ไม่เชื่อ การให้เกียรติสถานที่และความเชื่อคนอื่นทำให้บรรยากาศมันดีขึ้นจริง 3) สังเกตตัวเอง: หลังกลับมา เราลองดูว่าเรารู้สึกดีขึ้นเพราะ “พลังงาน” หรือเพราะได้พัก ได้เดิน ได้ฟังเสียงน้ำ—ไม่ว่าเหตุผลไหน ผลลัพธ์คือเราดีขึ้น ถ้าถามว่า “สิ่งศักดิ์สิทธิ์” ต้องพิสูจน์ได้ไหม? สำหรับเรา บางทีมันอาจพิสูจน์ยาก แต่พิสูจน์ได้ทางอ้อมจาก “ผลที่เกิดกับใจเรา” เช่น ทำให้กล้าตัดสินใจมากขึ้น ลดความฟุ้งซ่าน หรือทำให้เราตั้งใจทำสิ่งดีๆ ใครอยากลองไปน้ำพุ One Bangkok แนะนำไปช่วงคนไม่แน่น จะได้ยืนฟังเสียงน้ำแบบไม่รีบ แล้วลองตั้งคำถามกับตัวเองว่าเรารู้สึกอะไรบ้าง จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ได้ แต่อย่างน้อยมันเป็นมุมพักใจที่ดีมากๆ สำหรับเรา…สุดท้ายก็ต้องยอมรับว่า “จริงแล้วหละ 555” ว่าบางที่มันทำให้เราเอ๊ะได้จริง