•ศานตาราม_เกรเกอรี่ เดวิด โรเบิร์ตส์

•วิภาดา กิตติโกวิท แปล

__

สืบเนื่องจากมิตรสหายผู้มีบุญมากของฉันได้นสเล่มนี้มาโดยมิได้คาดหมาย!!! เช่นนั้นฉันผู้มีแต้มบุญเป็นศูนย์จึงได้รับอานิสงค์พลอยรับใบบุญส่วนนั้นมาด้วย และแน่นอนค่ะฉันได้อ่านก่อนเจ้าของ

ด้วยความเชื่อส่วนบุคคลซึ่งฉันมักยกเอามาอ้างเสมอเวลาต้องอ่านนสเล่มเบิ้มว่า99.99%มันต้องสนุก มันต้องมีแรงจูงใจเหลือคณานับให้ผู้อ่านอ่านจนจบ ทว่าเล่มนี้ทำดวงดาวแห่งความเชื่อของฉันหล่นตุ๊บไปครึ่งนึงเมื่ออ่านครึ่งเล่มหลัง

แต่เอาเถิดครึ่งเล่มแรกทำฉันกระเหี้ยนกระหือรือเป็นแรงผลักแรงถีบจากอย่างรุนแรงให้ฉันอ่านจนจบเล่มจนได้ หลีกพ้นจากความสงสัยใคร่รู้ว่าอินสเล่มหนาเล่มนี้มันเขียนถึงอะไรพูดถึงอะไรให้จบไปไร้กังขาลดความอยากมีอยากได้ออกไปในที่สุดอย่างหมดจดเหี้ยนเตียน

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นความชอบหรือไม่ชอบล้วนเป็นจริตส่วนบุคคล หากมีนสอยู่กับตัวก็ลองอ่านดูละกัน

ว่ากันว่านี่เป็นเรื่องราวประสบการณ์ชีวิตของผู้เขียนเอง ที่เขียนเล่าเรื่องราวของตัวเองระหว่างใช้ชีวิตอยู่บอมเบย์ เป็นมนุษย์ผู้หลบหนีคดี เป็นมนุษย์ผู้ใฝ่หาอิสระภาพแห่งชีวิต เพื่อที่จะไปติดบ่วงอิสระภาพในความลวงอีกทอดหนึ่ง ตัวละครแทบทุกตัวมีพื้นหลังของชีวิตที่ต้องหลบหนีเสียเป็นส่วนใหญ่

มีปุ่มปมความขมขื่นความลับ บาดแผลของชีวิตที่สะท้อนถึงการดำรงอยู่ในปัจจุบัน ซึ่งแน่นอนทางเลือกในการดำรงอยู่ของแต่ละผู้คนไม่เหมือนกัน บางคนเชื่อมั่นไม่ออกนอกเส้นทางที่ยึดถือเชิดหน้าชูตาสมฐานะ ขณะอีกหลากหลายคนเลือกเส้นทางอื่นตามความเชื่อส่วนตัวอีกเช่นกัน

ตัวละครที่เป็นแก้วเป็นแสงที่สุดสำหรับเรายกให้ไกด์หนุ่มประภากร ผู้ตั้งชื่อให้หนุ่มออสซี่ว่าลิน เป็นความลื่นไหลในแบบฉบับคนท้องถิ่นจากตจว.ที่อาศัยอยู่ในสังคมแห่งความสับสนชุลมุนของมหานครแห่งความสับสนอลหม่าน ผู้รับไมตรีของลินในคราวแรก และส่งผลให้เขาสนองตอบมิตรไมตรีได้เสมอกัน

ครึ่งเล่มแรกแสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิตและตรรกะความคิดการใช้ชีวิตที่แตกต่างกันระหว่างผู้มาเยือนกับเจ้าของบ้านอย่างใหญ่โตมโหฬาร แบบโอ๊ยอะไรวะเนี่ย ขำชิปหาย ทั้งขำทั้งหวอ ลุ้น แบบว่าถ้าคุณอยู่ในรถที่ประสบอุบัติเหตุไม่ว่าจะเป็นผู้โดยสารหรือคนขับ คุณต้องรีบหาทางออกจากตรงนั้นโดยเร็วพลันก่อนมวลชนจะลากคุณมาตุ๊บตั๊บยำตีนและหามแห่คุณไป

ขำอิตอนจองที่นั่งบนรถไฟของประภากรอย่างแรง โหดสัส และสายตาดูหมิ่นถิ่นแคลนที่ลินได้รับเมื่อเขายกที่นั่งตัวเองให้คนอื่น การเรียนรู้ของลินถึงวิธีการแสดงอาการส่ายหน้าเพื่อการยอมรับเข้าพวก

ขำเมื่อพ่อของประภากรหยุดเกวียนเพื่อแบ่งสมบัติที่เป็นของฝากส่วนตัวเขาแต่เนิ่น เมื่อรับรู้ถึงความใจดีของลิน ขำลินตรงที่รับไม่ได้กับการเฆี่ยนวัวเพื่อลากเกวียน ธรรมชาติของผู้คนนอกความวุ่นวายของเมืองออกไป สังคมที่ประกอบขึ้นจากความพึ่งพาอาศัย การเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ เรียนรู้กฏพื้นฐานของกลุ่ม ของธรรมชาติต่างๆ

ความร่ำรวยความยากจนที่ต่างกันอย่างสุดแขนในเมืองที่ลินพบเจอเมื่อมาอยู่ในสลัม กลายเป็นส่วนหนึ่งเป็นสมาชิกที่ถูกยอมรับเป็นส่วนหนึ่ง จากความรังเกียจในครั้งแรกที่ย่างเท้าเข้ามา จวบจนกลมกลืนไปกับมันแบบไม่เคอะเขิน

เป็นหมอในหมู่บ้านสลัม เป็นส่วนหนึ่งของสังคมที่เขาหลงละเมอผ่อนคลาย

ขณะในคราวเดียวกันที่ลินไม่รู้ เขาถูกใช้เป็นเครื่องมือสำหรับบางอย่าง แผนสมคบคิดห่วงโซ่ร่างแหของแก๊งมาเฟียผู้คนที่แวดล้อมเขาอยู่ การจัดฉาก ความช่วยเหลือ มิตรที่มาพร้อมกับบางอย่างที่คลุมเครือ

ความลวงตาของความรักที่ลินมีต่อคาร์ลา ความลวงตาของความรักที่ลินมีต่อคาดีร์ไภที่ลินรักเขาดุจบิดา มาเฟียใหญ่แห่งบอมเบย์ผู้สนองอิสระภาพของลินด้วยความคุ้มครอง และฝึกฝนลินให้เรียนรู้งานอาชญกรรมในสายต่างๆ เรียกว่าเป็นเด็กฝึกแก็งมาเฟีย

จนกระทั่งท้ายที่สุดสิ่งที่คาดีย์ไภต้องการอย่างแท้จริง คือความเป็นคนขาวคือการแสดงตัวเป็นอเมริกันของลินในขบวนขนถ่ายอาวุธไปอัฟกานิสถานระหว่างสงคราม

ครึ่งหลังของนสจะเป็นเรื่องราวของสมาชิกแก๊งที่ลินได้เรียนรู้งาน พร้อมกับถกปรัญญาชีวิต ศาสนาความเชื่อระหว่างกันของชาวแก็งรุ่นใหญ่อันนำมาซึ่งความตื่นตะลึงของลิน ตัวคาดีร์ไภจะให้ความรู้สึกถึงความมั่นคงแข็งแรงด้วยอำนาจ ทั้งพระเดชพระคุณต่อผู้อื่น มีวาทศิลป์จิตวิทยาในการพูดคุยวางตัวเองเพื่อชักจูงให้คนอื่นคล้อยตาม ลินก็เป็นหมากตัวหนึ่งของเขาตั้งแต่เริ่มแรก

คาดีร์ไภถ้าอารมณ์แบบบ้านเราก็คือชายผู้มีบารมีอำนาจทางการเงินในทางมิชอบพูดคุยเรื่องความเชื่อศาสนาที่ตัวเองยึดถือทำบุญสุนทานอะไรทำนองนั้น ภาพที่เป็นกับสิ่งที่ทำล้วนสวนทาง ใช่ว่าคนสวดมนตร์ทุกคนจะเป็นคนดี ใช่ว่าคนเคร่งศาสนาทุกคนจะเป็นคนดีมันก็แบบนั้นแหละ ในความขาวมีความเทาปนเปื้อนอะไรทำนองนั้น

“บางครั้งมันจำเป็นจะต้องทำสิ่งที่ผิดด้วยเหตุผลที่ถูก สิ่งสำคัญคือต้องแน่ใจว่าเหตุผลเราถูก และเราต้องยอมรับความผิดโดยไม่โกหกตัวเอง ไม่หลอกให้ตัวเองเชื่อว่าสิ่งที่เราทำไปนั้นถูก”

นั่นคือความเชื่อคือปรัชญาของคาดีร์ไภ

รายละเอียดปลีกย่อยของตัวละครมันเยอะเพราะคนมันแยะ ระหว่างคนนั้นคนนี้ที่แวดล้อมลินมีความเศร้าซาบซึ้งมิตรภาพระหว่างมนุษย์ที่แตกต่างกันเส้นสายที่เอื้อกันระหว่างมาเฟียกับตำรวจ มาเฟียกับนักการเมือง การหักหลังทรยศของชาวแก๊งที่เริ่มเห็นต่างการแก้แค้น ความเสียใจของลินที่มีต่อคาดีร์ไภเมื่อรู้ความจริง กลายเป็นความรักความชังที่ตัดไม่ขาด หรือกับคาร์ลาก็เช่นกัน ส่วนคนอ่านอย่างเราได้แต่พึมพำว่า กุว่าแล้ว แกโดนต้มแหละลิน

เห็นได้ว่าลินเป็นคนที่ใช้ใจนำทางเหมือนคราวแรกที่เขาใช้กับประภาคารเมื่อมาถึงบอมเบย์ และรวมถึงคนอื่น เมื่อใช้ใจนำทางมันแค่เจ็บมากหน่อยเท่านั้นเอง

ส่วนตัวอย่างที่บอกคือชอบในส่วนของครึ่งแรก มันอ่านสนุกครื้นเครงมากกว่าครึ่งหลังที่เล่าเรื่องงานของชาวแก๊งนั่นนี่จนพากันไปขนอาวุธซึ่งก็เพื่อตอบสนองคาดีร์ไภที่ต้องจากบ้านมาเพราะเหตุการณ์บางอย่างในอดีต แต่ก็ดันถูกหักหลังจากคนใกล้ชิดในแก๊งตามบริบทเส้นชีวิตมาเฟีย

#บันทึกการอ่าน

#ศานตาราม

#อ่านตามlemon8

#รีวิวหนังสือ

#หนังสือ