๖.
•ด้วยรักและความตาย_มินะโตะ คะนะเอะ
•เมธี ธรรมพิภพ
__
รวมเรื่องสั้นจำนวน6เรื่องที่ว่าด้วยความเป็นพิษในครอบครัว สะท้อนวัฒนธรรมสังคมกรอบความคิดที่ถ่ายทอดกันมาของสังคมปั้นหน้าเสแสร้ง มารยาททางสังคมของชนชาวญี่ปุ่นที่ฝังรากลึก ที่บางครั้งคนต่างวัฒนธรรมต่างสังคมได้แต่อุทานว่ามันต้องขนาดนี้เลยเหรอ ความเป็นส่วนหนึ่งของสังคมถูกหล่อหลอมให้มนุษย์ตอแหลใส่กัน ภายใต้รอยยิ้มอ่อน คำชื่นชมตามมารยาท ความโอ้อวดในนามของความถ่อมตนแฝงรอยยิ้มกระจ่างใสไร้พิษโค้งแล้วโค้งอีก ความใจดีที่ถูกบังคับให้กระทำจนกลายเป็นความสมยอมโอนอ่อนเกิดความเข้าใจผิดบิดเบือนโดยไม่ได้ตั้งใจ
เบื้องหลังรอยยิ้ม เบื้องหลังมิตรภาพที่ฉาบทาประกอบไปด้วยความขุ่นมัวที่ก่อหวอดภายในใจ ความคาดหวัง ความกลัว กลายเป็นความหวังดีเจือพิษร้าย แรงกดดันจากรุ่นหนึ่งส่งต่ออีกรุ่นจากแม่สู่ลูก การพยามปั้นแต่งลูกให้เติมเต็มในสิ่งที่ตัวเองขาด การชี้นำแกมบีบบังคับตามปรารถนาส่วนตัว ถูกคาดหวังตั้งความหวังว่าต้องอย่างนั้นอย่างนี้ พิษที่แทรกซึมลงทุกวันแก่ลูก ความไม่เข้าใจกันระหว่างสองฝ่ายสร้างบาดแผลบิดเบี้ยวไม่อาจสมาน
แม่ผู้แบ่งความรักให้ลูกไม่เสมอกัน เข้มงวดกับคนหนึ่งไปทุกสิ่ง ขณะปล่อยให้อีกคนทำตามใจตัวเองได้ ความอ ิจฉาริษยาแฝงเร้นระหว่างเพื่อนหญิงที่ไม่อาจเรียกว่าเพื่อนสนิท ความหวังดีประสงค์ร้าย ความใจดีที่ถูกบิดเป็นอื่น แม่ที่รั้งลูกไว้เพื่อพยุงตัวเองจากความโดดเดี่ยวของชีวิตคู่ แม่ที่ปั้นลูกเพื่อเติมเต็มส่วนขาดของตัวเอง หรือเพื่อชีวิตที่ดีในอนาคตของลูกเพราะตัวเองผ่านความไม่พร้อมยากลำบากมาก่อน หรืออะไรอีกหลายอย่างจิปาถะ
นับว่าการเลี้ยงลูกไม่ง่าย การเป็นแม่คนก็เช่นกัน พิษในความหมายของลูกอาจจะเป็นแค่ความหวังดีของแม่ที่รักมากไป หรืออีกด้านหนึ่งลูกสำรอกพิษสาดใส่แม่ได้เสมอกันหากพิษของแม่ล้ำลึกเกินจะถอนออกจากใจ วันเวลาไม่อาจเยียวยา เมื่อคนหนึ่งยังไม่เปลี่ยนยิ่งตอกย้ำ
การใส่อะไรลงในใจเด็กโดยไม่แง้มประตูให้แสงสว่างแห่งความเข้าใจส่องถึงเพราะถือว่าตัวเองเป็นพ่อแม่ตัวเองมีสิทธ ิ์เด็ดขาดในตัวลูก ผลที่ออกมาเลยไม่ค่อยดีเท่าไหร่ การตั้งรับของแต่ละคนไม่เท่ากัน หรือการที่สมาชิกสังคมผู้รู้จักเพียงแค่ผิวเผินจะรู้จริงเหรอว่าการแสดงออกที่สังคมเห็นกับความเป็นจริงในครอบครัวจะเป็นสิ่งเดียวกัน ใครเป็นพิษต่อใครกันแน่ในสองเรื่องสุดท้าย
เป็นอีกเล่มที่ประทับใจทุกเรื่อง สมฐานะคะนะเอะ
ผมได้อ่านหนังสือ ‘ด้วยรักและความตาย’ ของมินะโตะ คะนะเอะ และรู้สึกได้ถึงความซับซ้อนของความสัมพันธ์ในครอบครัวที่ไม่มีใครพูดถึงในสังคมไทยมากนัก เรื่องสั้นแต่ละเรื่องจับใจความเศร้าในครอบครัวญี่ปุ่นที่ภายนอกดูสงบเรียบร้อย แต่เบื้องหลังเต็มไปด้วยความคาดหวัง ความกดดัน และพิษร้ายทางใจที่ส่งต่อตั้งแต่รุ่นแม่สู่ลูกอย่างไม่รู้ตัว สิ่งที่ผมชอบคือการนำเสนอภาพวัฒนธรรมญี่ปุ่นที่มักเน้นมารยาทและความถ่อมตน รอยยิ้มกลายเป็นหน้ากากที่ปกปิดความจริง บางครั้งความใจดีถูกบีบบังคับจนกลายเป็นความทุกข์ทรมาน อีกทั้งความเข้าใจผิดและความรักที่แฝงไปด้วยการควบคุมล้วนสร้างรอยแผลในใจที่รักษาได้ยาก เรื่องราวของแม่ที่แบ่งความรักไม่เท่าเทียม และแรงกดดันที่แม่มีต่อลูกทำให้ผมนึกถึงความซับซ้อนในครอบครัวหลายๆ ครอบครัวที่เจอในชีวิตจริง แม้ความหวังดีของแม่จะมาก แต่ก็อาจกลายเป็นพิษร้ายที่ทำร้ายลูกโดยไม่รู้ตัว หนังสือเล่มนี้ชวนให้เราคิดทบทวนถึงวิธีการเลี้ยงดูเด็ก และความสำคัญของการเปิดใจรับฟังกันอย่างแท้จริง เพื่อป้องกันไม่ให้พิษในใจที่ส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่นกัดกร่อนความรักในครอบครัวไปเรื่อยๆ ถ้าใครสนใจเรื่องราวที่สะท้อนความเป็นจริงของมนุษย์และวัฒนธรรมญี่ปุ่นผ่านเลนส์ความสัมพันธ์ในครอบครัวอย่างลึกซึ้ง เล่มนี้นับว่าน่าสนใจและคุ้มค่ากับการอ่านมากครับ