๗.
•เยาว์วายชนม์_Jeffrey Eudenides
•ซูลิโกะ แปล
__
เรามักได้ยินประโยคที่ว่า ไม่มีใครสนใจเราขนาดนั้นหรอก ซึ่งในความเป็นจริงต้องบอกว่า คนอื่นสนใจคุณมากกว่าคุณจะรู้เสียอีก เฉพาะในเขตชุมชนละแวกบ้านย่านเดียวกัน เรื่องเพียงหนึ่งที่เกิดขึ้นจะแตกแขนงอกไปหลากหลายจนแม้กระทั่งผู้ใกล้ชิดกับเหตุการณ์ยังเกินความคาดฝัน จนกว่าคุณจะได้ยินคำว่า “หยุดเสือกเรื่องของเรา ได้แล้ว!!!” นั่นละ
การทำอัตวินิบาตกรรม ของเด็กสาวอายุน้อยได้แต่สร้างความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นในบ้านหลังนั้นกับเด็กสาวบ้านลิสบอนทั้งห้า อะไรผลักพวกเด็กไปสู่จุดจบนั้น ซึ่งแม้อ่านจบไปแล้วเรายังคงตั้งคำถามว่า เกิดอะไรขึ้นกับเด็กพวกนั้นเช่นเดิม ผู้คนละแวกบ้าน ใครสักคนผู้มีโอกาสได้พูดคุยได้รู้ได้เห็นพฤติกรรมเศษเสี้ยวหนึ่ง เพื่อน ครู บาทหลวง คุณหมอ นักจิตวิเคราะห์ นักข่าว ที่สวมเอาวิญญาณผู้รู้มาวิเคราะห์จากประสบการณ์สายอาชีพของตนเอง
เรารับรู้เรื่องราวของเด็กสาวบ้านลิสบอนเพียงจากปากคำบอกเล่าของเด็กหนุ่มกลุ่มหนึ่งในช่วงวัยเดียวกัน ผู้กระหายใคร่รู้ในเพศตรงข้าม ที่มุ่งมั่นหมกมุ่นจับจ้องลอดมองสอดส่องเพียรตั้งคำถาม จดจ้อง สอดรู้สอดเห็นจากฐานที่มั่นฝั่งตรงข้ามจนเรียกว่าเป็นสต๊อ กเกอร์คงไม่ผิดไปนัก
เรื่องราวจึงปะติดปะต่อจากสิ่งที่เด็กหนุ่มกลุ่มนั้นรู้เห็นประมวลผลความน่าจะเป็นความเป็นไปได้ จากการได้เข้าไปในบ้านลิสบอนครั้งสองครั้ง ตั้งสมมติฐาน แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีใครล่วงรู้แจ่มชัดว่าเด็กสาวพวกนั้นคิดอะไรอยู่ ความกดดันทางสังคมสิ่งแวดล้อมที่เกิดแก่จิตวิญญาณเยาว์วัยอย่างนั้นหรือ
ช่องว่างระหว่างการเติบโตที่ขาข้างหนึ่งยังตรึงแน่นกับความเยาว์วัย ส่วนอีกข้างหนึ่งกำลังก้าวไปสู่ความเจริญเติบโตที่พวกเธอขลาดกลัวกระนั้นหรือ พวกเธอสิ้นยินดีกับการมีชีวิตเพราะอะไร ครอบครัวปลูกฝังสิ่งใดลงไปในใจเธอ อะไรครอบพวกเธอไว้ ความศรัทธาอย่างเหลือร้ายของผู้เป็นแม่ กฎระเบียบการใช้ชีวิตอิสระของช่วงวัยที่ถูกกักขัง
เรื่องจะเล่าขนานไปกับการเปลี่ยนผ ่านของสังคมยุคสมัย การเลือนหายของบางอย่างสู่การเริ่มต้นของอีกสิ่งไปตามวิถีการเปลี่ยน ทั้งเรื่องเศรษฐกิจ การประท้วง วิกฤตสิ่งแวดล้อม ในบางขณะอ่านเราหวนกลับไปนึกถึงพิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา อารมณ์บางอย่างมันทำให้นึกถึงหรือเพราะการเล่าเรื่ิงมันไปในแนวเดียวกันก็ไม่รู้ การอ่อท้นของความลุ่มหลงที่ตัวละครแสดงออก
เศษเสี้ยวความทรงจำของที่ระลึกที่เด็กหนุ่มพวกนั้นเคยเก็บไว้เป็นของส่วนตัวที่ยังคงอยู่บนบ้านต้นไม้ฝั่งตรงข้าม การหวนกลับมาอีกครั้งเมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วหลังจากแยกย้ายกันไปของพวกเขาที่ความสงสัยยังคงทิ้งค้างอยู่อย่างนั้น
ความตายของเยาว์วัย
“พวกเธอกลายเป็นผู้ทรงฤทธาเกินกว่าจะใช้ชีวิตร่วมกับเรา กังวลใจกับความปรารถนาของตัวเองเกินไป ตาสว่างเพ้อ ฝันเกินควร มืดบอดเกินบอดจนดับสนิท”_น.301
จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเคยอ่านหนังสือที่มีธีมเกี่ยวกับชีวิตเยาว์วัยและความซับซ้อนทางจิตใจซึ่งสะท้อนความเปราะบางและการต่อสู้ของวัยรุ่นกับแรงกดดันสังคมอย่างลึกซึ้ง เรื่องราวใน "เยาว์วายชนม์" ไม่เพียงแต่เล่าถึงความตายที่เป็นปริศนาของเด็กสาวห้าคนเท่านั้น แต่ยังทำให้เห็นถึงการเติบโตที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความขัดแย้งภายในครอบครัวและสังคมรอบข้าง ความน่าสนใจคือการใช้มุมมองของเด็กหนุ่มที่สังเกตการณ์เด็กสาว ทำให้เป็นเหมือนการบันทึกความทรงจำและความสงสัยที่จำกัด ซึ่งเหมือนชีวิตจริงที่เราไม่สามารถรู้ทุกอย่างของคนรอบตัว การติดตามเหตุการณ์จากเสียงสะท้อนและคำบอกเล่าทำให้ผู้อ่านต้องไขปริศนาและตั้งคำถามกับสาเหตุที่แท้จริงของโศกนาฏกรรมนี้ อีกประเด็นที่น่าพูดถึงคือ ความสัมพันธ์ระหว่างวัยและการเปลี่ยนแปลงในสังคมที่สะท้อนผ่านเหตุการณ์ประท้วง วิกฤตเศรษฐกิจ และสิ่งแวดล้อมซึ่งเป็นภาพสะท้อนของยุคสมัยนั้น ความรู้สึกของ "ความศรัทธาอย่างเหลือร้าย" และ "กฎระเบียบการใช้ชีวิตถูกกักขัง" สะท้อนถึงแรงกดดันที่เยาวชนเจอในบ้านและนอกบ้าน จนบางครั้งมันทำให้พวกเขารู้สึกสิ้นหวังและท้อแท้ สำหรับผู้ที่สนใจวรรณกรรมที่แฝงด้วยความลึกซึ้งของจิตใจมนุษย์ และอยากเข้าใจความซับซ้อนของวัยรุ่นกับสังคมรอบตัว "เยาว์วายชนม์" ถือเป็นงานเขียนที่ชวนให้คิดและตราตรึงใจอย่างมาก
